@0    = ~Porozmawiamy chwilę na osobności?~ [O#XAN202]
@1    = ~Chyba nie wstydzisz się tego, co chcesz powiedzieć? Możesz śmiało mówić przy wszystkich.~
@2    = ~Oczywiście, z przyjemnością dowiem się, co masz mi do powiedzenia.~
@3    = ~Ha! Wiedziałam, że w końcu wrócisz do mnie. Na kolanach. Heh-heh.~
@4    = ~Czy mnie uszy nie mylą? Szlachetny Xan z Evereski zamierza w końcu zaszczycić skromną <CHARNAME> z Candlekeep chwilką swojego cennego czasu?~
@5    = ~W życiu.~
@6    = ~Och, proszę, i tak jest mi ciężko. A ty doskonale wiesz, o co chodzi. Mogę nawet błagać, jeśli o to ci chodzi. A więc pozwolisz mi z tobą porozmawiać czy nie?~
@7    = ~Dobrze,porozmawiajmy.~
@8    = ~Wybacz, Xan, ale naprawdę nie obchodzi mnie, co mógłbyś chcieć mi powiedzieć...na osobności.~
@9    = ~Dziękuję ci. Po tym wszystkim co stało się między nami, nie zdziwiłbym się, gdybyś... Dziękuję.~
@10   = ~Na kolanach? Jeszcze nie wiesz, o co mi chodzi. Nie dziel skóry na niedźwiedziu.~
@11   = ~Naprawdę? Nie zmienisz zdania?~
@12   = ~A ja przecież... nie, nieważne. Ty już zdecydowałaś. Tak wielu rzeczy sobie nie powiedzieliśmy... może tak będzie najlepiej? Jeśli tego właśnie chcesz - wybacz, nie będę już cię niepokoił.~
@13   = ~Jesteśmy sami? To dobrze. Mam ci dużo do powiedzenia, i nie przyjdzie mi to łatwo.~
@14   = ~Chyba zawsze, kiedy rozmawiamy o czymś ważnym, zaczynamy od abstrahowania. W końcu to łatwiejsze, niż rozmawiać o mnie i o tobie - o nas. Ale...mogę zacząć od tego, o czym ostatnio dużo myślałem: odkryłem że nie jestem taki, za jakiego się uważałem.~
@15   = ~Kiedyś nazwałem cię dzieckiem, prawda? Bo jesteś dzieckiem, najdroższa. Ale to tylko moja zarozumiałość kazała mi myśleć. że ja sam byłem...że nie byłem tak samo dziecinny. Tak samo niemądry.~
@16   = ~Widzisz, boję się teraz, że przez całe życie oszukiwałem samego siebie i innych. Nie, nie zmieniłem nagle swojego podejścia do świata - nie spodziewaj się, że zacznę nagle śpiewać wesołe piosenki i zrywać kwiaty na łące. Wciąż wierzę w to, co zawsze powtarzałem: ktoś zesłał nas na ten nieszczęsny świat bez żadnego rozsądnego powodu, a my nic nie wiemy o naszym przeznaczeniu - a mimo to, ciągle udajemy, że poznaliśmy siebie i rzeczywistość. Czasem wydaje mi się, że nawet bogowie nie są mniej ślepi i głupi od nas. Wierzyłem w tę moją filozofię odkąd nauczyłem się myśleć.~
@17   = ~Ale, być może... muszę to przyznać... często mówiłem coś innego, niż robiłem.~
@18   = ~Pewien elfi mędrzec...nie słyszałaś o nim, nawet u nas nikt już nie pamięta jego imienia ...powiedział kiedyś coś, co zadziwiająco dobrze pasuje do księżycowych elfów: "Silnych ludzi nie obchodzi życie". Odkąd usłyszałem te słowa, wierzyłem, że są stworzone dla mnie. Nie mogłaś nie słyszeć, jak wciąż powtarzam, że życie jest puste - to kolejna z jego ulubionych myśli.~
@19   = ~Rozumiesz mnie?~
@20   = ~Zawsze cię rozumiałam, prawda?~
@21   = ~Nie. Nigdy nie mogłam cię zrozumieć.~
@22   = ~Dobrze, dobrze, rozumiem, że trochę abstrakcji na początek brzmi nieźle, ale boję się, że skończysz na tym, i znowu nie dojdziemy do niczego konkretnego.~
@23   = ~Słucham, mów dalej.~
@24   = ~Tak, tak, tak. To kiedy w końcu mnie pocałujesz?~
@25   = ~Naprawdę? Więc jesteś dużo mądrzejsza ode mnie, bo czasem wątpię, czy ja sam siebie rozumiem. Ale popatrz, popatrz tylko, jak próbuję się odnaleźć w tym pomieszaniu myśli.~
@26   = ~Więc jest nas dwoje, kochanie. Ale... posłuchaj. Spróbuję ci to wytłumaczyć najlepiej jak potrafię.~
@27   = ~(westchnienie) Proszę, poczekaj jeszcze chwilę.~
@28   = ~Jeśli ktoś mówi, że nie obchodzi go życie, dlaczego miałby trzymać się go kurczowo, jak skąpiec swojej sakiewki? A ja tak właśnie robiłem. Gdybym naprawdę wierzył, że wszyscy przegraliśmy i nie mamy szans, czy mówiłbym o tym bez końca?~
@29   = ~Nie. I to jest moja tajemnica. Nie jestem silnym człowiekiem. Jestem tchórzem.~
@30   = ~Jeśli to prawda, że jesteśmy przeklęci, a życie jest puste...cóż innego powinienem zrobić, niż poddać się i pozostać w twoich ramionach już na zawsze?~
@31   = ~Rany, jakie to słodkie. Ale nie, dzięki.~
@32   = ~Hmm. Przypuszczam, że ja nie mam tu już nic do powiedzenia?~
@33   = ~Więc na co jeszcze czekasz?~
@34   = ~Masz czelność tak mówić? Po tym wszystkim, co przez ciebie przeszłam?~
@35   = ~Masz prawo czuć się urażona. Ale gdyby brakowało ci cierpliwości, wytrzymałabyś ze mną aż tak długo? Wiesz przecież dobrze, jaki naprawdę jestem.~
@36   = ~Bo nie mam tyle odwagi.~
@37   = ~Pożałowania godni, lekkomyślni idioci zawsze mają tupet.~
@38   = ~Ale czekaj - to nie wszystko, co chciałem powiedzieć. Jeszcze tylko chwila, naprawdę...~
@39   = ~Przez całe moje żałosne życie spodziewałem się umrzeć w każdej chwili. Spodziewałem się, że wszystko na czym mi zależy, może zostać mi odebrane bez ostrzeżenia. Często tak było. Ale teraz...wiele razem przeszliśmy, naprawdę wiele - a ty ciągle jesteś przy mnie. A ja... ja nie jestem przy tobie.~
@40   = ~Gdybym wierzył, że bogowie mieszają się w nasze życie bardziej niż mi się wydaje - mógłbym pokusić się o przypuszczenie, że w swoim słynnym, okrutnym poczuciu humoru, postanowili dać mi lekcję. Byłem pewien, że na moich oczach poddasz się i zginiesz - a oto stoisz teraz przede mną. Potężna. Pełna życia. Piękniejsza...niż kiedykolwiek.~
@41   = ~Spotkałaś wielu wrogów, ale i wielu, którzy cię podziwiają. A ja wciąż jestem jednym z nich.~
@42   = ~Ech, Xan, na pewno nie chcesz wrócić do filozofii?~
@43   = ~Xan, to brzmi prawie tak, jakbyś wciąż mnie kochał.~
@44   = ~Mam wrażenie, że zgubiłam się trochę w twoich słowach. Ale zmierzasz do czegoś, prawda?~
@45   = ~Xan, widzę do czego zmierzasz. To nie ma sensu. Mam mówić dalej? Nie kocham cię.~
@46   = ~Kusisz, <CHARNAME>. Ale nie.~
@47   = ~Nigdy nie przestałem cię kochać. Wiedziałaś o tym.~
@48   = ~Ja... ja nie wiedziałam.~
@49   = ~Ah-ha!~
@50   = ~Och, jasne. Za każdym razem kiedy wypłakiwałam się w poduszkę, mówiłam sobie: "co z tego, przecież on mnie kocha!". Xan, myślisz czasami?~
@51   = ~Czasem tak mi się zdawało, ale to było zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. A ty nigdy nic po sobie nie pokazywałeś...~
@52   = ~<CHARNAME>, powtarzaliśmy to już tyle razy. Czy rani się tych, którzy nas nie obchodzą?~
@53   = ~Tak, jestem nieudacznikiem, prawda? Ale staram się... staram się powiedzieć ci teraz, co naprawdę czuję.~
@54   = ~Może doszedłem w końcu do czegoś sensownego w całym tym beznadziejnym wywodzie. Gdybym wierzył, że życie jest tak puste, jak mówił nam zapomniany filozof, nie zachowywałbym się tak, jak przedtem. Ale gdybym wierzył, że jest w nim choćby jedna iskierka radości, choćby okruch sensu -a ty, <CHARNAME>, tym właśnie dla mnie jesteś - wtedy to, co zrobiłem, byłoby nie tylko głupotą. Byłoby najgorszą zbrodnią.~
@55   = ~Nie mam powodu żeby nie wierzyć, że jutro możemy już nie żyć. Nie mam powodu żeby wierzyć, że kiedyś zostaniemy wynagrodzeni za wszystkie nasze cierpienia. I nie mam powodu żeby wierzyć, że wszystko dobrze się skończy. Ale jeśli...jeśli...~ [O#XAN269]
@56   = ~<CHARNAME>. Zapomnijmy o przeszłości. Zapomnijmy o wszystkich złych słowach, które sobie powiedzieliśmy. We dwoje możemy przegrać lub wygrać, ale samotnie na pewno przegramy. Weź mnie w ramiona. Pocałuj. Bo...ja nie potrafię. Nie potrafię!~ [O#XAN270]
@57   = ~Xan...~
@58   = ~(obejmujesz go w milczeniu)~
@59   = ~(mocno całujesz go w usta)~
@60   = ~Xan, doceniam twoją szczerość, ale to dzieje się tak nagle... Potrzebuję trochę czasu, żeby wszystko przemyśleć.~
@61   = ~Xan, doceniam twoją szczerość, ale... Przykro mi. Miałeś już swoją szansę.~
@62   = ~(Xan delikatnie przytula cię i całuje twoje czoło, policzki, czubek nosa, każdą powiekę)~
@63   = ~(Xan wtula się w ciebie z rozpaczliwą gwałtownością)~
@64   = ~Ah-mm, <CHARNAME> Ja - ja, <CHARNAME>, ja - mmh-mphh-phm-~
@65   = ~A więc rozumiesz mnie - albo udajesz, że rozumiesz. Czy to ważne? Oprócz tego - oprócz nas - nic się nie liczy. Nic, na całym świecie.~
@66   = ~Och, oczywiście! Masz - mamy tyle czasu, żeby podjąć decyzję.~
@67   = ~Ale, bogowie, jakie to wspaniałe uczucie, móc powiedzieć wszystko, co czuję.~
@68   = ~Ale...ale ja... <CHARNAME>?~
@69   = ~Powinienem był się tego spodziewać.~
@70   = ~Nie. Nie wstawaj.~ [O#XAN203]
@71   = ~Prawie całą noc patrzyłem jak śpisz. Czułem się, jakby w mojej piersi biły dwa serca... (westchnienie) Przez całe życie nie doświadczyłem z nikim takiej duchowej bliskości.~
@72   = ~Za chwilę zacznie się dzień. Być może zostaniemy zdradzeni. Być może zginiemy. Na pewno będziemy musieli kogoś zabić. Ten dzień już się zaczyna, ale wciąż możemy go oszukać. Przez chwilę będziemy udawać, że jest jeszcze noc.~
@73   = ~Spójrz na siebie. Kto by uwierzył, że masz tyle krwi na swoich rękach? ...Och. Wybacz, nie chciałem robić ci wyrzutów. Na moich rękach też jest krew. Widzisz? Krew ludzi. Krew innych stworzeń. A mimo to niemal potrafię być teraz szczęśliwy. I... i myślę, że ty też jesteś. Och, gdybyś tylko widziała teraz swoje własne spojrzenie... Powiedz mi, piękna, o czym myślisz?~
@74   = ~O tym co zwykle. Zapach powietrza rankiem. Twoja twarz.~
@75   = ~Spa-aaa-ć...~
@76   = ~Nie powiem! Ty pierwszy.~
@77   = ~A o czym mogłabym myśleć? Wisi nad nami moje przeznaczenie i nie możemy go uniknąć. Chyba to po mnie widać.?~
@78   = ~Xan, jest wcześnie. O tej porze nie powiem ci nic...sensownego.~
@79   = ~(westchnienie) Naprawdę, <CHARNAME>, mam nadzieję, że moje komplementy są bardziej subtelne.~
@80   = ~<CHARNAME>, jesteś okrutna. (uśmiech) Ale dobrze. ~
@81   = ~(uśmiech) Nie przejmuj się, znam ludzi, którzy będąc w pełni sił nie mówią tak sensownie jak ty teraz.~
@82   = ~Chcesz spać? Cóż, może rzeczywiście powinnaś się jeszcze chwilę zdrzemnąć. zanim zanudzę cię na śmierć.~
@83   = ~Patrzę na ciebie, i w twojej twarzy widzę światło i słodycz - tak widzą cię moje oczy. W chwili, kiedy przekazują ten komunikat do mózgu, czuję każdym nerwem mojego ciała, że muszę być szalony.~
@84   = ~I wiesz, co teraz powiem, prawda? Że jeśli to co czuję to szaleństwo, to wolę je znacznie bardziej od monotonii normalności.~
@85   = ~Hmm?~
@86   = ~Dobra, dobra. Mogłeś po prostu powiedzieć "Kocham cię".~
@87   = ~Mmm... mów do mnie jeszcze.~
@88   = ~(westchnienie) No tak, to chyba dobra odpowiedź.~
@89   = ~Ach, <CHARNAME>... Gdyby łatwo mi było "po prostu powiedzieć" cokolwiek, nie byłbym sobą.~
@90   = ~Wiem, że zasługujesz na znacznie bardziej wylewne deklaracje uczuć - podczas gdy wszystko, na co ja potrafię się zdobyć, to tylko niezgrabne zasugerowanie mojej miłości, ukryte za tymi niezręcznymi słowami. Ale należę do ciebie.~
@91   = ~Naprawdę? I tak mam wrażenie, że mówię za dużo... Zresztą o wiele łatwiej jest mówić o miłości, niż być prawdziwym i wiernym kochankiem...~
@92   = ~Ale skoro tak chcesz. Twoja twarz - twoja zamglona twarz rankiem, pełna nadziei i oczekiwania; ta senna, rozmarzona słodycz twojego spojrzenia... Widzę w niej tyle piękna, że ciężko mi wyobrazić sobie, że coś takiego może istnieć - nie mówiąc już o tym, że może należeć do mnie.~
@93   = ~Mógłbym nie wytrzymać zbyt długiego patrzenia na ciebie. Bo zaczyna mnie nachodzić przerażające - to NAPRAWDĘ mnie przeraża, nie śmiej się - przerażające wrażenie, że cały rozpływam się w tej błogości, i nie mogę powstrzymać się od wypowiadania jakichś koszmarnych herezji w stylu "NA PEWNO nie przegramy", albo "świat jest naprawdę dobrym miejscem".~
@94   = ~Okropne, prawda?~
@95   = ~Nie mów.~
@96   = ~Och, wiesz, przychodzi mi na myśl parę gorszych rzeczy niż to.~
