@0 = ~Xan NPC MOD for Baldur's Gate II, v10~
@1 = ~Xan~
@2 = ~Co...co ty tutaj robisz?~ [O#XAN002]
@3 = ~Przegraliśmy! Uciekaj, póki możesz!~ [O#XAN003]
@4 = ~Może przeżyjemy trochę dłużej niż myślałem?~ [O#XAN004]
@5 = ~Ta drużyna nie mogła chyba być gorsza!~ [O#XAN005]
@6 = ~Rób tak dalej, a na pewno źle skończymy.~ [O#XAN006]
@7 = ~Nie będę tolerował takich działań! Zostawiam tę barbarzyńską drużynę.~ [O#XAN007]
@8 = ~Może uda mi się nie doprowadzić tej drużyny do upadku... choć i tak wiadomo, jak wszyscy skończymy.~ [O#XAN008]
@9 = ~Zanim ktoś zdąży mnie zamordować, umrę z wyczerpania.~ [O#XAN009]
@10 = ~Skoro mamy umrzeć, to może się pośpieszmy?~ [O#XAN010]
@11 = ~Dalej, na zatracenie!~ [O#XAN011]
@12 = ~Nie mamy szans.~ [O#XAN012]
@13 = ~To nie skończy się dobrze.~ [O#XAN013]
@14 = ~Spotkajmy się z nieuniknionym.~ [O#XAN014]
@15 = ~Ostrzegałem, że tak to się skończy.~ [O#XAN015]
@16 = ~~ [O#XAN016]
@17 = ~~ [O#XAN017]
@18 = ~Bogowie! Ja umieram! Umieram!~ [O#XAN018]
@19 = ~Czuję się taki mały pośród wielkości lasu.~ [O#XAN019]
@20 = ~Czuję się taki mały pośród zgiełku miasta.~ [O#XAN020]
@21 = ~Ten grobowiec będzie naszym grobowcem!~ [O#XAN021]
@22 = ~A więc przed nami kolejny benadziejny dzień...~ [O#XAN022]
@23 = ~Wątpie, czy dożyjemy następnego ranka.~ [O#XAN023]
@24 = ~Wszyscy przegramy.~ [O#XAN024]
@25 = ~Życie jest beznadziejne.~ [O#XAN025]
@26 = ~Nie wypełnimy tej misji.~ [O#XAN026]
@27 = ~To nie ma sensu.~ [O#XAN027]
@28 = ~Poddajmy się, póki możemy.~ [O#XAN028]
@29 = ~Opór jest bezcelowy.~ [O#XAN029]
@30 = ~Wszystko mi jedno.~ [O#XAN030]
@31 = ~Jaki w tym sens?~ [O#XAN031]
@32 = ~Jeśli muszę...~ [O#XAN032]
@33 = ~Po co?~ [O#XAN033]
@34 = ~To beznadziejne.~ [O#XAN034]
@35 = ~Nie ma nawet sensu próbować.~ [O#XAN035]
@36 = ~Zrobię co mogę...ale nie spodziewaj się zbyt wiele.~ [O#XAN036]
@37 = ~Oszukujemy sami siebie, myśląc, że ta beznadziejna drużyna może coś zdziałać.~ [O#XAN037]
@38 = ~A może by zaoszczędzić sobie kłopotu, i po prostu położyć się i umrzeć?~ [O#XAN038]
@39 = ~Och.~ [O#XAN039]
@40 = ~Spodziewałem się tego.~ [O#XAN040]
@41 = ~Potrzebuję innej broni!~ [O#XAN041]
@42 = ~Uważasz, że będę sam niósł to wszystko?~ [O#XAN042]
@43 = ~Moje zaklęcie!~ [O#XAN043]
@44 = ~Zapytany o swoją przeszłość, Xan opowiada o swoim domu w elfim mieście Everesce oraz o swojej roli jako członka Szarej Opończy. Zdaje się, że został wysłany do Amn z kolejną misją, jednak nie zdradza ci na razie jej szczegółów. Z tego co wiesz, jego zadanie nie jest łatwe, nic więc dziwnego, że jest nim przerażony. Nie da się jednak ukryć, że Xan jest przerażony większością rzeczy, jakie napotyka. Swoje życie poświęcił rozwijaniu talentów magicznych i cieszy się opinią jednego z najzdolniejszych magów pośród swoich ludzi; jednak wskutek długoletnich studiów nie miał zbyt wiele czasu na zdobywanie przyjaciół. To dobry towarzysz, jednak jego ciągła melancholia i depresja przyprawia wielu o ból głowy.~
@45 = ~Zapytany o swoją przeszłość, Xan patrzy na ciebie z mieszaniną czułości i wyrzutu. To ty jesteś jego przeszłością, teraźniejszością i przyszłością, przypomina cicho. Odkąd spotkaliście się w kopalniach Nashkel nie opuścił cię na krok, z wyjątkiem czasu, gdy więził cię Irenicus. Na krótko przed tym rozstaniem połączyliście wasze dusze elfią więzią - mówi Xan, a delikatny uśmiech rozjaśnia mu twarz. Jednak jego oczy szybko ciemnieją, gdy wymawia imię twojego oprawcy, po czym szybko odwraca się od ciebie.~
@46 = ~To księżycowe ostrze zgasło w końcu po setkach lat swojej służby. Teraz nie jest niczym więcej niż tylko zwykłym mieczem, którego może użyć każdy wojownik.