@97   = ~Oj, Xan, nie przesadzaj. Kocham cię takiego jakim jesteś, ale czy musisz wszystko tak bardzo...okazywać?~
@98   = ~Może masz rację... Faktycznie, wizja stania się kimś zupełnie innym - nawet kimś lepszym - może być niepokojąca.~
@99   = ~Dokładnie. Co wtedy dzieje się z twoją 'poprzednią' osobowością? Ach, myślę. że akurat ty może coś o tym wiedzieć, <CHARNAME>.~
@100  = ~Okazywać? Och, ten problem dotyczy serca, a nie psychiki. Uwierz mi, jeśli chodzi o moje nieistotne uczucia, potrafię dużo mówić.~
@101  = ~Gorsze niż odkrycie, że błądziłaś przez całe życie? To nie takie łatwe. Nigdy nie myślałem o sobie jako o kimś dumnym, ale mam przecież swój honor. A teraz, kiedy znalazłem coś pięknego, coś co posiada prawdziwą wartość, wciąż nie wiem, czy jestem gotowy poświęcić w zamian za to całe moje życie. Czuję jakąś dziwną, niedobrą, powstrzymującą mnie siłę. Być może to ostrożność. A może tchórzostwo? ...och, a przecież zacząłem od tak prostej prośby, abyśmy nie zaczynali jeszcze tego dnia. Jak daleko mogą odbiec myśli w tak krótkim czasie....~
@102  = ~Wydaje mi się, że dałem ci tak mało. Dałbym ci wszystko, gdybym mógł. Ale to mogłoby być straszne. Wiesz, co mam na myśli?~
@103  = ~Ci fanatyczni wyznawcy Helma bez przerwy mówią o całkowitym oddaniu się swojemu bogu .To kolejna przerażająca myśl: rzucić się w ramiona, o których nawet nie wiesz, czy naprawdę istnieją. Nie potrafiłbym tak zrobić. Ale ja nie potrafię nawet poddać się NASZEJ miłości - a przecież leżysz teraz obok mnie. Zobacz, mogę w każdej chwili wyciągnąć rękę i dotknąć twojej.~
@104  = ~Chyba rozumiem, i chciałabym móc ci pomóc. Nie mogę cię do niczego zmuszać, ale jeśli to coś zmieni, to wiedz, że moje serce zawsze jest otwarte dla ciebie.~
@105  = ~Hej, Xan, chyba nie zapomniałeś o tym, że właściwie już parę razy udało ci się rzucić w moje ramiona?~
@106  = ~Popatrz. Ja tego chcę. Ty tego chcesz. W czym problem?~
@107  = ~O co ci chodzi? "oddać się"? Nie rozumiem.~
@108  = ~Wiesz, ja cię do niczego zmuszam. W każdej chwili możesz odejść i prowadzić takie życie, jakie tylko zapragniesz.~
@109  = ~Naprawdę?~
@110  = ~Te słowa dużo dla mnie znaczą. Ach, powinienem już wcześniej wiedzieć, że z nas dwojga to ty masz bardziej czułe serce - ale i tak dobrze to słyszeć.~
@111  = ~Albo nie zrozumiałaś co chciałem ci powiedzieć, albo żartujesz ze mnie. Ale dla mnie to naprawdę poważny temat.~
@112  = ~Ach, <CHARNAME>, jesteś jak zawsze... dobrze, nie powiem 'dziecinna', bo chyba masz już tego dosyć. W takim razie wyrażasz się jasno. Jak zawsze.~
@113  = ~Może to dlatego, że jesteś delikatniejsza, łagodniejsza niż ja. Ale to wszystko dlatego, że...och, dlaczego tak musi być? Dlaczego nie potrafię okazać miłości tak jak powinienem, dlaczego zawsze muszę walczyć sam ze sobą?~
@114  = ~Tak mówisz? Nasze codzienne życie to walka z przeznaczeniem, poświęcenia nas samych, śmierć na każdym kroku...Uważasz, że jestem wolny? Nie wydaje mi się.~
@115  = ~Powinienem wiedzieć, co robić... a mimo to ciągle się waham. <CHARNAME>?~
@116  = ~Już raz prawie cię straciłam, teraz wróciłeś do mnie... Cóż, w końcu mogę poczekać jeszcze parę dni, aż wszystko ułoży się idealnie, prawda?~
@117  = ~Dobrze, przemyśl wszystko, jeśli musisz. Ale międzyczasie możemy chyba pozwolić sobie na odrobinę szczęścia?~
@118  = ~Lepiej mnie pocałuj, zamiast tyle gadać.~
@119  = ~Świetnie. Cudownie. Chcę żebyś oddał mi całe swoje serce i całe swoje życie. Teraz, w tej chwili. Zrobisz to?~
@120  = ~Xan... (westchnienie) Po prostu powiedz mi, co mogę dla ciebie zrobić.~
@121  = ~Czy mi się zdaje, czy kpisz ze mnie? Kilka dni łatwo zmienia się w miesiąc, a potem w rok... Nie, to nie jest dobry pomysł.~
@122  = ~Chyba możemy. Ale niestety szczęście, jak wszystko co piękne, ma w zwyczaju szybko mijać... jeśli nie dba się o nie. Czy można tak wytrzymać wieczność? Wątpię. Nie można pozostać 'tylko żywym' na zawsze.~
@123  = ~I co dalej?~
@124  = ~Gdybym tylko wiedział,<CHARNAME>, gdybym tylko wiedział...~
@125  = ~Tak...już wiem.~
@126  = ~Zrobię to. Nie mam nic do stracenia, a mogę zyskać wszystko. I do diabła z całym światem.~
@127  = ~Ale co właściwie mogę zrobić? Wyrwać sobie serce z piersi i dać je tobie? Właściwie mógłbym to zrobić, ale wątpię, żeby uszczęśliwiło to któreś z nas.~
@128  = ~<CHARNAME>, nie wiem, jak udowodnić moją miłość. Wiem tylko że cię kocham, ale nie wiem czym ta miłość jest - czym jest dla ciebie. Chcę móc ci coś dać - chcę dać ci wszystko - abyś mogła zobaczyć, jak bardzo jestem twój.~
@129  = ~Powiedz mi, czego ode mnie chcesz. Zrobię wszystko, o co poprosisz.~
@130  = ~I zanim zadasz mi to nasuwające się pytanie: tak, możesz zażądać nawet mojego życia. Bo wiem, że nie poprosiłabyś o to.~
@131  = ~Xan, przerażasz mnie. To na pewno konieczne?~
@132  = ~Czyżby? Nie byłabym taka pewna na twoim miejscu. Chcę właśnie twojego życia.~
@133  = ~Ach, czyli chcesz udowodnić swoją lojalność? Dobrze, więc biegnij i pozabijaj moich wrogów. Wszystkich.~
@134  = ~Ha! Czekałam na tę chwilę! Na kolana, całuj moje stopy i błagaj o przebaczenie za to, co mi zrobiłeś!~
@135  = ~Weź mnie w ramiona. Pocałuj. Bądź przy mnie, tak jak przedtem.~
@136  = ~Xan, naprawdę nie musisz. Dałeś mi już tak wiele - i dajesz więcej każdego dnia.~
@137  = ~No dobrze... ożenisz się ze mną?~
@138  = ~Przeraża cię moja prośba? Ciebie, która walczyłaś ze smokami i wampirami? Ale dla mnie to naprawdę ważne, i tak, to konieczne.~
@139  = ~(westchnienie) Dobrze, rozumiem, że chciałaś mnie sprawdzić. Ale nie przypuszczałem, że możesz być aż tak lekkomyślna.~
@140  = ~Nie wierzę, że nie wymyślisz czegoś innego. Poproś o coś jeszcze.~
@141  = ~Gdybym tylko mógł. Ale będę walczył dla ciebie najlepiej jak umiem... jak zawsze.~
@142  = ~<CHARNAME>, Ja - ja...~
@143  = ~Błagam cię o wybaczenie, z całą pokorą, na jaką mnie stać. Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie, liczę tylko na twoje miłosierdzie. Skrzywdziłem cię, wiem, ale od teraz zrobię wszystko, aby dać ci szczęście.~
@144  = ~Czy to wystarczy? Nie było łatwo...ale przyznaję, że trochę mi lepiej.~
@145  = ~Ja...~
@146  = ~Na Seldarine, czy to nie sen? Naprawdę mogę cię dotknąć... objąć... zanurzyć twarz w twoich włosach? Spełniasz moje najskrytsze marzenia.~
@147  = ~Nigdy nie wierzyłem, że jest coś takiego, jak nadmiar szczęścia. Teraz widzę, że się myliłem.~
@148  = ~Chodź do mnie. Daj mi swoją dłoń.~
@149  = ~Ja... ach...~
@150  = ~Jeżeli...~
@151  = ~Jeśli to wszystko się skończy (a  przypuszczam, że skończy się gorzej niż tragicznie), jeśli wciąż będziemy żyli, jeśli niebo wciąż będzie pełne gwiazd (a to nie takie pewne) - tak, <CHARNAME>. Jeśli tylko będziesz chciała.~
@152  = ~To chyba wszystko na dzisiaj? Czas pokaże, czy podjęliśmy dobre decyzje. Chodź do mnie, nie chcę cię znowu stracić.~
@153  = ~Proś, <CHARNAME>, dostaniesz wszystko, czego chcesz.~
@154  = ~Nie chciałabyś czasami, żeby to wszystko wyglądało inaczej?~ [O#XAN204]
@155  = ~To znaczy jak?~
@156  = ~A czemu pytasz?~
@157  = ~Xan, nie teraz.~
@158  = ~Skoro tak mówisz. Ale porozmawiamy o tym później, dobrze? Przypomnij mi.~
@159  = ~Chodzi mi o mnie i o ciebie - oczywiście nie o to, żebyśmy nie byli razem. Po prostu...Popatrz - tyle złego musiało się stać, abyśmy w końcu się odnaleźli. Bezsenne noce, łzy, kłótnie, nieporozumienia, oskarżenia...~
@160  = ~A przecież każdej nocy tysiące niewinnych, niedoświadczonych przez los młodzików zasypiają w ramionach swoich ukochanych - i oni także są szczęśliwi. Och, możemy próbować udowadniać, że ich szczęście nie jest takie głębokie czy prawdziwe jak nasze...ale czy na pewno?~
@161  = ~Chciałem po prostu spytać, czy gdyby wszystko mogło być prostsze - chciałabyś tego?~
@162  = ~No cóż, byłoby miło, gdyby pewna osoba nie porzuciła mnie w najtrudniejszym momencie mojego życia.~
@163  = ~Gdybyś był na przykład... rolnikiem? A ja córką młynarza? Chyba nie marzę o takim życiu.~
@164  = ~Chciałabym, abyśmy mogli byli uniknąć tego całego cierpienia, którego doświadczyliśmy. Ale co się stało, to się nie odstanie...a to już minęło.~
@165  = ~Chyba nie. W końcu to dzięki tym smutkom potrafimy teraz docenić szczęście.~
@166  = ~Ach.~
@167  = ~Oczywiście.~
@168  = ~Właściwie ja też nie; cieszę się, że myślimy tak samo. Mimo tak wysokiej ceny, dobrze jednak być sobą.~
@169  = ~Dokładnie. A mimo to każdy od czasu do czasu zastanawia się, co by było, gdyby...~
@170  = ~Naprawdę tak myślisz? Może, jeśli spróbuję, uda mi się tak na to spojrzeć. Na razie jeszcze nie potrafię.~
@171  = ~Tak właściwie, czasem się zastanawiam... czy na pewno jestem odpowiednim mężczyzną dla ciebie. Jesteś jak wschodząca gwiazda, <CHARNAME>, a czasem błyszczysz tak jasno, że przyćmiewasz wszystko wokół. Tyle w tobie młodości i piękna... A ja, nawet, jeśli czasem uda mi się ukryć moje tchórzostwo, wciąż pozostaję tylko marną namiastką prawdziwego mężczyzny.~
@172  = ~Xan, znam cię przecież. Nie jesteś tchórzem, jesteś kimś cudownym.~
@173  = ~Ach, a więc uważasz, że zasługuję na jakiegoś mężnego, ale pozbawionego mózgu rycerza? Zapomnij o tym, kochanie.~
@174  = ~Byłabym z tobą, gdybyś był idiotą, wariatem, czy nawet orkiem. Kocham cię.~
@175  = ~Gdybyś nie zauważył, ja też nie jestem najodważniejszą osobą na świecie.~
@176  = ~Yyy...przeciwieństwa się przyciągają?~
@177  = ~Naprawdę? Niestety, znam siebie wystarczająco dobrze. Chciałbym móc ci uwierzyć.~
@178  = ~Ale... może wierzę? Może teraz już wierzę? Może, tak właściwie, chciałem po prostu usłyszeć komplement z twoich ust? Wybacz, <CHARNAME>.~
@179  = ~Oczywiście, nie jesteś. To tylko mnie się wydaje, że mało kto zrobił dla Wybrzeża Mieczy tyle, co ty. Ach, <CHARNAME>...~
@180  = ~Być może. Tak, takie powiedzenie mogłoby się sprawdzać w tym paradoksalnym, zwariowanym świecie. Ach, <CHARNAME>...~
@181  = ~Podobno słowa skruchy powinny poprzedzać wyznania... i to się sprawdza. Mówiłem już, jak bardzo żałuję tego, że cię porzuciłem - ale dopiero teraz żałuję tego naprawdę. W każdej chwili, kiedy na ciebie patrzę. Skrzywdziłem ciebie - skrzywdziłem piękno i miłość. I to nie pierwszy raz. Ale dopiero teraz zaczynam to naprawdę czuć.~
@182  = ~Czy zamieniłbym ten głęboki ból na jakąkolwiek z płytkich przyjemności, jakie oferuje życie? Chciałbym być pewien, że nie. Ale zawsze jest pokusa - pokusa marzenia o idealnym świecie, w którym szczęście tak łatwo osiągnąć każdemu z niedoskonałych śmiertelników..~
@183  = ~Być może. <CHARNAME>, mógłbym sobie wyobrazić każdą, najbardziej nieprawdopodobną romantyczną historię - ale nigdy nie zdołałbym wyobrazić sobie ciebie.~
@184  = ~Posłuchaj tego: "Nasza śmierć jest pewna, nie znamy tylko godziny". To cytat ze starożytnych kronik elfów.~ [O#XAN205]
@185  = ~Cóż, miło widzieć cię w twoim... zwykłym nastroju.~
@186  = ~Z ust mi to wyjąłeś.~
@187  = ~Znowu ta śmierć? Xan, czy ty myślisz czasem o czymś innym? O motylach? Kwiatach? Słońcu? O czymkolwiek.~
@188  = ~Naprawdę? Chyba mam na ciebie zły wpływ, <CHARNAME>.~
@189  = ~Tak właściwie - wierz mi lub nie - myślałem ostatnio o pewnych, znacznie przyjemniejszych rzeczach.~
@190  = ~W końcu, skoro nie znamy dnia ani godziny, możemy spędzić ten czas tak jak chcemy, prawda?~
@191  = ~Mhm. A co dokładnie masz na myśli?~
@192  = ~Więc skoro życie i tak jest beznadziejne, powinniśmy korzystać z niego jak najlepiej? To twoja nowa filozofia?~
@193  = ~Xan, kochanie, NAPRAWDĘ nie mamy teraz czasu na twoje przemyślenia.~
@194  = ~Tak właściwie, zastanawiałem się, co TY miałabyś na myśli.~
@195  = ~Nowa filozofia? No tak, jak zwykle śmiejesz się ze mnie.~
@196  = ~Jak chcesz. Może porozmawiamy innego dnia... o ile go dożyjemy.~
@197  = ~Myślę o przyszłości. Wiem, że to dla mnie niezbyt typowe, ale nie widzę jej w tak czarnych barwach jak przypuszczasz. Inna sprawa, że nie wiadomo, czy W OGÓLE mamy jakąś przyszłość, znasz zresztą moje zdanie na ten temat... ale jeśli już jakąś mamy, może będzie w niej trochę wolności? I szczęścia?~
@198  = ~Może...jeśli będziemy ze sobą tak szczerzy jak dotychczas.~
@199  = ~Może... jeśli znowu nie przyjdzie ci do głowy mnie zostawić.~
@200  = ~Może... jeśli taka biedna, mała <CHARNAME> ci wystarczy...~
@201  = ~Wątpię. W końcu jesteśmy przeklęci.~
@202  = ~Wolność? Tak, w końcu mam zostać boginią. To daje pewną wolność, nie sądzisz? Ale nie wiem, co z tobą.~
@203  = ~Tak, oczywiście. Uczymy się na błędach, i oby wyszło nam to na dobre.~
@204  = ~Ach, najdroższa... myślałem, że zamknęliśmy już tę kwestię, ale wygląda na to, że od złych wspomnień nigdy nie można się w pełni uwolnić. Nie mogę ci nic obiecać, ale...ale zrobię wszystko, żebyś nigdy już nie musiała tak przeze mnie cierpieć.~
@205  = ~Biedna, mała <CHARNAME>? Myślę, że to wystarczy, żeby biedny, mały Xan był szczęśliwszy niż kiedykolwiek.~
@206  = ~I znowu kpisz sobie ze mnie... Chyba za dobrze się znamy.~
@207  = ~Więc mimo mrocznych cieni które nas otaczają, wciąż rozmyślamy o przyszłości. Jak myślisz, jak to będzie?~
@208  = ~Bogactwo, władza... ty i ja na tronach w jakimś pałacu... lokaje na każde nasze skinienie...~
@209  = ~Może jakiś mały, drewniany domek? Ty siedziałbyś na ganku i palił fajkę, a ja przygotowywałabym nam jedzenie. Wreszcie cisza i spokój. W naszym domu.~
@210  = ~Życie pełne przygód, rzecz jasna! Zawsze w drodze, spotykając nowe wyzwania... Inaczej sobie tego nie wyobrażam.~
@211  = ~Xan, a co jeśli... co, jeśli będę chciała skorzystać z mojego dziedzictwa? Z dziedzictwa mojego ojca?~
@212  = ~Szczerze mówiąc, ciężko mi myśleć o przyszłości, kiedy co chwilę muszę uważać, żeby nie dać się zabić.~
@213  = ~Nie wiem. Tak właściwie to miałam nadzieję, że ty coś wymyślisz - miło byłoby w końcu poczuć, że nie jestem odpowiedzialna za cały świat.~
@214  = ~<CHARNAME>... nie. Nawet o tym nie mów. Dotąd udało się nam unikać tego tematu, i niech tak zostanie.~
@215  = ~Widzisz, wybór należy do ciebie. I tylko do ciebie. Rozumiesz? Mogę ci coś doradzić - właściwie cały czas próbuję; wszyscy możemy. A czy boję się tego, co możesz wybrać? Oczywiście. Ale nie podejmę decyzji za ciebie. I nie chcę więcej o tym mówić.~
@216  = ~A póki co...~
@217  = ~Póki co, jesteś z nami, i myślę, że powinniśmy wykorzystać ten czas najlepiej jak się da.~
@218  = ~<CHARNAME>, mówisz poważnie? Odrzucisz boskość po to, aby rządzić światem? Ale... jeśli coś takiego miałoby cię uszczęśliwić... mi to nie przeszkadza, dopóki zbyt wielu ludziom nie nadepniemy na odcisk.~
@219  = ~<CHARNAME>, mówisz poważnie? Najmężniejsza poszukiwaczka przygód w całym Faerunie marzy skrycie o domowym ognisku? Cóż. Muszę przyznać, że taka wizja jest całkiem pociągająca.~
@220  = ~Jak pewnie się domyślasz, dla mnie coś takiego nie brzmi aż tak pociągająco.~
@221  = ~Ale twoje "zawsze", twoja wiara w niezmienność przyszłości chwyta mnie za serce. Wiesz przecież, że nie ma żadnego "Zawsze". Ale może kiedyś, zanim przyjdzie nasz czas, będzie nam dane porzucić miecze. Może... A jeśli ty chcesz pozostać na szlaku jeszcze chwilę dłużej niż to konieczne, cóż pozostaje mi innego, niż zostać przy tobie?~
@222  = ~Rozumiem. Cóż, mnie samemu trudno to sobie wyobrazić. Pewnie dlatego próbowałem zrzucić ten obowiązek na ciebie.~
@223  = ~A co z dziećmi?~
@224  = ~Może. Może kiedyś, jeśli smarkacze będą umiały się zachować.~
@225  = ~Xan! To tro...trochę zaskakujące pytanie.~
@226  = ~Och, oczywiście. Może dwójka. Albo trójka. W sumie, czemu nie czwórka?~
@227  = ~Jasne! I to jak najwięcej! Kocham dzieci.~
@228  = ~Oszalałeś? W żadnym wypadku.~
@229  = ~Dokładnie. Wątpię, żebym był wzorowym ojcem. Myślałem o tym czysto teoretycznie.~
@230  = ~Rozumiem. Więc może powinniśmy przerwać tę dyskusję? W końcu i tak pewnie nic z tego nie wyjdzie. Chociaż z drugiej strony, rozmowa nie boli, prawda?~
@231  = ~Naprawdę? A pomyślałaś, jakimi bylibyśmy rodzicami?~
@232  = ~Hah! Moja pani wie, czego chce. Mam nadzieję, że wie też, że rodzenie dzieci nie jest tak przyjemne, jak ich wychowywanie. Tak słyszałem.~
@233  = ~Ale...tylko pomyśl, to takie niesamowite. Małe istotki, bezradne i bezbronne, które my - MY - powołaliśmy do życia. Czy to w ogóle możliwe?~
@234  = ~Pewnie nigdy się nie dowiemy.~
@235  = ~To tylko marzenia. Wybacz, wiem, że niezbyt dla mnie typowe. I tak mamy wystarczająco dużo kłopotu z dbaniem o siebie...boję się pomyśleć, jak byłoby, gdybyśmy musieli troszczyć się o kogoś jeszcze. To zbyt odległe.~
@236  = ~Ale mimo wszystko...~
@237  = ~Ach, <CHARNAME>.~
@238  = ~A więc dotarliśmy aż tutaj. To tu i teraz wszystko się skończy, prawda?~ [O#XAN206]
@239  = ~Wszystko się skończy? To brzmi dość ponuro, muszę przyznać.~
@240  = ~Wszystko się skończy? Chyba dla naszych wrogów. Ja czuję, że to dopiero początek.~
@241  = ~Tak. Tu i teraz. I może tak jest najlepiej? Czuję, że tak właśnie powinno być.~
@242  = ~Och, naprawdę? W końcu, po tym wszystkim co udało nam się osiągnąć, przyszłość Faerunu jest w moich rękach? Dziękuję że mi o tym mówisz, kochanie, sama bym na to nie wpadła.~
@243  = ~Czyżby? Przecież czegoś takiego powinnaś się po mnie spodziewać. Ale pozwól mi zaskoczyć cię po raz ostatni - tym razem nie tak miało to zabrzmieć.~
@244  = ~Zawsze można mieć nadzieję. Ale, <CHARNAME>, każdy początek jest końcem. Każde narodziny oznaczają śmierć.~
@245  = ~Ach, <CHARNAME>, jak zwykle myślimy i czujemy tak samo.~
@246  = ~Ha! Widzę, że nawet w obliczu przeznaczenia nie tracisz swojego ciętego języka. Ale mam ci jeszcze coś do powiedzenia.~
@247  = ~Czuję, że wszystko jest tak, jak powinno być. Że, pomimo wszystkich nieszczęść jakie nas dotknęły, nasza historia kończy się dobrze. Tak, wiem, jestem ostatnią osobą po której spodziewałabyś się takich słów. Ale tyle się zmieniło...~
@248  = ~Xan! Jestem w szoku, naprawdę.~
@249  = ~Zmieniło się? Wątpię, żeby na długo.~
@250  = ~Wreszcie! Wiedziałam, że w końcu zobaczysz tę jaśniejszą stronę życia... ale nie przypuszczałam, że zajmie nam to tyle czasu.~
@251  = ~Xan, uszczypnij mnie, bo nie wierzę w to, co słyszę.~
@252  = ~Nie zrozum mnie źle. To nie tak, że nagle uwierzyłem, że możemy wygrać. To nie tak, że w twoich objęciach zapomnę o wszystkich nieszczęściach tego świata. I naprawdę, wciąż nie wydaje mi się, żeby ci wścibscy bogowie naprawdę chcieli nam pomóc. Nie.~
@253  = ~Ale mimo wszystko pozwolili nam dożyć tej chwili. Wycierpieliśmy wiele - ale były też chwile szczęścia. Przemierzyliśmy tyle obcych krain, i chociaż widziałem wiele smutku, rozpaczy i zła, widziałem też dobro. Straciłem twoją miłość po to, aby ją odzyskać. A teraz, kiedy myślę o wszystkim, przez co razem przeszliśmy...mogę się tylko roześmiać. Rozumiesz?~
@254  = ~Świetnie. Miło mi, że moja rozpaczliwa walka o przetrwanie zapewniła ci trochę rozrywki.~
@255  = ~Nie bardzo. Ale czy kiedykolwiek cię rozumiałam?~
@256  = ~Chyba... chyba tak.~
@257  = ~Ach, <CHARNAME>. Wybacz. Ale pozwól mi skończyć.~
@258  = ~Życie nie wydaje mi się już okrutnym żartem bogów. Czasem jest niezrozumiałe, czasem nieprzyjemne, a czasami cudowne. To... to jak wielka symfonia, zbyt doskonała, aby zwykły śmiertelnik mógł ją pojąć. Ale skoro nam było pisane zagrać tak kluczową - okrutną, ale kluczową rolę, to może przez chwilę uda nam się je zrozumieć. A im więcej widzę, tym większy jest mój zachwyt.~
@259  = ~Może do końca będę musiał grać moją melancholijną melodię, podczas gdy ty pozostaniesz przy swojej cudownej, uwodzicielskiej pieśni - dopóki nie nadejdzie twoja śmierć lub wniebowstąpienie. Ale czy to nie o to chodzi? Czy nie powinniśmy czynić tego, co nam pisane, najlepiej jak potrafimy?~
@260  = ~To było dobre. Podoba mi się taka wizja.~
@261  = ~Chyba masz rację. Na co innego możemy liczyć?~
@262  = ~Wszystko pięknie, ale co to ma wspólnego z nami?~
@263  = ~Xan, to naprawdę interesujące, ale chyba rozumiesz, że to nienajlepszy moment na filozoficzne dyskusje?~
@264  = ~A jeśli chodzi o mnie i o ciebie, <CHARNAME>... z każdym słowem coraz bardziej wydaje mi się, że powiedzieliśmy już sobie wszystko. Bo przecież całe zło i dobro tego świata, wszystko co nas spotkało, każda chwila mojego - naszego - życia, sprowadza się do tych kilku słów. Nie opuszczę cię. Aż do końca.~
@265  = ~Ja też będę przy tobie. Na zawsze.~
@266  = ~Dziękuję ci, najdroższy.~
@267  = ~Dobrze, że w końcu na to wpadłeś.~
@268  = ~Naprawdę? Cóż, wydawało mi się, że to raczej odpowiednia chwila żeby powiedzieć parę słów. Ale jak chcesz. W końcu i tak zawsze rozumieliśmy się bez słów.~
@269  = ~Chcę tylko, żebyś wiedziała, że cokolwiek się stanie - jestem przy tobie.~
@270  = ~A więc niech tak będzie, <CHARNAME>.~
@271  = ~Zróbmy to co musimy i roześmiejmy się śmierci w twarz. Nie obchodzi mnie, czy czeka na nas Piekło. Byłem już w raju.~
@272  = ~Pamiętasz kopalnie Nashkel? Pamiętasz mnie, wychudzonego i brudnego, w tej małej celi? Kto by pomyślał... o bogowie, wzruszenie niemal mnie przytłacza. Szybko, <CHARNAME>, powiedz mi że życie jest beznadziejne; czuję, że jestem niebezpiecznie bliski łez. I nie ze smutku.~
@273  = ~Mamy czas na krótką rozmowę?~ [O#XAN207]
@274  = ~Jasne. O co chodzi?~
@275  = ~A co masz mi do powiedzenia?~
@276  = ~Tak, chyba powinniśmy porozmawiać. Mam nadzieję że zdążymy, zanim mnie opuścisz, tak jak obiecałeś.~
@277  = ~Nie teraz, Xan. Kiedy indziej.~
@278  = ~Nie zamierzam cię opuścić. Już nie. Wiesz o tym.~
@279  = ~Jak chcesz. Ale pozwól mi powiedzieć tylko kilka słów.~
@280  = ~Razem przeszliśmy przez wiele niebezpieczeństw. To nie były łatwe czasy, tobie potrzebna była każda pomocna dłoń - a, jak pokazało życie, nie każdy był godny twojego zaufania.~
@281  = ~Nie wiem, czy ufasz mi teraz. Ale chcę powiedzieć ci jedno: przepraszam cię. Za wszystkie moje wątpliwości dotyczące ciebie i twojego dziedzictwa, za każde nieprzemyślane słowo, za moje podłe zachowanie, za to, ile razy chciałem odejść od ciebie. Przepraszam.~
@282  = ~Cokolwiek się zdarzy, pozostanę przy tobie. Nie dlatego, że podziwiam twoją siłę moralną czy dobry charakter, i nie dla wszystkich twoich wielkich czynów. Ale dlatego, że jesteś sobą. W imię naszej przyjaźni, zostanę z tobą aż do końca.~
@283  = ~Jeśli tak mówisz, niech tak będzie.~
@284  = ~Oooch, cóż za mowa! Jestem pod wrażeniem.~
@285  = ~Przyjmuję twoją przysięgę, mój rycerzu. Możesz powstać, Sir Xanie.~
@286  = ~Wybacz jeśli cię rozczaruję, ale, wiesz... trochę brakuje mi do doskonałości.~
@287  = ~Aha, pewnie. A jutro dojdziesz do wniosku, że to wszystko jednak nie ma sensu, spakujesz się i pobiegniesz z powrotem do Evereski.~
@288  = ~A co z twoim księżycowym ostrzem? Myślałam, że może cię zabić za pomoc dziecku Bhaala.~
@289  = ~To dobrze. Piątka czy Pięćdziesiątka, razem sobie z tym poradzimy.~
@290  = ~(westchnienie) I znowu kpisz ze mnie. Ale wiesz co...dziwne, ale to mnie uspokaja?~
@291  = ~Och, pewnie że wiem. Ale do niedoskonałości brakuje ci trochę więcej. Nie każdy łajdak uratowałby elfie miasto czy zniszczył gildię wampirów. Oczywiście, motywy są ważne... ale czasami efekt też się liczy.~
@292  = ~Naprawdę masz o mnie aż tak złe zdanie?~
@293  = ~Ja... też tak myślałem.~
@294  = ~A potem pomyślałem - do diabła z tym.~