STATYSTKI:

Obrażenia:  1k8
Typ obrażeń:  sieczne
Bonus to hit:  3
Bonus to damage:  3
Waga: 4
Speed Factor: 5
Rodzaj biegłości:  długie miecze
Typ broni:  jednoręczna
nie może używać:
 Druid
 kapłan
 Mag~
@47 = ~Zainstalować alternatywną klasę postaci dla Xana?~
@48 = ~Zmień klasę Xana na Wojownika/Maga~
@49 = ~Zmień klasę Xana na Maga~
@50 = ~Zmień klasę Xana na Czarownika~
@51 = ~Zmień klasę Xana na Dzikiego Maga (tylko Tron Bhaala)~
@52 = ~Po zakończeniu Wojny Dzieci Bhaala, Xan podróżował samotnie po Krainach, starając się naprawić błędy z przeszłości. Gdy powrócił do Evereski, miasto było oblężone przez łupieżców umysłu. Xan walczył z poświęceniem w jego obronie; wielu z jego przyjaciół zginęło, i wkrótce potem wokół niego pozostały tylko obce elfy. 
W końcu atak został odparty, jednak miasto leżało w ruinach. Odbudowa zabrała dziesiątki lat, jednakże posiadłość Xana została doszczętnie zniszczona. Zamieszkał więc w małej komnacie Akademii, gdzie ponoć żyje do dziś, ucząc młode elfy swojej Sztuki, podróżując czasem do Suldenesselaru czy Evermeet, i wciąż czekając, aż księżycowe ostrze wezwie go do ostatniej misji.~
@53 = ~Nikt nie wie ile czasu musiało minąć, zanim <CHARNAME> wstąpiła wreszcie do błogosławionego królestwa Arvandoru. Niektórzy mówią, że przeszła tam przez portal Tronu Bhaala, na oczach swoich zaszokowanych, lecz rozumiejących ją towarzyszy. Inni twierdzą, że żyła długo i spokojnie w Krainach; jeszcze inni szepczą o tym, jak widzieli ją Sigil, słychać także pogłoski o jej tajemniczym zniknięciu zaraz po zakończeniu Wojny Dzieci Bhaala.

Wszystkie źródła jednakże zgadzają się w jednym: nadszedł wreszcie dzień, w którym Xan i <CHARNAME> znów się spotkali. A wtedy - potwierdzają to nawet najzagorzalsi cynicy - nie było już mowy o rozstaniu. Niewiele słów, wypowiedzianych tego szczęśliwego dnia dotarło do uszu śmiertelników, ale krążą opowieści o łzach radości i cichym szepcie - "Ach, jesteś w końcu. Co zatrzymało cię tak długo?"~

@54 =  ~Gdy Melissana została wreszcie pokonana, Xan i <CHARNAME> zniknęli gdzieś na północy Krain. Czy podróżowali, szukając przygód, czy może żyli spokojnie gdzieś w małej wiosce? Nikt nie wie na pewno. Między elfimi miastami krążyły pogłoski o strażniku księżycowego ostrze, którego sam Corellon zwolnił ze służby, aż pewnego dnia para pojawiła się w świątyni Suldenesselaru. Tego dnia gwiazda, nazywana przez elfów Luridel, a przez ludzi - Gwiazdą Filozofów - rozbłysła jasnym płomieniem, a jej światło nie przygasło aż do dnia dzisiejszego.