@295  = ~Irenicus nie żyje. Posłańcy zdążają już do Evereski i Evermeet. Mój dom jest bezpieczny, a więc cóż mogę zrobić innego, niż zostać przy tobie i próbować cię ochronić? Ciebie, następcę Boga Mordu? Całkiem przyjemne zadanie, prawda?~
@296  = ~Taaak... Nie ma już dla ciebie nadziei, Xan. Jesteś przeklęty~
@297  = ~Bardzo. Tak przy okazji, zastanawiam się, co będzie z tobą, jeśli przeżyjemy.~
@298  = ~Podziwiam twoją odwagę.~
@299  = ~Wiesz, może naprawdę powinieneś wrócić do domu? Robi się coraz bardziej niebezpiecznie.~
@300  = ~Och, czy to ważne? I tak umrzemy.~
@301  = ~Ponoć lepiej żałować tego co zrobiłeś, niż tego, czego nie zrobiłeś. Żałuję wielu rzeczy, ale nie tego, co powiedziałem dzisiaj.~
@302  = ~Założę się, że nic dobrego. Ale pożyjemy, zobaczymy. Jeśli zdążymy.~
@303  = ~A ja twoją. Wiesz, że czeka nas prawdziwa wojna, prawda? A mimo to idziesz dalej.~
@304  = ~Jak zawsze.~
@305  = ~Myślałem o tym. I wiesz co - chciałem powiedzieć ci to samo. Wysłać cię do domu.~
@306  = ~Ale przecież go nie masz. A nawet jeśli, wątpię, że ktoś taki jak ty mógłby siedzieć bezczynnie i czekać, aż przeznaczenie samo do niego przyjdzie.~
@307  = ~Nie. Zostaję przy tobie.~
@308  = ~Ach, moja szkoła. Cóż. Miło wiedzieć, że nie tylko ja wyniosłem coś z naszej przyjaźni.~
@309  = ~Ani chwili odpoczynku, o śnie możemy pomarzyć... nie jest dobrze, co?~ [O#XAN208]
@310  = ~Nie gadaj. Ciągle tylko te smoki i olbrzymy... (ziewnięcie) To się robi nudne.~
@311  = ~Xan! To nie jest temat do żartów.~
@312  = ~Taak! Zagramy w "Kiedy W Końcu Będziemy Mieli Spokój" ? Ty zaczynasz.~
@313  = ~Jakoś się trzymam. A ty?~
@314  = ~Tak, na pewno bawiliśmy się lepiej, kiedy banda koboldów potrafiła prawie wykończyć połowę drużyny. To były czasy.~
@315  = ~Ale nie o tym chciałem ci powiedzieć. Chodzi o to, że zaczynam czuć coś, czego naprawdę się nie spodziewałem.~
@316  = ~Nie? Wszystko jest dobre, żeby pożartować. W świecie, w którym pewna jest tylko śmierć, można śmiać się ze wszystkiego. Ale nie o tym chciałem ci powiedzieć. Chodzi o to, że zaczynam czuć coś, czego naprawdę się nie spodziewałem.~
@317  = ~Och, <CHARNAME>... Zdziwisz się.~
@318  = ~Jakoś przeżyję. Jeśli znajdziesz mi uzdrowiciela. Ale nie o tym chciałem ci powiedzieć. Chodzi o to, że zaczynam czuć coś, czego naprawdę się nie spodziewałem.~
@319  = ~Nudzę się. Tak, wiem, życie było beznadziejne już wcześniej - ale było też niebezpieczne. Każdy dzień mógł być ostatnim, każdego dnia musiałem podejmować brzemienne w skutki decyzje; to było przerażające, ale w pewnym sensie... interesujące. Ciekawe.~
@320  = ~A teraz nie marzę już o spokoju, bo go znalazłem. Przy tobie. Udało ci się odnieść tyle zwycięstw, że wiem już, że przy tobie nie stanie mi się nic złego. Jestem teraz bezpieczniejszy niż kiedykolwiek. Więc życie jest nudne.~
@321  = ~A ty, <CHARNAME>? Czy czujesz coś podobnego? W końcu niewielu jest teraz potężniejszych od ciebie. Czy ciągle pociągają cię proste rzeczy? Codzienne życie? Śmiech, płacz, miłość, nieistotne decyzje?~
@322  = ~Wciąż potrafię się śmiać. Wiesz o tym dobrze.~
@323  = ~Xan, gdybyś nie zauważył, poluje na mnie połowa Faerunu. W takiej sytuacji trudno się nudzić.~
@324  = ~Oczywiście. Nie ma nic piękniejszego niż życie.~
@325  = ~Wszystko jest takie...puste. Rozumiem cię; mnie też już nic nie bawi.~
@326  = ~Tak. Potrafię kochać, przecież wiesz.~
@327  = ~Naprawdę? Podziwiam cię.~
@328  = ~Ach, no tak. Pewnie. Masz rację jak rzadko kiedy. Na mnie też polują...jak mogłem zapomnieć.~
@329  = ~Mnie też nie. Ale spróbuj sobie wyobrazić, jakby to było, czuć wciąż tę radość życia. Potrafisz?~
@330  = ~Chyba tak.~
@331  = ~Mogę spróbować, czemu nie?~
@332  = ~Po co?~
@333  = ~Chyba nie.~
@334  = ~Świetnie.~
@335  = ~Oboje wiemy, że łatwiej jest pomagać innym, niż sobie. Jeśli coś mi doradzisz, tobie też może się to kiedyś przydać.~
@336  = ~Więc może potrafisz mi pomóc? W końcu mamy w tym względzie coś wspólnego: nasza siła, nasza moc wzrosła niewspółmiernie do naszej psychiki, która w końcu nie zmienia się aż tak bardzo. A mimo to, ty potrafisz ciągle dostrzec sens takiej egzystencji, podczas gdy dla mnie życie staje się codziennie jeszcze bardziej nużące. Pomóż mi, <CHARNAME>.~
@337  = ~Może spróbuj traktować każdy dzień tak, jakby miał być ostatnim. Nauczysz się go cenić.~
@338  = ~Rozejrzyj się. Może miłość czeka gdzieś na ciebie?~
@339  = ~Mamy misję, Xan: musimy potrzymać Piątkę. Skup się na tym celu.~
@340  = ~Xan, jesteś już dużym chłopcem. Nie wiem, jak ci pomóc.~
@341  = ~Chyba nie potrafię.~
@342  = ~Nie chce mi się. Radź sobie sam.~
@343  = ~Czyżby? Każdy dzień jest taki sam. Ale, być może... jeśli miałbym umrzeć jutro...~
@344  = ~... oczywiście, mogę umrzeć jutro. To bardzo prawdopodobne. <CHARNAME>, to było NAPRAWDĘ mądre. Mój Boże, ja widzę! Ja chodzę! (westchnienie). Cudownie, po prostu cudownie.~
@345  = ~Chodźmy już lepiej. Muszę zacząć cieszyć się ostatnim dniem mojego życia.~
@346  = ~Tak czy inaczej - dziękuję ci.~
@347  = ~Niby gdzie? Kto mnie pokocha? Zwykła kobieta, która nie będzie umiała mnie zrozumieć - czy ktoś tak doświadczony przez życie jak ja, i prawdopodobnie z takimi samymi wątpliwościami? Chyba żartujesz.~
@348  = ~...wybacz. Rozumiem i doceniam, że chcesz dla mnie dobrze. Może masz rację? Czas pokaże, czy tacy jak my też mają prawo do szczęścia.~
@349  = ~Spróbuję. Ale co potem? Nie, nie mów, sam wiem. Poświęcę swoje życie w służbie Evereski.~
@350  = ~Ach, jak miło poczuć się znowu skazanym na rychłą zagładę... Naprawdę, czuję się, jakbym wciąż żył. Dziękuję bardzo.~
@351  = ~A gdyby było inaczej,<CHARNAME>? Wyobraź sobie, że jesteś wszechwiedzącym bogiem - dajmy na to, Helmem. Albo kimś takim. Nie masz może jakiejś porady dla swojego wiernego sługi?~
@352  = ~No tak, brakowało nam jeszcze bluźnierstw. Przepraszam. (Westchnienie) Może jakiś inny bóg zlituje się nade mną...~
@353  = ~No tak. W końcu od czego ma się przyjaciół...~
@354  = ~Wszystko przychodzi tak łatwo. Pieniądze, potęga... Czego chcieć więcej? Czego teraz pragniesz, <CHARNAME>?~ [O#XAN209]
@355  = ~Więcej tego, co już mam. Nie ma granic potęgi.~
@356  = ~Wszystkiego.~
@357  = ~Miłości. Chcę mieć przy sobie kogoś, kogo kocham.~
@358  = ~Żyć wiecznie.~
@359  = ~Chcę tylko, żeby wszyscy przestali się mnie czepiać. Niczego więcej.~
@360  = ~Spokoju.~
@361  = ~Nie chcę niczego. Mam już wszystko.~
@362  = ~Kiedy masz już wszystko, możesz chcieć już tylko niczego. <CHARNAME>, czy aż tak zależy ci na pustce? Zapomnieniu, nicości?~
@363  = ~Chcę boskości.~
@364  = ~Czemu nie?~
@365  = ~To chyba dość naturalne, chcieć pieniędzy i władzy, prawda?~
@366  = ~Nie można mieć wszystkiego. Nigdy. Ja po prostu chcę więcej.~
@367  = ~Ach. Rozumiem. Czyli nie chcesz już być sobą.~
@368  = ~Chyba nie rozumiem. I nigdy nie zrozumiem.~
@369  = ~Naturalne? Oczywiście, miło jest dostać nagrodę za swoje trudy, ale jak długo to może trwać? A co, kiedy wszystkie skarby świata leżą w twoim skarbcu, a najlepsi wojownicy i magowie są na twoje rozkazy? Co wtedy się czuje? Na czym polega radość posiadania?~
@370  = ~Nie rozumiem cię.~
@371  = ~Zaiste, podziwu godne marzenie. Więc jak widzisz swoją przyszłość?~
@372  = ~Tylko ja i moja druga połówka. Nieważne, gdzie.~
@373  = ~Dom, dzieci, ciche, spokojne życie...~
@374  = ~Kolacje przy świecach, kwiaty, spacery przy księżycu... wiesz jak to jest.~
@375  = ~Ach. Wstyd się przyznać, ale zaczynam ci zazdrościć. Ale cóż, życzę wam szczęścia.~
@376  = ~Mhm, ciekawe czy te dzieci będą miały w sobie krew Bhaala. Być może skażesz je na los gorszy niż swój? Ale z drugiej strony, tak nie musi być. Może wszystko się ułoży?~
@377  = ~Ach, czyli chcesz po prostu dobrze się bawić. Tym właśnie jest dla ciebie miłość? Ciekawe.~
@378  = ~(westchnienie) Już widzę co by się wtedy działo. Ale nic dziwnego, że ty pragniesz czegoś więcej, niż zwykłe, żałośnie krótkie życie. Zatem, masz jakieś plany na wieczność? To w sumie trochę czasu.~
@379  = ~Raczej nie. Po prostu, jeśli mam do wyboru życie i śmierć - chyba jest jasne, co wolę.~
@380  = ~Każdego dnia mogę zginąć! Myślisz że mam głowę do planowania?~
@381  = ~No...parę.~
@382  = ~Och, pewnie. Mnóstwo, mnóstwo cudownych planów.~
@383  = ~Rozumiem. Pewnie każdy na twoim miejscu myślałby tak samo.~
@384  = ~(westchnienie) Przepraszam, <CHARNAME>. Wybacz, że pytałem.~
@385  = ~Ach. Mam nadzieję, że czeka na ciebie lepsza przyszłość niż na mnie.~
@386  = ~Ach, odwieczne pragnienie ciszy i harmonii. Nie różnimy się pod tym względem. Chociaż...Nie jestem pewien. Jeśli miałbym wyobrazić sobie siebie samego, prowadzącego ciche, spokojne i samotne życie, gdzieś w małym domku na leśnej polanie - nie, nie chcę czegoś takiego. A ty?~
@387  = ~A ja wręcz przeciwnie.~
@388  = ~A ja chcę.~
@389  = ~Teraz, jak tak o tym mówisz - już nie wiem.~
@390  = ~Nie, ja chyba też nie.~
@391  = ~Oczywiście, potrzebujesz spokoju. To nienajlepsze marzenie, zważywszy na okoliczności... ale kto wie? Może kiedyś się spełni?~
@392  = ~A więc przemyśl to. Może wrócimy jeszcze kiedyś do tego tematu?~
@393  = ~Jak miło. Więc uważasz, że tak wygląda szczęście?~
@394  = ~Tak.~
@395  = ~Nie do końca, ale mogło być gorzej.~
@396  = ~Nie.~
@397  = ~Skoro Wiesz czego chcesz - i masz to wszystko? Szanuję to.~
@398  = ~Masz rację.~
@399  = ~A mimo to nie pragniesz niczego?~
@400  = ~Hmm. Może w takim razie porozmawiamy kiedy indziej.~
@401  = ~Tak czy inaczej, jesteś w lepszej sytuacji niż ja - bo ja nie mam pojęcia, czego pragnę. Pewnie powrotu do Evereski - ale to też sprawi mi ból. Nikt mnie tam nie przywita, a odchodząc od ciebie, stracę przyjaciela.~
@402  = ~Przecież możesz zostać z nami. Nowe przygody czekają.~
@403  = ~Przecież wiesz, że nie musisz tam wracać.~
@404  = ~Evereska to twój dom. I kto wie, może przywitają cię tam cieplej niż ci się zdaje.~
@405  = ~Ja osobiście marzę o powrocie do Candlekeep.~
@406  = ~Xan, naprawdę, mało mnie obchodzą twoje plany na przyszłość.~
@407  = ~Och, ale ty możesz mieć inne rzeczy do roboty. Na przykład... - nie, nie mówmy o tym, dobrze? Kto wie, co czeka cię na końcu tej ścieżki.~
@408  = ~I niech tak zostanie.~
@409  = ~Evereska, Candlekeep... tak, tak właśnie jest z naszymi starymi domami. Nieważne, czy rozkwitają, czy leżą w ruinach - kochamy je tak bardzo, że samo brzmienie ich nazwy wzrusza nas. I wzywa.~
@410  = ~Czyż nie, <CHARNAME>?~
@411  = ~Więc mamy coś wspólnego, bo mnie też mało to obchodzi. Chcę po prostu, żeby wszystko się już skończyło.~
@412  = ~Chodźmy zatem. W końcu mamy wiele do zrobienia.~
@413  = ~Potęga zawsze przynosi samotność. Co się ze mną stanie, kiedy wrócę do Evereski?~ [O#XAN210]
@414  = ~To już zależy od ciebie.~
@415  = ~Skąd mam wiedzieć? Bardziej mnie martwi, co się stanie ze mną.~
@416  = ~Ciągle tylko ta Evereska i Evereska. Kiedy w końcu przestaniesz za nią płakać?~
@417  = ~Mam nadzieję, że w końcu się ożenisz.~
@418  = ~No cóż. Pewnie przyda im się tam taki mag jak ty.~
@419  = ~Wiem, wiem. Ale nie wiem, co zrobić. To nie takie proste.~
@420  = ~Z tobą? Dobrze, porozmawiajmy o tym.~
@421  = ~Nie przestanę. Spróbuj sobie wyobrazić, że mieszkasz w Candlekeep kilkadziesiąt lat, potem wyruszasz na poszukiwanie przygód, ale wracasz do domu co roku. Czeka na ciebie Gorion, twoi przyjaciele... być może twoja prawdziwa rodzina. I co? Potrafisz porzucić to na zawsze i zapomnieć?~
@422  = ~Ach, ty zawsze o tym samym. <CHARNAME>, <CHARNAME> - dlaczego miałbym w ogóle chcieć się ożenić?~
@423  = ~A czemu by nie? Co złego jest w małżeństwie?~
@424  = ~Czyli masz jakieś... kłopoty?~
@425  = ~Twój wybór.~
@426  = ~Nie wiem jak ty, ale ja osobiście nie mam nic przeciwko małżeństwu. Myślę nawet, że dobrze by mi zrobiło.~