Nikt nigdy nie spotkał już Xana ani jego ukochanej, jednak w Everesce wciąż żyją elfy, które uśmiechają się na wspomnienie ich imion. Krążą legendy o wielkich czynach, dokonanych przez nieznanego maga i jego towarzyszkę, a historie te podejrzanie często zawierają pewną szczególną, charakterystyczną frazę - "No cóż. Może jednak życie nie jest aż tak beznadziejne".~
@55 = ~Zapytany o swoją przeszłość, Xan opowiada o swoim domu w elfim mieście Everasce oraz o swojej roli jako członka Szarej Opończy. Na jego ustach pojawia się niezwykły u niego uśmiech, gdy wspomina wasze wspólne przygody i zwycięstwa. Po chwili jednak jego twarz chmurzy się, gdy wspomina o twoim mrocznym przeznaczeniu i czekającej was niechybnie zagładzie. Po chwili wzrusza ramionami i wraca do swoich zajęć.~
@56 = ~Nie masz zainstalowanego Tronu Bhaala.~
@57 = ~Taira~
@58 = ~Selia~
@59 = ~Rotan~
@60 = ~Azag~
@61 = ~Botan~
@62 = ~Dur~
@63 = ~Eligor~
@64 = ~Siene~
@65 = ~Ezara~
@66 = ~Nailyn~
@67 = ~Ruavel~
@68 = ~Vel~
@69 = ~Hunrae~
@70 = ~Ricar~
@71 = ~Xynolin~
@72 = ~Klon-strażnik~
@73 = ~Pamiętnik Xana~
@74 = ~Po co w ogóle zadaję sobie trud, aby to pisać? Mój pierwszy pamiętnik skończył jako obiekt świetnych żartów dla kolegów z Akademii, a los następnych był jeszcze gorszy. Ale muszę jakoś uporządkować moje myśli, a co innego mogę zrobić, niż próbować je zapisać?

<CHARNAME> nie wygląda na szczęście na osobę, która wtykałaby nos w nie swoje sprawy, ale oczywiście - znając mojego pecha - mogę się mylić. Ta dziewczyna jest dla mnie zagadką: tak *ludzka* w swoim wyglądzie i zachowaniu, że z początku nie zauważyłem nawet, że jest jedną z naszego ludu. Jak to możliwe, że nigdy nie spotkała elfów, nigdy nie widziała prawdziwego elfiego miasta?
Muszę pamiętać, żeby spytać ją o to jutro. Na razie za bardzo boli mnie głowa.

***

Ona musi być szalona. Albo zdesperowana. Albo po prostu ma skłonności samobójcze. Naliczyłem dzisiaj ponad dwadzieścia ciał na naszej drodze, a wiele jeszcze musiałem przegapić. Jak na razie nikt nie próbował zastawić na nas żadnej pułapki - szczęśliwie dla nas, bo jestem pewien, że nie wyszlibyśmy żywi z kolejnego napadu.

<CHARNAME> martwi mnie bardziej z każdym dniem, jeśli mam być szczery. Wiem, że ludzie mają zwyczaj rozwieszać w miastach listy gończe, do tego zdążyłem się już przyzwyczaić. Ale dziewczyna, kolekcjonująca listy gończe za sobą samą, jak jakieś błyskotki? To naprawdę... oryginalne. Jednak nawet ją wydaje się martwić ta ciągła pogoń za nami... może więc nie jest całkowicie pozbawiona rozsądku?

Xan, co ty w ogóle robisz w tej drużynie?

***

Powoli przyzwyczajam się do naszych wieczornych rozmów. Ma bystry umysł i cięty dowcip... jej ciągłe żartowanie z moich ponurych nastrojów powinno doprowadzać mnie do skrajnej irytacji. Dlaczego więc tak nie jest? Szkoda, że to wszystko szybko się skończy; jestem pewien, że oboje wkrótce zginiemy z ręki ludzi Żelaznego Tronu.

Zaczynam bać się moich nocnych wart. Nie, żeby były gorsze niż przedtem - gorsze być nie mogą. Ale boję się siedzieć nocą przy ognisku i zastanawiać się, czy znów nawiedzi ją zły sen. Czy obudzi się jeszcze... nie, Xan, przestań. Oczywiście że się obudzi, potem powie ci, że w tajemniczy sposób zdobyła jakąś nową, dziwną umiejętność, ty spędzisz pół dnia na przekonywaniu jej, żeby jej nie wykorzystywała, a ona i tak zrobi odwrotnie. Chyba dostrzegam w tym jakąś prawidłowość...

... muszę coś z tym zrobić. Kiedy pisałem, znowu zaczęła krzyczeć przez sen. Chciałem do niej podbiec i ją uspokoić, ale przebiegłem zbyt blisko ognia i moja szata zaczęła się palić. Seldarine... czy nie mamy wystarczająco wielu wrógow, żebym sam musiał stwarzać jej nowe zagrożenia? Chyba naprawdę przegrałem.

***

W końcu jesteśmy w lesie. Tu jest tak spokojnie. To znaczy, byłoby spokojnie, gdyby nie Druidzi Cienia, wiwerny, niedźwiedzie, ludzie Żelaznego Tronu... nie, nie będę wymieniał dalej, bo nie starczyłoby papieru. <CHARNAME> nie wydaje się jednak zaniepokojona; wręcz przeciwnie, ostatnio coraz częściej się uśmiecha. Dziwne.

Dzieliliśmy wczoraj Wędrówkę w krainy snu. Jest oczywiście nieprzyzwyczajona, ale szybko się uczy. Czułem się jak złodziej, kiedy obudziłem sie kilka chwil przed nią, i przyglądałem się jej spokojnemu uśmiechowi. Oczywiście, nie udało mi się zapamiętać tej nocy żadnych zaklęć...

***

<CHARNAME>. Dlaczego wszystkie moje zapiski zaczynają się od jej imienia, od opisu jej uśmiechu, jej włosów, jej oczu... Nie, to nie jest to co myślę, prawda? Jeśli stracę kontrolę nad swoimi uczuciami, to może przynieść tylko kłopoty. Nam obojgu. 

Powinienem opowiedzieć jej o moim księżycowym ostrzu i związanym z nim przeznaczeniu. O moich obowiązkach względem mojego miasta i innych elfów. Zrozumie; jestem tego pewien. Ale... dlaczego absurdalna zresztą myśl o utracie jej przyjaźni sprawia, że czuję się, jakbym miał umrzeć?

... Wysłuchała mnie. W jej oczach widziałem współczucie i przyjaźń. Rozumie mnie, ale nie rozumie życia. Bogowie, co ja robię?

***

Wciąż żyjemy. Jestem co najmniej zdumiony tym faktem. Ostatnie przeżycia przestraszyły mnie niemal na śmierć... chociaż nie jestem tchórzem. To chyba przez nią. Kiedy myślę, że ktoś mógłby ją zranić, a moje żałosne zaklęcia nie potrafią jej ochronić... Nie, nawet zapisanie tego nie sprawia, że czuję się lepiej. Może powinienem odejść? Wrota Baldura to w końcu duże miasto, a ona nie będzie za mną tęsknić.

Spytała mnie co się stało, a ja odpowiedziałem jej w tak okrutnych słowach, jakich sam bym się po sobie nie spodziewał. Czy naprawdę mogłem powiedzieć coś takiego? Niczego teraz nie pragnę tak bardzo jak przeprosić, wziąć ja w ramiona, powiedzieć, że... Nie. Nie. Będę gryzł swoje wargi aż do krwi, ale nie spojrzę już na nią.

***

Dzisiejszy dzień był najwspanialszym i najgorszym dniem mojego życia.

Kiedy to piszę, <CHARNAME> śpi spokojnie, z głową na moich kolanach. Nie czuję się jak zwycięzca; wręcz przeciwnie. Poddałem się - i może tak właśnie powinno być? O, Pani, dlaczego mnie kochasz, dlaczego?