@427  = ~Obiektywnie patrząc, raczej nic. Ale jeśli chodzi o mnie...~
@428  = ~Och, oczywiście.~
@429  = ~Właśnie. Podjąłem już decyzję, i brzmi ona "nie".~
@430  = ~Tobie na pewno. Ale jeśli chodzi o mnie...~
@431  = ~Trzeba dużo czasu, żeby poznać i pokochać drugą osobę. Ale w moim wypadku, trzeba by chyba całej wieczności. A poślubić kobietę, której nie kocham - nie, to nie byłoby uczciwe.~
@432  = ~To prawda. W końcu jestem jednym z najpotężniejszych magów Krain... Seldarine, aż kręci mi się w głowie, gdy o tym pomyślę. Nie spodziewałem się po sobie czegoś takiego. A skoro mam taką siłę, masz rację - to mój obowiązek, oddać ją w służbę mojemu miastu.~
@433  = ~Sam powrót do domu będzie tak niewiarygodnie cudowny... Będę mógł znowu dotknąć gładkich ścian budynków, napiję się wody ze starej fontanny, zobaczę dzieci, które narodziły się zanim wyjechałem... Tak, jestem zakochany w moim mieście, i nie wstydzę się tego.~
@434  = ~Ale zmieniłem się, <CHARNAME>. Zmieniłem się tak bardzo, że nie wiem, czy jest tam jeszcze dla mnie miejsce. Nie, nie boję się, że Evereska nie będzie mnie chciała - boję się, czy ja wciąż będę chciał Evereski.~
@435  = ~A czego innego mógłbyś chcieć? Zamierzasz podróżować?~
@436  = ~Tak może się stać. I co wtedy?~
@437  = ~Czyli chcesz zostać w mojej drużynie?~
@438  = ~Szczerze mówiąc, chyba najlepiej będzie, jeśli mimo wszystko wrócisz do domu.~
@439  = ~Znasz przecież odpowiedź. Nie wiem.~
@440  = ~Może przez jakiś czas, ale przecież w końcu musimy pójść osobnymi drogami. Przepowiednia Alaunda musi się spełnić.~
@441  = ~Ach, czyli żaden ze mnie pożytek? Dziękuję ci bardzo.~
@442  = ~A ty co zamierzasz, <CHARNAME>? Rozmawialiśmy już o tym czego pragnie twoje serce, ale co zamierzasz zrobić tak naprawdę?~
@443  = ~Wyobraźmy sobie, że wojna się kończy, a ty wciąż jesteś sobą. Już nie dzieckiem martwego boga - ale sobą. Jaka jest pierwsza rzecz, którą robisz?~
@444  = ~Cóż. Życzę wam wszystkim powodzenia, całuję moją miłość i we dwójkę ruszamy w stronę jakiegoś cichego, spokojnego miasteczka.~
@445  = ~Dzielimy łupy i żegnamy się, to chyba jasne?~
@446  = ~Będziemy świętować, rzecz jasna!~
@447  = ~Będziemy opłakiwać poległych w tej wojnie.~
@448  = ~Będę szukać nowych przygód!~
@449  = ~Chwila, chwila, chwila. Jeśli nie mam zostać bogiem, to ja się tak nie bawię.~
@450  = ~Romantyczna z ciebie dusza, <CHARNAME>. Przyznaję, że trochę ci zazdroszczę.~
@451  = ~Tak pragmatycznie? Ja oddałbym wszystko, żeby jeszcze kiedyś cię spotkać, a ciebie obchodzą tylko pieniądze?~
@452  = ~...wybacz. Znowu straciłem cierpliwość; powinienem był wiedzieć, że to dla ciebie dość naturalne. W końcu większość więzi, wliczając w to i przyjaźń, opiera się na długach i zobowiązaniach finansowych. Jasne.~
@453  = ~Ach. To mi przypomina o tym jak świętowaliśmy w Nashkel. Pamiętasz? Burmistrz przygotował bankiet na naszą cześć. To były czasy.~
@454  = ~Tak... oczywiście. Tylu ich było, takich młodych...~
@455  = ~(westchnienie)~
@456  = ~<CHARNAME>, jesteś nie do zniesienia. W kółko przygody i przygody...to cię kiedyś zabije, wspomnisz moje słowa.~
@457  = ~(westchnienie) Twoje poczucie humoru czasami jest nie do zniesienia. Uwierz mi, <CHARNAME>, nie chcesz czegoś takiego. Naprawdę.~
@458  = ~Ale... przyjemnie czasem pomarzyć, i powiedzieć sobie, że nasze sny się spełnią, czyż nie? Tyle już za nami... Może niedługo uwolnisz się od skazy twojego ojca? A może za parę dni stanę nad twoim grobem?~
@459  = ~Nieważne. Czuję, że nasza podróż zbliża się do końca. To chyba dobrze, mam nadzieję. Chodź, <CHARNAME>, może uda nam się czegoś dokonać, zanim nasz świat się skończy.~
@460  = ~Więc zabiliśmy Niszczyciela. Już prawie po wszystkim.~ [O#XAN211]
@461  = ~Prawie. Zostaje Melissana.~
@462  = ~Nareszcie!~
@463  = ~Dla Melissany rzeczywiście gra skończona.~
@464  = ~Po wszystkim? Nie, to dopiero początek.~
@465  = ~Skąd taka niezachwiana pewność?~
@466  = ~Melissana nie gra czysto. W przeciwieństwie do ciebie, nie ma nic i nikogo do stracenia, a może zyskać wszystko. I ja i ty wiemy, że możemy przegrać tę nie-do-końca-wyrównaną walkę... a wtedy już nigdy nie zobaczymy słońca.~
@467  = ~Tak, tak, pewnie. Wszyscy jesteśmy przeklęci.~
@468  = ~Mówisz tak po to żeby mówić, czy może dla odmiany jakieś wnioski?~
@469  = ~Racja. Po co w ogóle jakaś walka, skoro i tak przegramy? Lepiej od razu iść się powiesić.~
@470  = ~Ale nadzieja jest zawsze. Jesteśmy dobrze przygotowani do tej konfrontacji.~
@471  = ~Słuszność jest po naszej stronie. Zwyciężymy.~
@472  = ~(westchnienie) <CHARNAME>. Ja nie żartuję. Nie jesteśmy aż tak potężni, żeby w takiej sytuacji pozwolić sobie na kpiny.~
@473  = ~Tak, tak, nie byłbyś sobą, gdybyś nie próbował mnie ostrzec. A więc?~
@474  = ~A więc o co chodzi?~
@475  = ~Xan, za chwilę zmierzymy się z Melissaną. Streszczaj się.~
@476  = ~Phi!~
@477  = ~I tak powiem ci co o tym wszystkim myślę, ale byłoby łatwiej, gdyby udało ci się na chwilę powstrzymać od tych docinków.~
@478  = ~Martwię się. Dotarliśmy aż tutaj, stoimy w obliczu ostatniej bitwy, ale wciąż jeszcze możemy przegrać. A to już byłaby wyjątkowa ironia losu, prawda?~
@479  = ~Próbowałem znaleźć odpowiednie słowa żeby cię ostrzec, albo chociaż uświadomić ci powagę naszej sytuacji... ale wszystkie słowa wydają się teraz pozbawione wartości. Nie potrafię powiedzieć nic więcej.~
@480  = ~To po co w ogóle zaczynałeś?~
@481  = ~Tak czy inaczej, doceniam to. I dziękuję ci.~
@482  = ~Nawet gdybyś potrafił, chyba na nic by się to nam nie przydało. Nie kłopocz się tym.~
@483  = ~To może po prostu skończmy tę rozmowę?~
@484  = ~Ja też dziękuję. Ale... jest jeszcze coś.~
@485  = ~Wiedziałem że to powiesz. Ale pozwól mi zauważyć, że już nieraz twoje czyny były szlachetniejsze niż słowa.~
@486  = ~Jest jeszcze coś, co chciałbym powiedzieć. W końcu dzisiaj jest nam pisane albo zginąć na polu walki, albo rozstać się na zawsze.~
@487  = ~Przeszliśmy razem długą drogę. Mógłbym próbować cię ocenić przy użyciu tak ostatnio popularnych słów: dobro, zło, szlachetność, tchórzostwo... ale nie zrobię tego. Bo nawet jeśli nie zawsze pochwalałem twoje postępowanie - byliśmy przyjaciółmi. Towarzyszami broni. I tak pozostaniesz w mojej pamięci - jako jedna z najbliższych mi osób, ze wszystkimi swoimi wadami i zaletami.~
@488  = ~Dziękuję ci za wszystko.~
@489  = ~Proszę bardzo.~
@490  = ~Ja też ci dziękuję. Takie słowa dużo dla mnie znaczą.~
@491  = ~"Przepraszam", "dziękuję"... Xan, jaki ty się zrobiłeś rycerski! Jesteś wręcz wzorem doskonałości, jak zawsze zresztą.~
@492  = ~Och, przestań! Myślisz że uwierzę w ten stek bzdur o przyjaźni i honorze?~
@493  = ~Starczy już tego rozczulania się. Chodźmy.~
@494  = ~Pamiętam twoje słowa sprzed wielu dni: "Dobrze mieć przyjaciela". Wtedy nie potrafiłem w to jeszcze uwierzyć, ale dzisiaj zgadzam się całym sercem.~
@495  = ~A ty jesteś wzorem kpiny, natrząsania się ze mnie i dokuczania ludziom. Ale jakoś mi to nie przeszkadza. Jak zawsze zresztą.~
@496  = ~Och. (westchnienie) To naprawdę nie było konieczne, uwierz mi. Chodźmy więc. Może rzeczywiście lepiej będzie, jeśli zginiemy milcząc.~
@497  = ~Jak sobie życzysz. Chodźmy.~
@498  = ~A więc, Melissana czeka. Będę stał przy twoim boku... i będę wierzył, może po raz pierwszy w życiu, że wszystko skończy się dobrze.~
@499  = ~Chodźmy tam. Razem.~
@500  = ~Więc Yaga-Shura nie żyje.~ [O#XAN212]
@501  = ~Nie jesteś pod wrażeniem? Przecież wszystko się udało.~
@502  = ~Istotnie.~
@503  = ~W końcu! Trochę nam to zajęło, prawda?~
@504  = ~Wierz mi, <CHARNAME>, nasze przygody zapewniają mi wystarczająco wiele wrażeń. To tylko ten świat sprawia, że nie potrafię się nimi cieszyć.~
@505  = ~Nie wiem, czy cię do końca rozumiem.~
@506  = ~Chyba rozumiem. Wszędzie tylko ta śmierć... mi też nie jest z tym lekko.~
@507  = ~Aha, "życie jest beznadziejne", tak?~
@508  = ~Nie da się ukryć. Ale już po wszystkim. Kto by pomyślał, że coś się zmieniło?~
@509  = ~I znowu myślisz to samo, co ja.~
@510  = ~A nie jest?~
@511  = ~Spójrz na to wielkie, martwe ciało. Yaga-Shura był olbrzymem, ale tak naprawdę nie różnił się wiele od nas.~
@512  = ~Każdy człowiek uważa się za olbrzyma - i każdy człowiek kończy tak samo. Pokarm dla wron, nic więcej.~
@513  = ~Wyczuwam jakieś aluzje do mojej skromnej osoby.~
@514  = ~Uważasz, że ja też tak skończę?~
@515  = ~Tak było od wieków, i tak będzie do końca świata. Nie nam to zmieniać.~
@516  = ~Mnie coś takiego na pewno nie czeka.~
@517  = ~Wybacz, nie to miałem na myśli. Nie pomyślałem jak to zabrzmi. Ale... ale sam fakt, że bierzesz takie słowa do siebie, wróży coś niedobrego.~
@518  = ~Co niby? Koniec świata?~
@519  = ~O co ci chodzi?~
@520  = ~Xan, przecież nie mam do ciebie żadnych pretensji. W końcu to nie pierwszy raz jak wróżysz mi marny koniec.~
@521  = ~Może kogoś innego to pocieszy, ale wątpię, żeby Yaga-Shura na tym skorzystał. W końcu nie zgłaszał się na ochotnika, aby zginąć i potwierdzić odwieczny porządek rzeczy.~
@522  = ~Wybacz, oczywiście nie zamierzałem porównywać go z tobą.~
@523  = ~Twój brat też tak myślał. Oczywiście gdzieżbym śmiał porównywać go z tobą.~
@524  = ~Chodzi mi tylko o to, że to nie ja zauważyłem ten paralelizm między tobą a nim.~
@525  = ~Miło słyszeć takie słowa. Zastanawiam się, czy ty w ogóle słuchasz czasami kogoś innego niż siebie sam...- Wybacz. Może to niesprawiedliwe z mojej strony?~
@526  = ~Chodźmy już lepiej. Nie dojdziemy do żadnych tragicznych wniosków, stojąc w miejscu.~
@527  = ~Tacy sami...wszyscy tacy sami!~ [O#XAN213]
@528  = ~Hmm?~
@529  = ~I znowu się zaczyna...~
@530  = ~Aha, wszystkich nas czeka śmierć. Pamiętam.~
@531  = ~Wybacz, że wciąż mówię o tym samym. Ale spójrz. Martwy smok leży u twych stóp... nic nowego, można by powiedzieć. Ale co łączy ich wszystkich? Smoka, drowa, ognistego olbrzyma... co oni mają wspólnego?~
@532  = ~Wydawać by się mogło, że wszystko.~
@533  = ~Jakże podobni do siebie są wszyscy mieszkańcy tego nieszczęsnego świata. Wszyscy tak rozpaczliwie pożądają mocy. To nałóg, który odrzuca w kąt wszelkie inne wartości, rujnuje życie - a mimo to, wszyscy są jego więźniami.~
@534  = ~Powiedz mi, <CHARNAME>, dlaczego tak jest?~
@535  = ~Może nie umieją zdobyć się na oryginalność?~
@536  = ~Och, moc potrafi być bardzo pociągająca... coś o tym wiemy, prawda?~
@537  = ~Nie obchodzi mnie to. Po co tracić czas na rozmowy o zmarłych?~
@538  = ~<CHARNAME>, to nie temat do żartów. Pomyśl o tych wszystkich stworzeniach. O ich chciwości. Głupocie. Dumie. I... ~
@539  = ~I?~
@540  = ~...samotności?~
@541  = ~Tak, tak, widzę już, jaki jesteś błyskotliwy i wygadany. Ale w tej chwili tęsknię za ciszą.~
@542  = ~I...~
@543  = ~Nieważne, <CHARNAME>. Może ja sam nie różnię się od nich tak bardzo...~
@544  = ~Tak, dokładnie. Samotności. Oni wszyscy...~
@545  = ~...~
@546  = ~<CHARNAME>, <CHARNAME>...wiesz, że jesteś małym, złośliwym potworem?~
@547  = ~Czyżby? Ale przecież ani ja, ani ty nie różnimy się od nich tak bardzo.~
@548  = ~Przecież nie mamy z nimi nic wspólnego. Prawda?~
@549  = ~No i kto teraz dostrzega jakieś urojone aluzje do siebie samego?~
@550  = ~Heheh, dziękuję bardzo.~
@551  = ~Czemu niby?~
@552  = ~Nie widzisz?~
@553  = ~Przecież ja sam nie różnię się od nich aż tak bardzo.~
@554  = ~Na pewno?~
@555  = ~Bitewny pył opada... a my znowu widzimy to samo.~ [O#XAN214]
@556  = ~Przepraszam, to trochę...~
@557  = ~Xan, wszystko w porządku? Powiedz coś!~
@558  = ~Xan, na litość boską, opanuj się! Chyba widziałeś już kiedyś nieżywych ludzi!~
@559  = ~Wiem, że ci ludzie na to nie zasługiwali.~