***

Czasami boje się, że niebo spadnie nam na głowę. Księżyc wybuchnie, słońce zgaśnie, a ja obudzę się z tego cudownego snu.

Właśnie wybiegła z pokoju, ogłosiwszy mi, że jutro wyruszamy do Candlekeep. Chciałbym zobaczyć dom jej dzieciństwa, ale boję się, że nie zwrócę na niego należytej uwagi. Światło, odbijające się w jej oczach i włosach interesuje mnie znacznie bardziej. Och. Znowu wspomniałem o jej włosach, prawda? Przegrałem. Naprawdę. I dlaczego uśmiecham się, pisząc te słowa?

***

Candlekeep. Koveras. Reiltar. Ulraunt. List Goriona. Przepowiednia Alaundo. 

Dziecko Bhaala.

Najbardziej zdumiewa mnie to, jak mało obchodzą mnie konsekwencje skażenia jej duszy. Co z tego, że w głębi jej natury czai się zło, że przyniesie na ten świat chaos i zniszczenie, że będzie uważana przez wszystkich za morderczynię i dziecię mroku? To się nie liczy. Przeraża mnie tylko jej nieuchronna zagłada.

Wieki rozłąki, o których przedtem myślałem, są niczym w porównaniu z wiecznością. Nie zostało jej więcej czasu niż rok. A mi zostanie pustka.

Pustka. 

***

Nasza więź umacnia się z każdym dniem. Bicie jej serca, uczucia, przebłyski wspomnień z jej przeszłości... to wszystko powoli zaczyna przenikać się z moim umysłem. Wstrzymuję oddech za każdym razem gdy o tym pomyślę. Niech inni łączą się więzią, która przetrwa stulecia, proszę bardzo. Ale ona... ona zasłguuje na coś więcej. Chciałbym, aby moje serce było więcej warte.

Jutro wejdziemy do Pałacu Księcia, trzymając się za ręce. Ona spotka swojego brata, a ja zrobię wszystko, aby ją ochronić. Wkrótce wszystko się skończy. Widzę w jej oczach nieme pytanie, ale nie mogę odpowiedzieć. Przynajmniej nie dopóki jej brat wciąż żyje. Ale wiem już, co zrobię. Zostanę przy niej. Wrócę do Evereski tylko po to, aby złożyć rezygnację z moich obowiązków. Bo co miałbym robić w moim mieście sam, bez jej ręki w mojej dłoni? 

Wystarczy już. Muszę odpocząć... oboje musimy. 

Jutro.


***

Ile miesięcy minęło? Patrzę na moje stare notatki i nie rozpoznaje własnego pisma. Czy jest w ogóle jakiś sens, abym dalej prowadził ten dziennik? Cóż. I tak nie mam w tej chwili nic lepszego do roboty. Cały mój dobytek zniknął, jestem ledwo żywy ze zmęczenia... jak długo już błądzę po ulicach Athkatli? Już dawno powinienem zdać sobie sprawę że nie mam szans wpaść na nią ot tak, przypadkiem. Nie wiem nawet, czy ona w ogóle jest w mieście. Ale przynajmniej ten ból ustał więc może nikt już jej nie krzywdzi? Ale czy jest bezpieczna? Czy ma przy sobie kogoś, kto ją ochroni?

Jakiś potężny wybuch gdzieś niedaleko. Ci ludzie... Ale może to ma coś wspólnego z nią? Muszę to sprawdzić.

O bogowie. Czy... czy to jej twarz właśnie mignęła mi za rogiem?

***

Wszystkie pokoje w gospodach wyglądają zawsze tak samo. Po przebudzeniu trudno mi czasem zorientować się, czy to Athkatla? Wrota Baldura? Dolina Lodowego Wichru? Ale blizny na jej twarzy i dłoniach przypominają mi aż za dobrze, gdzie jesteśmy i co jej zrobiono. 
Przeze mnie.

Czy byłoby inaczej, gdybym nie opuścił jej we Wrotach? Tak, mogłoby być. Mógłbym zostać zamordowany przez jej oprawcę, a moje ciało zostałoby pogrzebane w lochach pod Athkatlą. Cierpiałaby wtedy jeszcze bardziej. Tak, to wszystko brzmi bardzo logicznie. Tylko dlaczego nie mogę spojrzeć na nią, żeby moje oczy nie wypełniły się od razu łzami wstydu?

Przynajmniej teraz odpoczywa w spokoju. Potrzebuje siły i determinacji - zgromadzenie takiej ilości złota w tak krótkim okresie nie jest łatwe, a Athkatla skrywa w sobie więcej mrocznych cieni niż można by przypuszczać. Na Seldarine, jak ja za nią tęskniłem...

***

Coraz częściej łapię się na dziwnym... rozmarzeniu. Tak, oczywiście - ból, niebezpieczeństwa, prawdopodbieństwo śmierci rosnące z każdym dniem... Ale kiedy patrzę na nią, zapominam o tym wszystkim; oczywiście, do czasu następnej walki. A kiedy widzę, jak łatwo przychodzi jej zabijanie, ostatkiem sił powstrzymuję się od płaczu, starając się chronić ją zaklęciami. Czy jej skaza przejmie nad nią kontrolę? Jeśli tak dalej pójdzie, to całkiem prawdopodbne - i co wtedy zrobisz, Xan? Właśnie. Przecież znasz odpowiedź: nic. Jesteś tak przeklęty przez tę miłość, że to nie jest już nawet zabawne. 

Oczywiście, ona niczym się nie przejmuje. Jak zawsze chodzi z głową w chmurach i uważa, że "wszystko będzie dobrze". Ach, <CHARNAME>... Obym zawsze mógł wyleczyć wszystkie twoje rany.

***

O pierwszym brzasku wypływamy w stronę Czarowięzów. Sama ta nazwa brzmi złowieszczo. Ciekawe, czy to znaczy, że moja magia będzie tam bezużyteczna. Mam nadzieję że nie; <CHARNAME> potrzebuje zarówno mnie jak i moich zaklęć. Zastanawiam się, czy jest teraz w krainie marzeń, czy po prostu śpi - kiedy poranne słońce rozświetla jej powieki, nigdy nie mogę rozróżnić. 

Co będzie gorsze - zginąć z ręki Irenicusa czy utonąć w falach oceanu? <CHARNAME>, może ty wiesz? O, i tak wiem co mi odpowiesz: jeszcze nie przegraliśmy, jeszcze mamy szansę... Ale jak możesz tak mówić, skoro jest inaczej? Czasem myślę, że nigdy cię nie zrozumiem.

***

Irenicus okazał się na tyle uprzejmym oprawcą, że zostawił mi cały mój ekwipunek. Jak miło z jego strony, zwłaszcza że na nic mi się to nie przyda. Wciąż czuję... a raczej nie, nic już nie czuję. A co gorsza nie mam pojęcia, w jakim stanie jest <CHARNAME>. Dokąd ją zabrał? Co z nią zrobi? Zostawi ją przy życiu? Widziałem już Imoen, która jest teraz szalona... czy ją czeka taki sam los? 

...ten ból...

***

Czy Zabójca ma ogon? Głupie pytanie, ale zastanawiam się nad nim. Czy on... a może to ona? To znaczy, <CHARNAME> stała się chyba jakąś żeńską formą Zabójcy, prawda? Czyli -

Przestań. Xan, przestań. Histeryzujesz. A to nie pomaga nikomu, zwłaszcza jej. Chociaż, czy jest jeszcze coś co MOGŁOBY jej pomóc? Seldarine, "przegraliśmy" to już zbyt małe słowo.

Wygląda tak samotnie i bezbronnie na swoim posłaniu. Prawie jak dziecko... a ja prawie zapominam, czym była jeszcze chwilę temu. Ale to przecież nie jej wina, prawda? A skoro Bodhi już tu nie ma, więc może ta... transformacja nie przydarzy się jej znowu. A <CHARNAME> mnie potrzebuje. Zaraz się obudzi; muszę iść do niej. Przeklęta czy nie, jest przecież wszystkim, co mam.

***

Otwieram oczy, a ona uśmiecha się do mnie. I jestem szczęśliwy. To wszystko, czego potrzebuję.