@560  = ~Nie, <CHARNAME>, nic nie jest w porządku. Ale i tak jestem w lepszej formie, niż ta młoda dama... albo ten chłopiec, który tam leży.~
@561  = ~Widziałem już martwych ludzi. Winnych i niewinnych. Ale czymże jest niewinność?~
@562  = ~Nazwij mnie szalonym albo okrutnym, ale to nie o to chodzi.~
@563  = ~Łatwo powiedzieć, że ci ludzie zasługiwali na śmierć. Albo, że nie mieliśmy wyboru. Ale tak samo łatwo powiedzieć, że jesteśmy winni tego, co się stało.~
@564  = ~Spójrz na tę kobietę. Chwilę temu była nie mniej żywa niż ty czy ja. Wątpię, żeby była starsza od ciebie. Mogła śmiać się, rozmawiać z przyjaciółką, marzyć o swoim ukochanym... a równie dobrze mogła układać spisek czy planować odrażającą zbrodnię. Nie dowiemy się, czy była dobra czy zła. Ale to nie ma znaczenia. Ona nie żyje, i nikt już tego nie cofnie.~
@565  = ~Śmierć jest straszna - czyż nie? Nie wybiera nikogo. Święci i przestępcy umierają tak samo. Możemy widzieć ją raz, parę razy, albo setki - a wciąż potrafi nami wstrząsnąć.~
@566  = ~Weź mnie za rękę, <CHARNAME>. Chcę... chcę poczuć ciepło twojej dłoni. Tu jest tak zimno...~
@567  = ~<CHARNAME>, chciałbym z tobą porozmawiać. Tym razem to dość poważna sprawa, bezpośrednio związana z naszą misją.~ [O#XAN215]
@568  = ~Nie będę tym razem śpieszył się z moimi radami, bo chcę poznać twoje osobiste zdanie. Powiedz, co sądzisz o Melissanie?~
@569  = ~To chyba dobra kobieta, oddana sprawiedliwości. Nieczęsto spotykam takich ludzi, zwłaszcza ostatnio.~
@570  = ~Och, jeszcze jedna maniaczka czynienia dobra. Nic ciekawego.~
@571  = ~Na pierwszy rzut oka jej motywy wydają się czyste, ale coś w jej zachowaniu mnie niepokoi. Muszę przyznać, że Melissana jest dla mnie zagadką.~
@572  = ~Nie ma już dzisiaj altruistów; zdaje mi się, że jej zależy na czymś więcej, niż nam powiedziała.~
@573  = ~Ta kobieta jest fałszem podszyta! Lepiej byłoby zaufać najgorszym potworom niż jej, ale jaki mamy wybór? Na razie musimy grać w jej grę.~
@574  = ~Tak myślisz? A jeśli nie jest taka, jak ci się wydaje?~
@575  = ~I ja tak myślę. Wyczuwam, że coś jest nie tak... i zamierzam dowiedzieć się, co.~
@576  = ~<CHARNAME>, przypomnij sobie jej twarz. A teraz pomyśl o wszystkich tych ludziach, których spotkaliśmy, i którzy poświęcili swoje życie służbie dobru. Pomyśl o Sir Ryanie Trawlu. O kapłanach Ilmatera w slumsach Athkatli. O Książętach Wrót Baldura. Wiesz już, do czego zmierzam?~
@577  = ~Cnota nierozerwalnie wiąże się z cierpieniem. Wystarczająco ciężko jest opierać się błahym pokusom dnia codziennego, wiem to z własnego doświadczenia; ale żeby być aż tak nieskazitelnym przykładem dobra za jaki podaje się ta dziewka? Czegoś takiego nie da się osiągnąć bez przejścia przez bolesne próby, bez zrezygnowania z wielu ważnych dla siebie rzeczy, bez poświęcenia cząstki siebie. Powinniśmy to widzieć. W jej twarzy, w jej oczach. Nawet w jej uśmiechu.~
@578  = ~Ale w twarzy tej kobiety jest tylko milczące, puste piękno. Piękno, które potrafi uwieść, ale nie ma w sobie głębi cierpienia. Być może to dziwny powód aby jej nie wierzyć, ale nie od dziś żyję na tym świecie, i nauczyłem się ufać swoim przeczuciom.~
@579  = ~A więc dobrze! Przy następnym spotkaniu z Melissaną przyciśniemy ją, aż wyśpiewa dokładnie, jaką intrygę uknuła! Nikt nie będzie spiskował za moimi plecami.~
@580  = ~Zapamiętam twoje słowa, ale wiesz równie dobrze jak ja, że współpraca z nią może okazać się naszą jedyną szansą. Przekonaliśmy się już, że wie o naszej sprawie więcej niż my sami.~
@581  = ~Może i jest jakaś pokrętna logika w twoich słowach, ale to tylko twoje przeczucie. A moje są inne. Nadal nie uważam, żeby Melissana stanowiła dla nas zagrożenie.~
@582  = ~No proszę, coś nowego. Xan nie wierzy naszemu jedynemu sojusznikowi i uważa, że istnieje jakiś spisek na nasze życie. Naprawdę, nic takiego wcześniej się nie zdarzało. Ani troszkę.~
@583  = ~Hmm. Muszę przyznać, że nie miałem na myśli aż tak bezpośrednich działań. "Przyciśnięcie" to dość desperacki krok; może lepiej poczekajmy z tym jeszcze trochę.~
@584  = ~Tak, ona posiada dużą wiedzę. Tak jak przedtem Irenicus, a jeszcze wcześniej Sarevok... Wybacz te ostre słowa i porównania, ale wiedza nie jest gwarancją szlachetności. Dlaczego zawsze jest tak, że nasi wrogowie wyprzedzają nas o kilka posunięć? Może czas w końcu na nasz ruch?~
@585  = ~W twoich oczach każdy był lepszym człowiekiem niż naprawdę, <CHARNAME>. Może to dlatego wciąż podróżujemy razem?~
@586  = ~Możesz się śmiać, <CHARNAME>, możesz ją lekceważyć... ale gra idzie o więcej niż tylko nasze życia.~
@587  = ~Tak czy inaczej, nikt nie lubi, kiedy robią z niego głupca. Musimy być czujni i mieć broń w pogotowiu - jak inaczej możemy przetrwać?~
@588  = ~Xan, zdajesz się bardziej... przywiązany do życia niż przedtem.~
@589  = ~Czyli niekoniecznie jesteśmy skazani na zagładę?~
@590  = ~Przetrwać? Po co, skoro i tak nasz los jest przesądzony?~
@591  = ~Obawiam się, że nie mogę zaprzeczyć. To wszystko przez ciebie.~
@592  = ~Może jesteśmy... a może nie. Czas pokaże.~
@593  = ~Ach. <CHARNAME>, warto było żyć choćby dla tej chwili... aby usłyszeć, jak TY mówisz coś takiego.~
@594  = ~A więc kolejne z twojego rodzeństwa opuszcza ten świat.~ [O#XAN216]
@595  = ~Ich śmierci były tak samo bezsensowne i puste jak ich życia. Pomyśl tylko - cały czas grali swoje role. Pysznienie się potęgą, przechwalanie okrucieństwem, a za tym wszystkim ciągły lęk przed nożem wbitym w plecy. Wątpię, żeby przeżyli choć jeden szczęśliwy dzień.~
@596  = ~<CHARNAME>, jest jedna rzecz, którą muszę wiedzieć.~
@597  = ~Więc spytaj, a ja odpowiem. Czemu się wahasz?~
@598  = ~Aha, już wiem. Tak jak resztę świata, interesuje cię moje przeznaczenie. Mam rację?~
@599  = ~Xan, połowa drużyny jest śmiertelnie ranna, gdyby umknęło to twojej uwadze. Nie wiem, czy to najlepsze warunki do rozmowy.~
@600  = ~Nie da się ukryć. Wiesz dobrze, że musiałem kiedyś o to spytać.~
@601  = ~Jak sobie życzysz, ale wrócimy jeszcze do tego tematu. TO nie jest coś, o czym zapomnę.~
@602  = ~Powiedz mi, <CHARNAME> - nie, nie będę cię pytać, jakiego wyboru dokonasz na końcu swojej drogi, nic z tych rzeczy. Ale chciałbym tylko wiedzieć... Kiedy patrzysz na swoje martwe rodzeństwo... na wierną armię Sendai, na tak zazdrośnie strzeżony skarbiec Abazigala... Czy przemawia do ciebie takie życie? Czy czujesz, że pójście w ślady twoich braci i sióstr nie byłoby takim złym pomysłem?~
@603  = ~Żartujesz? Stać się takim potworem jak oni, z rękami unurzanymi w krwi niewinnych? Nie, dziękuję.~
@604  = ~Żartujesz? Brać przykład z takich nieudaczników? Przecież widzę, jak oni skończyli. Nie, dziękuję.~
@605  = ~Ich pogoń za mocą nie była zła; złe były tylko motywy. Pójdę w ich ślady, ale wykorzystam moją siłę, by czynić dobro. Nie czeka mnie ich los.~
@606  = ~Xan, ja... nie mogę cię okłamywać. Czasem myślę, że coś takiego byłoby idealnym wyjściem. Ale staram się temu opierać.~
@607  = ~Oczywiście, że zamierzam pójść w ich ślady. Ich plany nie były takie głupie; nie udało im się, bo byli za słabi. A ja nie jestem.~
@608  = ~Dobrze że tak mówisz, <CHARNAME>.~
@609  = ~Ale oczywiście, to nie znaczy, że wszystko już będzie dobrze. Zło włada wielką siłą, a potrafi być bardzo kuszące i obiecywać wiele. Ja sam jestem zbyt nieznaczącym pionkiem w tej grze, ale ty... Na tobie skupi się całe staranie mrocznych potęg, aby przeciągnąć cię na ich stronę.~
@610  = ~Twoja odpowiedź jest zagadkowa: chcesz powiedzieć, że zamierzasz po prostu prześcignąć ich w łajdactwie i nie popełniać tych samych błędów, co reszta? Ale oni przecież myśleli tak samo.~
@611  = ~Uważaj, <CHARNAME> - mało widzieliśmy ludzi, którzy mówili podobnie? Ze ścieżki cnoty łatwo zejść; zły kupiec może uczynić więcej szkody niż zły żebrak, zły kapłan jeszcze więcej, a upadłe dziecko Boga? Boję się o tym myśleć.~
@612  = ~Ach. Mogę tylko podziękować bogom za twoją szczerość. Nie poddawaj się, <CHARNAME>. Wierzę w ciebie.~
@613  = ~Abazigal był najprawdopodobniej najpotężniejszy z całej Piątki. W walce sam na sam pokonałby każdego. A mimo to, musiał ulec komuś silniejszemu nawet od siebie. Trafiła kosa na kamień. Kto może zagwarantować, że ciebie nie czeka ten sam los?~
@614  = ~Ja zagwarantuję. Przecież ktoś musi być tą najpotężniejszą osobą w Krainach... i nie wiem, czemu tym kimś nie mogę być ja.~
@615  = ~Niezbyt przekonujący argument, muszę powiedzieć. Mam zrezygnować z możliwości jakie daje mi moje dziedzictwo...tylko ze strachu?~
@616  = ~Może i masz rację. Ale lepiej samemu się o tym przekonać, prawda?~
@617  = ~Oby to była tylko fałszywa brawura. Lepiej uważaj, <CHARNAME> - albo będziesz mieć szansę przywitać się z Abazigalem szybciej niż myślisz. To nie jest groźba... w twojej obecnej sytuacji groźby nie są potrzebne.~
@618  = ~Ze strachu? Nie, nie dlatego. Nieważne co zrobisz, i tak mamy wiele powodów aby się bać, ale jeśli wybierzesz drogę swojego rodzeństwa, klęska jest pewna. Dziś, jutro... może za rok.~
@619  = ~To wszystko, co mogę ci powiedzieć.~
@620  = ~(westchnienie) Nie wątpię, że wkrótce się przekonasz.~
@621  = ~Uważaj na siebie.~
@622  = ~Ja sam nie jestem wzorem cnoty... ale zdaje mi się, że rozumiem mechanizmy, według których działa grzech. Mroczne strony twojej osobowości namawiają cię do złego, obiecując w zamian wspaniałe nagrody - i niektórzy dają się złapać na te zwodnicze obietnice. Ale Piątka była - jest - inna. U nich występek wrósł już tak głęboko w ich naturę, że czynili zło z czystej radości czynienia zła - nie tak jak inni, którzy wierzyli, że otrzymają coś w zamian. Ale nagrody, zdobyte w ten sposób, nie przynoszą szczęścia. Możesz szukać potęgi, ale i tak skończysz starty w proch, bezsilny.~
@623  = ~Jeśli więc nie kuszą cię możliwości, które ofiaruje ci zło - to twoja walka jest już w połowie wygrana.~
@624  = ~Niezła mowa, ale - wybacz - niepotrzebna. Nie przerażają mnie te twoje mroczne potęgi.~
@625  = ~To dobrze, że dodajesz mi otuchy. Kiedy patrzę na przyjaciół wokół mnie, ja też wierzę, że mogę wygrać.~
@626  = ~Xan, czasami mnie przerażasz. Nie mógłbyś dla odmiany powiedzieć raz, że wszystko będzie dobrze?~
@627  = ~<CHARNAME>, lepsi od ciebie nie wstydzili się przyznać do lęku przed złem. Ale cóż. Nie rozmawiajmy już o tym więcej, dobrze?~
@628  = ~Ach, <CHARNAME>. Gdybym tylko mógł powiedzieć to samo, z taką samą wiarą we własne słowa..~
@629  = ~<CHARNAME>... nie mów, że po tym wszystkim co razem przeszliśmy, ciągle mnie nie znasz.~
@630  = ~Nie...nie słuchaj ich. To duchy poprzednich strażników mojego miecza. Sły..słyszałem o tym, że czasem mogą przyjąć cielesną postać, ale to nie zdarza się często. Nieważne... Ich słowa były kłamstwem, któremu nie ulegnę.~ [O#XAN217]
@631  = ~Wszystko już dobrze, ukochany. Rozumiem.~
@632  = ~Jesteś pewnien? Wydawały się takie... prawdziwe...~
@633  = ~A co, jeśli to właśnie była prawda? Jeśli to ty zbłądziłeś ze swojej ścieżki?~
@634  = ~Zawsze pozostanę księżycowym elfem, strażnikiem mojego miecza. I cokolwiek by się nie stało, będę nosił go z dumą i czcią. Ale moje życie należy do mnie, nie do umarłych.~
@635  = ~Wiem. Dokonałeś słusznego wyboru.~
@636  = ~Jesteś pewien?~
@637  = ~A co z twoimi obowiązkami?~
@638  = ~A więc mnie nie opuścisz?~
@639  = ~<CHARNAME>, mógłbym powiedzieć, że dokonałem już wyboru - ale po tym, co usłyszałem od tych duchów, nie wiem, czy mam w ogóle jakiś wybór. Służąc tobie, służę moim przodkom, mojemu ostrzu... Mimo że mógłbym porzucić cię za cenę bezpiecznego życia, nie zrobię tego, wiesz przecież. Nie, nie uciekam od niczego... może raczej pierwszy raz w życiu jestem gotów się z tym zmierzyć.~