***

Podmrok! Naprawdę, chyba wszyscy postradaliśmy zmysły. To prawda, że nie mieliśmy wyboru, ale ilithidzi... mroczne elfy... a my musimy przejść przez ich legowiska! To jakiś obłęd. 
<CHARNAME> nie wygląda na zaniepokojoną. Jej oczy są czasem takie puste... a może to tylko moja wyobraźnia? 

... nie. Nie. NIE. Nie wierzę w to. Jak mogliśmy się zgodzić na coś TAKIEGO?!

Nie będę już tu pisał. Moje dłonie nie są już moimi dłońmi.

***

Co za ulga, być znowu pośród swoich współplemieńców. Niestety, tylko chwilowa. Elhan nam nie wierzy, a ona oczywiście to wyczuwa; nie jest głupia. Przez chwilę bałem się, że jego ludzie podzielą los mrocznych elfów, ale na szczęście do niczego nie doszło.

Wkrótce wrócimy do Athkatli. Zakon Promiennego Serca na pewno nam pomoże - ci paladyni o skłonnościach samobójczych na pewno aż podskoczą z radości na wieść o wampirze w ich mieście. Boję się tylko, że <CHARNAME> będzie chciała sama dostać Bodhi. W końcu to już ich osobiste porachunki, a ona nie zapomina dawnych krzywd. Ale jest taka... piękna... teraz, gdy ma już swoje ciało...

Wątpie, czy tej nocy będą śniły nam się jakiekolwiek złe sny. Nie będzie na to czasu.

***

Powiedziała, żebym przygotował swoje najlepsze zaklęcia; tak zrobiłem. Nie powinienem teraz pisać... ona czeka na mnie, a niebo się chmurzy. Nadciąga burza, i czuję, że mój czas nadchodzi. Powinienem chyba zacząć się modlić. Ale czy to coś zmieni?

<CHARNAME>... dla niej wszystko skończy się dobrze. Teraz jestem już tego pewien. Gdybym tylko mógł powiedzieć to samo o sobie...

A może, mimo wszystko... jednak nie przegraliśmy?~
@75 = ~Po zakończeniu Wojny Dzieci Bhaala Xan wrócił do domu, do swojej ukochanej Evereski. Był jednym z najodważniejszych obrońców miasta podczas oblężenia łupieżców umysłu, a gdy atak został odparty, przyjął posadę wykładowcy w Akademii. Przez wiele lat nauczał swojej Sztuki młodsze elfy, nigdy nie opuszczając miasta.

Jednak pewnej nocy zniknął bez ostrzeżenia. Wkrótce potem po Akademii zaczęły krążyć plotki, że widziano go w towarzystwie zakapturzonej postaci, bardzo przypominającej Dziecko Bhaala, z którym kiedyś podróżował. Nigdy więcej nie widziano już ani Xana, ani jego tajemniczego towarzysza. Jednak ci, którzy widzieli jak odchodził, mówią, że się uśmiechał.~
@76 = ~This potent weapon was created by the smiths of ancient Myth Drannor. Moonblades are used in the long process of selecting a ruler for the isle of Evermeet. A Moonblade chooses its owner, and in the case of this sword it has chosen the elf, Xan. Only Xan can use this blade, anyone else who tries will find themselves unable to lift the sword. This particular Moonblade gives resistance to fire and gives its user a bonus to his armor class. It now also protects its wielder from silence, and grants him invisibility.

STATISTICS:

Damage:  1D8
Damage type:  slashing
Bonus to hit:  4
Bonus to damage:  4
Special:
 +1 bonus to Armor Class
 +50% Fire Resistance
 Invisibility
 Vocalize
Weight: 4
Speed Factor: 5
Proficiency Type:  Small Sword
Type:  1-handed
Not Usable By:
 Everyone but Xan~
@77 = ~This potent weapon was created by the smiths of ancient Myth Drannor. Moonblades are used in the long process of selecting a ruler for the isle of Evermeet. A Moonblade chooses its owner, and in the case of this sword it has chosen the elf, Xan. Only Xan can use this blade, anyone else who tries will find themselves unable to lift the sword. This particular Moonblade gives resistance to fire and gives its user a bonus to his armor class. It now also protects its wielder from silence, and grants him an extra edge in battle.

STATISTICS:

Combat Abilities: sets attacks to +1 per round
Damage:  1D8
Damage type:  slashing
Bonus to hit:  4
Bonus to damage:  4
Special:
 +1 bonus to Armor Class
 +50% Fire Resistance
 Vocalize
Weight: 4
Speed Factor: 0
Proficiency Type:  Long Sword
Type:  1-handed
Not Usable By:
 Everyone but Xan~
@78 = ~BG1-like flaming sword animation~
@79 = ~Aegnor~
@80 = ~Hiel~
@81 = ~Naiz~
@82 = ~Verella~
@83 = ~There is a small temple of Ilmater in the northern part of Baldur's Gate, grey and unassuming. A few priests and initiates hold quarters there, among them a slight elf in purple robes. It is rumored the Crying God gave him power only recently, although he wears no visible holy symbol. But he turns none who comes for healing aside, and soon the locals become used to him feeding birds in deep winter, or stargazing on a cloudless night. Strangely, the amount of crime in the city decreases, and some even whisper the elven newcomer helps those in need, if asked.

Yet there is another mystery about the elf: sometimes he disappears for days at a time, and his room is found empty even as the other initiates swear nobody ever sees him leaving it. An old, half-crazed woman wails of witnessing a shadow door standing in the middle of the room, like a portal, and a passing Red Wizard snorts that the locals do not see further than their own noses, but who'd believe a Thayvian conjurer and a street hag? One thing is certain: the strange elf always returns with his eyes shining, and for a long while he remains in an almost cheerful mood.

Time passes, and his disappearances become longer, as the world around grows darker. There is a war raging on among the Planes, rumors go, and one of the new deities is in need of aid. The locals, however, pay little heed to such things, and nobody connects the two events when one starry night, not a tenday after the rumors start, the elf vanishes completely. Nothing much is found among his things, except a single drawing of a woman with a half-smile upon her face, wind in her hair - an image familiar to any who ever set foot in Her temple. But neither She nor Her new Chosen give an answer.~
@84 = ~On the dawn of the next day, as Xan woke beside <CHARNAME> in faint morning light, he saw in wonder a shimmering figure of Corellon Larethian. The vision drew Xan's moonblade, smiled and sheathed it. They looked at each other, and Xan later said in that moment he understood himself as never before. But he blinked, and the vision was gone. So was the sword - forever.

With <CHARNAME>'s divine essence gone, and Xan's moonblade having followed suit, both had to face change. They took to the familiar sights and new places: walked the sea shore of Candlekeep, broke fresh bread and cheese on the wooden benches of Baldur's Gate, travelled through the ruins of Myth Drannor among the autumn leaves, spent a breathtaking month in a cabin by the lake. Later, they would meet old friends and companions in the familiar confines of the Elfsong, which would become a tradition of sorts. Xan once said he never thought that newfound freedom, too, needed a cure - but in the face of nature and by his love's side, he found it.

An elven life is a long one, and when it comes to adventurers of note, a hundred tomes are not enough to describe half of it, from late-night conversations near the fire to long journeys through spring forests and summer roads. Yet a small scroll is sometimes enough to transcribe the gist of it. For <CHARNAME> and Xan were happy, and despite doom or darkness that hung over the Bhaalspawn's destiny, they came out the victors, alive and very much in love. Much has changed in their lives - and much has stayed the same. For they would always have each other, and no trials or dangers would ever change it.

On the outskirts of Evereska, a quiet villa stands off the road, not far from a sparkling waterfall that puts perfectly cut diamonds to shame. A small brook carries his waters past a marble porch, and a statue of Hanali Celanil in the garden stands in the nude, watching the wild roses grow. Sometimes an elven apprentice passes by and leaves a stack of notes by the door, sure in his knowledge they will be read; or a priest of Corellon comes and puts in a humble request for help, unsure but hopeful it would be followed. But more often, a blue magic portal shines in the night, and then laughter is heard by the pool, and in the garden, Hanali smiles. On such evenings, crickets chirp, pages rustle, and quick steps are heard, before a dinner is laid on the table.  Warm light comes from behind crystal windows, a sure sign that life endures. And love continues.~