@640  = ~Chodź. Przekonajmy się, co jeszcze przygotowali dla nas jakże gościnni słudzy twojego ojca.~
@641  = ~Na Seldarine... To... to najwspanialsza budowla, jaką w życiu widziałem!~ [O#XAN218]
@642  = ~Najwspanialsza? Po tobie możnaby się raczej spodziewać czegoś w stylu "przerażająca".~
@643  = ~Przyznaję, robi wrażenie.~
@644  = ~Hmmm... Mogłaby być z tego całkiem niezła warownia.~
@645  = ~Zbudowali ją ludzie, nie elfy, ale i tak przewyższa pięknem wiele elfich budowli. To idealne schronienie, niezdobyta twierdza, i... idealne więzienie.~
@646  = ~Schronienie? Chciałbyś tu mieszkać?~
@647  = ~Twierdza? Niezły pomysł.~
@648  = ~Więzienie? Ciekawe, kogo tam trzymają.~
@649  = ~Taaak, jest na czym oko zawiesić, nie powiem.~
@650  = ~W takich niebezpiecznych czasach jak nasze... czemu nie? Nadchodzi coś strasznego, coś tak potwornego, że Uwięziony w porównaniu z tym nie jest groźniejszy niż kilka koboldów. A to coś, <CHARNAME>, to ty i twoje rodzeństwo. Istoty, które mają zniszczyć świat, który znamy.~
@651  = ~Ale nie ma co się nad tym teraz zastanawiać. Co ma być, to będzie.~
@652  = ~(westchnienie) Ogłaszanie się właścicielem każdego napotkanego miejsca to kuszący pomysł, ale dość kłopotliwy.~
@653  = ~Wiesz, zdarza się, że ktoś wpada na taki pomysł wcześniej niż ty.~
@654  = ~Nazywają go Uwięzionym. To wszystko, co wiem na ten temat.~
@655  = ~Idziemy tam? (westchnienie) Głupie pytanie, oczywiście, że tak. Ale... czy jest choćby minimalna szansa, że mógłbym cię przekonać do zajęcia się czymś... mniej niebezpiecznym?~
@656  = ~Wybacz, Xan, ale nie bardzo.~
@657  = ~Żartujesz? Jasne, że nie!~
@658  = ~A co jest mniej niebezpieczne? Może powinniśmy zająć się walką z moim rodzeństwem? Albo pogadajmy z bogami? Xan, ta twierdza nie jest najgorszym, co może nas spotkać.~
@659  = ~Tak właściwie, to czemu nie...~
@660  = ~Hm. Być może. Przekonaj mnie.~
@661  = ~Dlaczego wiedziałem, że to powiesz?~
@662  = ~<CHARNAME>, nie żartuję, kiedy może chodzić o nasze życie. Natomiast ty robisz wszystko, żeby nasze życie przypominało kiepski żart. W dodatku z marną pointą.~
@663  = ~Jakie to ironiczne... Ale niestety, chyba masz rację.~
@664  = ~Cóż więcej mogę powiedzieć.~
@665  = ~Więc może zniknijmy stąd, zanim będzie za późno. Przecież będzie jeszcze okazja żeby tu wrócić, jestem tego pewny. A na razie odejdźmy. Proszę.~
@666  = ~(westchnienie) Kiedy masz taką minę, widzę, że nie mam szans.~
@667  = ~Zrobiliśmy to. Jesteśmy wolni. Nie mogę uwierzyć!~ [O#XAN139]
@668  = ~No tak, nie codziennie zabija się księcia demonów.~
@669  = ~Ha! Zabiliśmy już setki demonów, czemu z tym miałoby być inaczej?~
@670  = ~Co takiego niby zrobiliśmy? Zabiliśmy Demogorgona?~
@671  = ~Wolni? Od czego?~
@672  = ~Nie księcia demonów, <CHARNAME>. Jego avatara. Gdyby pojawił się tu prawdziwy Demogorgon, zgniótłby nas na miazgę, zanim zorientowalibyśmy się co się dzieje.~
@673  = ~Mieliśmy niesamowite szczęście. Gdybyśmy przegrali, nasze dusze stałyby się zabawką Księcia Demonów. Ciarki mnie przechodzą na myśl o tym.~
@674  = ~Ach, oczywiście. Więc to, że nasze szanse były prawie równe zeru, po prostu umknęło twojej uwadze.~
@675  = ~Mogliśmy tu zostać. Wszyscy. Na wieczność. Gdyby nie zwykłe szczęście, kamienne lochy Twierdzy Strażnika stałyby się naszym grobowcem. Na Seldarine, dlaczego ja wciąż z tobą podróżuję? Przecież nasz los jest przesądzony!~
@676  = ~Bo jesteśmy przyjaciółmi?~
@677  = ~Bo miłość jest silniejsza od śmierci?~
@678  = ~Nie mam pojęcia.~
@679  = ~No właśnie, dlaczego?~
@680  = ~To prawda. Jesteśmy przyjaciółmi. Ale...~
@681  = ~Na pewno jest piękniejsza niż śmierć. Ale czy silniejsza? Zginąłbym dla ciebie, ale czy nie wolałabyś raczej mieć mnie ciągle przy sobie? Mam wiele powodów, aby żyć, tak samo jak ty.~
@682  = ~Może dlatego, że widzę w tobie coś więcej, niż niepohamowana żądza przygód, brak zdrowego rozsądku i napadły złego humoru. Może dlatego, że czasem za maską bohatera dostrzegam oblicze zwyczajnego, porządnego człowieka. Może dlatego, że....~
@683  = ~Ale to wszystko na nic, jeśli mam wkrótce umrzeć. Wiem, że to nie ma sensu, i pewnie nie powinienem, ale jeśli mogę ci coś doradzić... Następnym razem, kiedy będziemy mieli okazję wpakować się w coś takiego, może warto by to dwa razy przemyśleć?~
@684  = ~Masz rację. To nie ma sensu. I nie powinieneś.~
@685  = ~To był ostatni raz, obiecuję.~
@686  = ~Xan, jesteśmy poszukiwaczami przygód. Przyzwyczaj się do tego.~
@687  = ~Czasami musimy robić niebezpieczne rzeczy, nic na to nie poradzę.~
@688  = ~Wątpię, żeby kolejny Uwięziony czekał na nas za rogiem.~
@689  = ~(westchnienie) Wiedziałem, że to powiesz.~
@690  = ~(westchnienie) Oczywiście. A Piątka i ich armie zostawią nas w spokoju, kiedy usłyszą o tej obietnicy. Już to widzę: "Och, <CHARNAME> z Candlekeep nie chce więcej narażać siebie i swoich przyjaciół na niebezpieczeństwo... może powinniśmy to uszanować? A do diabła z tym, zostawmy ich w spokoju, w końcu jesteśmy rozsądnymi ludźmi". (parska)~
@691  = ~Ciekawe, kto nas zmusił, żebyśmy w ogóle tu przyjeżdżali. Ciekawe, kto przyłożył ci do pleców naciągniętą kuszę i rozkazał wejść do Twierdzy. Wiesz tak samo dobrze jak ja, że w tym wypadku wszystko zależało od nas.~
@692  = ~(wzdryga się) Mam nadzieję. Ale cóż, twoje rodzeństwo wystarczy.~
@693  = ~Ach, ale jaki jest sens w tej rozmowie? Założę się, że nie minie tydzień, a my będziemy pukali do legowiska smoka, bo pewna osoba poczuje przemożną chęć pokonania jakiejś podłej bestii. Twój imperatyw kategoryczny jest mocno przewidywalny, <CHARNAME>.~
@694  = ~Ty mała, lekkomyślna wariatko! Masz pojęcie, co właśnie zrobiłaś? Życie już ci niemiłe? Dlaczego, och, dlaczego musisz wszędzie wtykać swój wścibski nos?~ [O#XAN138]
@695  = ~Nie krzycz na mnie, dobrze? Lubię przygody...i co z tego?~
@696  = ~Wiesz jak to jest. Zabijamy potwora, znajdujemy skarb...to całkiem fajna zabawa.~
@697  = ~Wcześniej nie przeszkadzał ci mój charakter.~
@698  = ~Jeśli boisz się ze mną podróżować, droga wolna.~
@699  = ~Hej, spokojnie! Zabijałam już wcześniej smoki.~
@700  = ~Hej, spokojnie! Zabijałam już wcześniej takie potwory.~
@701  = ~(westchnienie) Wiem, wiem. Ale byłaś tak blisko śmierci... a ja nie mogłem nic zrobić. Zabiłbym wszystkich, którzy tknęliby jednego włosa na twojej głowie... ale demon, smok czy lisz to za dużo nawet dla mnie.~
@702  = ~Nie jest tak źle, Xan. Z każdą bitwą stajemy się potężniejsi. Muszę przygotować się na nadchodzące wyzwania, a jak mogę to zrobić lepiej, niż zdobywając doświadczenie?~
@703  = ~Nie dręcz się tym. Samo to, że chcesz mnie ochronić, dużo dla mnie znaczy.~
@704  = ~Miło mi, że tak się o mnie troszczysz, ale to raczej niepotrzebne. I, szczerze mówiąc, dosyć irytujące.~
@705  = ~Tak, tak. Ale wystarczy już tego gadania.~
@706  = ~Nadal mi nie przeszkadza. Powiem więcej, nadal go podziwiam. Ale jak będę miał okazać moje uczucia, jeśli zginiesz? Raczej ciężko jest adorować czyjeś zwłoki albo kupkę kości.~
@707  = ~Jak, pytasz? Mam ci pokazać?~
@708  = ~Rozumiem, że boisz się o mnie, ale co ja mogę?~
@709  = ~W porządku. Od dzisiaj rzucam przygody i szukamy sobie domu. Może zdążymy gdzieś pomieszkać przez miesiąc albo dwa, zanim wybuchnie wojna i wszystko zacznie się od początku. Pasuje?~
@710  = ~Mam cię teraz zostawić? W życiu nie słyszałem bardziej niedorzecznej propozycji.~
@711  = ~Więc zaakceptuj to, jaka jestem.~
@712  = ~Więc co proponujesz? Nie mogę tak po prostu zmienić całkowicie swojego życia, nawet dla ciebie.~
@713  = ~Spróbuję na siebie uważać, ale skąd mam wiedzieć, co czai się za każdym rogiem...~
@714  = ~Dobrze, dobrze, więc nie traćmy już czasu! Wiesz jak długo już rozmawiamy?~
@715  = ~A co wolałabyś teraz robić? Szukać kolejnego demona czy szalonego maga, którego moglibyśmy zabić? (westchnienie) Kusząca wizja.~
@716  = ~Rzeczywiście, to idealny czas i miejsce, żebym dowiedział się paru nowych rzeczy o kobietach. Nie, <CHARNAME>, kiedy indziej. Za dużo mamy teraz na głowie.~
@717  = ~Możesz też zdobyć wspaniałą wymówkę, która usprawiedliwi twoją nieobecność na reszcie bitew aż do końca świata. W końcu nikt nie oczekuje od martwych, aby walczyli.~
@718  = ~Ach, a zresztą... To i tak beznadziejne.~
@719  = ~Dziękuję. Gdybyś tylko jeszcze stosowała się czasem do moich próśb i była bardziej ostrożna...~
@720  = ~Więc nie pakuj się więcej w takie niebezpieczne sytuacje. Wtedy uwolnisz się od mojej irytującej troski raz na zawsze.~
@721  = ~Więc jesteś teraz Arcymagiem. Kto by pomyślał...~ [O#XAN219]
@722  = ~Tak, wujek Quayle też nie mógł w to uwierzyć. To takie... takie dziwne uczucie, prawda? Jak myślisz?~
@723  = ~Przyznaję, że magia wciąż potrafi mnie zadziwiać. W jaki sposób ludzkie - czy elfie - ciało, tak kruche i delikatne, może władać mocą zdolną zmieść z powierzchni ziemi całe miasta...?~
@724  = ~Więc ciebie też to czasem przeraża?~
@725  = ~... może troszkę.~
@726  = ~Czasami... czasami wręcz CZUJĘ, jak to wrze i kipi gdzieś w środku mnie... i chciałabym móc wtedy uciec i nie... nie myśleć już o tym. Tak się boję tego wszystkiego... Czy naprawdę mogę to kontrolować? Nie poddać się jej niszczącemu działaniu? Powiedz mi, Xan, czy... czy to źle, że mam takie myśli?~
@727  = ~Cóż. Mówią, że nie da się uciec przed samym sobą. Wierz mi, to prawda... Ja próbowałem, i nie udało się - więc może nawet w tak oklepanych powiedzeniach jest ziarnko prawdy. A co do twoich wątpliwości... nie ma się czego wstydzić. I tak jesteś lepszą osobą niż ja.~
@728  = ~Przecież ty jesteś taki dzielny! Pokonałeś tylu wrogów... i mimo wszystkich swoich wątpliwości, zostałeś z nami...~
@729  = ~Zdaje mi się, że moje decyzje w związku z akceptacją dziedzictwa <CHARNAME> przyćmiewają w twoich oczach wszystko inne, Aerie. Ale, zapewniam cię...~
@730  = ~...że naprawdę...~
@731  = ~Ach, nieważne. Może masz rację - wszyscy jesteśmy najmężniejszymi z mężnych, przynajmniej w naszych własnych umysłach. Czasem tylko mamy problemy z praktyką.~
@732  = ~By..być może. Ale wszyscy trochę dorośliśmy ostatnio, prawda?~
@733  = ~Ach, Aerie... kiedy widzę twój uśmiech, zdaje mi się, że ty nigdy nie dorośniesz.~
@734  = ~Wyglądasz na zamyślonego, magu. Czyżbyś rozpamiętywał popełnione błędy?~ [O#XAN000]
@735  = ~Myślę raczej o naszej rychłej zagładzie, bo... ekhm. Ekhm. Wybacz, Anomenie. Tak, popełniłem wiele błędów, jak każdy z nas.~ [O#XAN220]
@736  = ~Hmm! Ośmielę się zauważyć, że nie każdy okazał by tyle łaski co <CHARNAME>, wybaczając ci twoje postępki. Kiedy pomyślę, jak wystawiałeś waszą przyjaźń na próbę...~
@737  = ~Tak, tak. A teraz znów podróżujemy razem. Zabawne, jak przeznaczenie potrafi bawić się naszymi losami.~
@738  = ~Zwłaszcza losami tych, którzy zstępują ze ścieżki swego obowiązku.~
@739  = ~Tak, tak... (westchnienie) Muszę przyznać, że naprawdę żałuję wielu rzeczy. Gdybym nie wziął cię kiedyś za zuchwałego, fanatycznego młodzika i posłuchał twoich słów, abym poświęcił się swoim obowiązkom zamiast rozstrząsać moralne problemy, wszystko mogłoby potoczyć się inaczej.~
@740  = ~Zaskakujesz mnie, magu. Nie przypuszczałem, że tak zmądrzejesz.~
@741  = ~Nie, nie zmądrzałem. Powiedziałbym raczej, że nauczyłem się czegoś na własnych błędach.~
@742  = ~Wszak życie daje nam najlepsze, choć trudne, lekcje.~
@743  = ~... z których nie każdy umie skorzystać. Chodźmy już, przyjacielu. Czuję, że muszę wiele się jeszcze nauczyć, a nie chciałbym zabierać ci twojego cennego czasu.~
@744  = ~Nadchodzą wielkie zmiany. Równowaga natury znów jest zagrożona.~ [O#XAN000]
@745  = ~(jęk) Tak, wiem, wiem... Na niebiosa, czy nie zasługujemy w końcu na trochę spokoju?~ [O#XAN221]
@746  = ~Obawiam się że nie, przynajmniej dopóki nie wypełnimy naszej misji.~
@747  = ~No tak, jak mogłem zapomnieć. Przemierzamy zapomniane przez bogów krainy, śpimy w gorszych norach niż dzikie zwierzęta, żywimy się Seldarine tylko wie czym, nasze ubrania zamieniają się w strzępy - a wszystko po to, żeby pomóc <CHARNAME> objąć tron zmarłego ojca. To zaiste szlachetna misja, warta wszelkich poświęceń.~
@748  = ~Jesteś bardzo pochopny w swoich sądach, Xan. Pojedyńcze pióro musi ulecieć z wiatrem, ale ptak ma skrzydła, na których pokona wiatr - a <CHARNAME> udowadnia nam z każdym dniem, że jest w stanie zmierzyć się ze swoim przeznaczeniem. Potrzebuje tylko trochę czasu. Nie skreślaj tak łatwo swoich przyjaciół; daj im szansę.~
@749  = ~(westchnienie) Oddałbym wszystko, aby móc znowu zobaczyć niczym nieskażoną naturę, móc położyć się w trawie i patrzeć w niebo... Nie widzieliśmy od dawna lasu, który nie byłby splamiony krwią. Wiesz o tym.~
@750  = ~(westchnienie) Masz rację. Ale pozostaje nam wierzyć, że gdy nadejdzie nasz czas, wszyscy znajdziemy to, czego pragniemy.~
@751  = ~Och, z pewnością tak właśnie będzie. (westchnienie)~
@752  = ~Nie mogę uwierzyć że wciąż tu jesteś! Kiedy w końcu dojdzie do ciebie, że ta drużyna cię nie potrzebuje?!~ [O#XAN000]
@753  = ~Wybacz, nie dosłyszałem...? Gdzie według ciebie powinienem być?~ [O#XAN222]
@754  = ~Na pewno nie tam gdzie my, jeśli pytasz mnie o zdanie. (Ten żałosny mag uważa się za równego mi w sztuce i podważa mój autorytet w tej grupie! Cóż za obraza! Nie ścierpię tego.)~
@755  = ~Hmm? Edwinie, czyżbyś był zazdrosny? Ach, oczywiście że nie; magowie tak utalentowani jak ty nie mają najmniejszego powodu do zazdrości. Nie masz sobie równych w całych Krainach.~
@756  = ~Phi! Tanie pochlebstwa! Chociaż... hmm, naprawdę tak myślisz?~
@757  = ~A czemu miałbym kłamać? Przyznaję, czasem obawiam się, w jaki sposób mógłbyś wykorzystać swoją potęgę. Ale poza tym, podziwiam ciebie i twój kunszt.~
@758  = ~Hmm! Niemniej jednak, w tak małej grupie nie ma miejsca dla dwóch magów naszego kalibru. Nie sądzisz?~
@759  = ~Och, wszystko da się zrobić. Możemy podzielić się pracą, tak myślę.~
@760  = ~Ach. Myślenie przyszłościowe. Więc, jeśli tak bardzo chcesz mi się przysłużyć, możesz poćwiczyć zaklęcia przywoływania... chodź, omówimy to. Tacy magowie jak my powinni wspierać się w swoich badaniach. Nie, żeby reszta drużyny mogła to zrozumieć...żałosne, wymachujące mieczami małpy....~
@761  = ~Mój kruku, takiś dzisiaj zadumany.~ [O#XAN000]
@762  = ~I?~ [O#XAN223]
@763  = ~Och, cóż za maniery. A raczej ich brak. Chciałem być po prostu uprzejmy, mój mrukliwy magu.~
@764  = ~A może to sekretne kłopoty sercowe rzucają ten cień na twe oblicze? W takim razie wróbel błaga cię o wybaczenie, bo sam doskonale poznał zarówno rozpacze nieodwzajemnionej miłości jak i szczęście spełnionego uczucia. Ach, miłość... jak śpiewają poeci, jeden uśmiech kochanki cenimy więcej, niż całe złoto tego świata...~
@765  = ~Nie obchodzi mnie, co śpiewają poeci. Ja...~
@766  = ~Ach, cóż jest piękniejszego niż serce, płonące żarem gorętszym niż słońce? Ale każdy ogień wypala się szybciej, niż zdążysz zauważyć... doceń te chwile, mój kruku, bo ich piękno tkwi w przemijaniu i ulotności.~
@767  = ~Ale, ale, uprzedzam fakty, podczas gdy ty wciąż unikasz odpowiedzi. A więc powiedz mi, kruku, czy ktoś rozpalił już płomieniem twe serce?~
@768  = ~... (westchnienie) Tak, Haer'Dalisie. Moje serce płonie szaloną, namiętna miłością. Zadowolony?~
@769  = ~Zaskakujesz mnie, magu. Zwłaszcza, że nie znam imienia twej wybranki. Jeśli musisz, utrzymaj je w sekrecie, ale...~
@770  = ~Och, ale to nie żadna tajemnica. Z przyjemnością was sobie przedstawię; przyznasz, że jej towarzystwo jest nieocenione.~
@771  = ~Wróbel czeka niecierpliwie, zapewniam cię.~
@772  = ~Oczywiście. Jej imię to Cisza.~
@773  = ~Ach. Mój kruku, masz cięty język, ale to nie wystarczy, abyś zrobił karierę aktorską. Jednakże... jak na amatora, całkiem nieźle; chylę przed tobą czoła.~
@774  = ~Zawsze do usług.~
@775  = ~Młoda damo, pozwól tu na chwilę! Chyba powinniśmy porozmawiać.~ [O#XAN224]
@776  = ~Słu-słucham?~
@777  = ~Nie myśl, że nie widziałem, jak patrzyłaś na tego typa. Puściłaś do niego oko! I co mi powiesz?~
@778  = ~Hej, on był słodki! Miał takie ładne oczy. A tak w ogóle, Xan, to kim ty jesteś? Chyba nie moim ojcem.~
@779  = ~Ten człowiek wcale nie był słodki. Chciałabyś skończyć z nim i z gromadą dzieci, głodując w jakiejś rozwalającej się chałupie na wsi? A co do twojego ojca, to gdyby tu był, to... yyy... hm, no cóż.~
@780  = ~Gdyby mój ojciec tu był, kazałby mi zabić was wszystkich, a potem sprofanować zwłoki. Tak mi się zdaje.~
@781  = ~Hmm. Więc, skoro twój ojciec...hm, nie może się tobą zająć, tym bardziej powinnaś słuchać mnie. Też kiedyś byłam młody i znam wszystkie twoje sztuczki. A poza tym...~
@782  = ~(sniff)~
@783  = ~O, bogowie. Czy to PERFUMY?~
@784  = ~Hej, odsuń się ode mnie! Jak chcesz kogoś powąchać, możesz iść do <CHARNAME>, a ode mnie się odczep!~
@785  = ~Chodź tu w tej chwili, młoda damo! Zmyjesz to sobie zaraz z włosów, albo sam to zrobię!~
@786  = ~<CHARNAME>! <CHARNAME>!~
@787  = ~Zamierzasz powrócić kiedyś do Evereski, Xan?~ [O#XAN000]
@788  = ~Och, oczywiście. Każdego z nas ciągnie w rodzinne strony. Ale ty - rozumiem, że twój dom jest tutaj?~ [O#XAN225]
@789  = ~Dom to za dużo powiedziane... ale tak, Tethyr i Calimshan to okolice najbliższe moim rodzinnym. Moim... i Khalida.~
@790  = ~Twój mąż pochodził z Calimshanu, prawda? O ile dobrze pamiętam, jego matka była jedną z tych nieszczęsnych elfek, które miały pecha być sprzedanymi w niewolę.~
@791  = ~Tak ci się zdaje? W rzeczywistości było dużo gorzej.~
@792  = ~Wybacz, ale co masz na myśli?~
@793  = ~Skończyła tak jak skończyła dzięki własnej głupocie. Dziewczyna pragnęła "wolności", więc wyruszyła na poszukiwanie przygód. Myślała, że na szlaku spotka nie wiadomo kogo... Cóż, wiemy oboje, kogo spotkała. Nie dość, że skończyła w haremie, to jeszcze musiała patrzeć, jak okrutnie wszyscy traktują jej syna. Nic dziwnego, że nie zdążyła zobaczyć, jak dorasta.~
@794  = ~Rzeczywiście. Jej los musiał być straszny... Nie zazdroszczę jej.~
@795  = ~Jeśli będziesz miał szansę wrócić do swojego miasta, uważaj na te młode dziewczyny, które myślą, że za progiem rodzinnego domu znajdą wolność. Zaopiekuj się nimi. Kto wie, może uda ci się ocalić życie niewinnych.~
@796  = ~To mądre słowa, Jaheiro. Zapamiętam je.~
@797  = ~... no więc krzyknąłem, że to nie żaden drow, tylko mój kuzyn, a oni...~ [O#XAN226]
@798  = ~Xanny, chłopcze, nie mogłem nie usłyszeć tej historyjki, którą z takim zapałem właśnie opowiadałeś, i...~
@799  = ~Nie.~
@800  = ~Przestań.~
@801  = ~Wybacz że się wtrącę, ale jeśli chcesz aby ludzie cię słuchali, powinieneś popracować nad doborem słownictwa. Wiesz, trzeba się rozwijać. Nie wiem jak elfy, ale my, niższe rasy, lubimy czasem - ale bez przesady, w końcu nie jesteśmy jakimiś uczonymi - lubimy czasem użyć słowa składającego się z więcej niż jednej sylaby. Rozumiesz, to wytwarza wokół ciebie pewną aurę, a...~
@802  = ~A to, o czym <CHARNAME> i ja właśnie rozmawialiśmy, przypomniało ci o pewnej zawiłej, niezgłębionej i nieskończonej dykteryjce, poruszającej pewne intrygujące aspekty genealogii twojej, jakże fascynująco frapującej rodziny, co z kolei doprowadziło cię do niemal egzystencjalnych rozważań na temat swoich powiązań z jednym z darzonych największą estymą w Faerunie królewskich rodów? A teraz, skoro wszyscy tak usilnie się o to dopominamy, uczynisz zadość naszym błaganiom i opowiesz nam tę historię, a potem-~
@803  = ~Xanny, chłopcze, nigdy by mi coś takiego na myśl nie przyszło.~
@804  = ~Co?~
@805  = ~Chciałem powiedzieć po prostu jak wielką odwagę okazałeś, stając z takim zapałem w obronie swojego kuzyna; za to właśnie cię lubię, chłopcze, nigdy nie opuszczasz przyjaciół w potrzebie. Cóż, przychodzi mi na myśl co najmniej tuzin sytuacji, w których tobie właśnie zawdzięczam moje skromne życie, mój przyjacielu.~
@806  = ~Zaiste, nie rozumiem twoich insynuacji. Mamy tyle do roboty, z tymi ognistymi gigantami, smokami i wszystkim, <CHARNAME> ma problemy ze sobą czemu szczerze mówiąc niezbyt się dziwię, a ty uważasz, że mógłbym marnować nasz czas na opowiadanie starych, rodzinnych historyjek? Xanny, chłopcze, zdumiewasz mnie.~
@807  = ~Tak czy inaczej, pozwól, że zajmę się teraz przygotowywaniem kolacji. Nie gap się tak na mnie, to nieładnie. Tacy bohaterowie jak my muszą dobrze jadać, prawda?~
@808  = ~Ta, ach... kolacja... przypuszczam, że będzie składała się w większości z rzepy, mam rację?~
@809  = ~Nie bądź śmieszny, chłopcze. To, że czasem wspomnę coś o warzywie które właśnie wymieniłeś, nie znaczy, że jestem zaraz jakimś maniakiem. Jakim cudem, uważasz, miałbym znaleźć rzepę w takim miejscu jak to? Gotuję rybę.~
@810  = ~...och. Ja chyba śnię. Niech mnie ktoś uszczypnie...~
@811  = ~Keldornie, chciałbym zadać ci pewne pytanie. Nie zrozum mnie źle - jesteśmy towarzyszami od dawna, i nie chciałbym cię urazić, a wiem, że czasem moje słowa mogą wydawać się szorstkie..~ [O#XAN227]
@812  = ~Ha! Mów, wysłucham cię z przyjemnością.~
@813  = ~A więc powiedz mi - czy myślisz czasem o swojej własnej śmierci? Widzę twoje siwe włosy, a wiem, że dla człowieka oznacza to rychły koniec jego wędrówki.~
@814  = ~Dobrze powiedziane. Masz rację, że wielu ludzi uznałoby twoje pytanie za nietaktowne, ale nie ja. Myślę, że dobrze czasem rozmawiać o śmierci, która - jak przecież mówią - jest nieodłączną towarzyszką wojownika. A kimże jesteśmy my, jeśli nie wojownikami?~
@815  = ~Często myślę o śmierci - swojej, a także tych których kocham czy nienawidzę.~
@816  = ~A czy z upływem czasu, takie myśli niepokoją cię coraz mniej? Czy coraz bardziej?~
@817  = ~Coraz bardziej.~
@818  = ~Nie takiej odpowiedzi się spodziewałem.~
@819  = ~Wiem. Ale mnie wychowano w Kościele, w duchu wiary, że dla naszych nieśmiertelnych dusz śmierć jest początkiem kolejnego życia, w którym zostaniemy wynagrodzeni za nasze uczynki na tym świecie.~
@820  = ~Wierzę w to, odkąd pamiętam. Wszystkie ciężkie próby, które musiałem przejść, nie zachwiały mojego przekonania o słuszności mojej ścieżki. Im trudniejsze wyzwania, tym głębiej wierzę w nagrodę na końcu trudów.~
@821  = ~A czasem nachodzi mnie nagła myśl - czy naprawdę spotkam kiedyś samego Torma? Czy mój bóg spojrzy na mnie, i powie, że dobrze spełniłem swoje zadanie na ziemi? Czy naprawdę zostanę wynagrodzony, za wszystkie cierpienia?~
@822  = ~A potem przychodzi odpowiedź. Tak, wierzę, ze tak będzie. Wierzę w to tak mocno jak w to, że jutro znowu wzejdzie słońce. Ale mimo wiary, trudno mi czasem wyobrazić sobie takie szczęście, tak porażającą wręcz rozkosz spotkania boga.~
@823  = ~I boję się tego.~
@824  = ~Rozumiem.~
@825  = ~A jak jest z tobą, przyjacielu? Chciałbyś o tym pomówić, czy wolisz zatrzymać swoje przemyślenia dla siebie?~
@826  = ~Czasem wydaje mi się, że ktokolwiek by mnie zabił, oddałby mi przysługę.~
@827  = ~Ale czy zasługujemy na takie miłosierdzie ze strony losu?~
@828  = ~Zaiste, wiem, o czym mówisz.~
@829  = ~Wkrótce, przypuszczam, wszyscy poznamy odpowiedzi na swoje pytania.~
@830  = ~Czyż nie?~
@831  = ~Tak, myślę - obawiam się - że tak się stanie.~
@832  = ~Na mój topór, zdobywanie łupów idzie wam całkiem nieźle, mięczaki. Róbmy tak dalej, a może nie będę musiał wypruć wam flaków tak szybko.~ [O#XAN000]
@833  = ~Być może, być może. Korganie, czy interesuje cię coś więcej niż złoto i rozlewanie krwi wszystkich naokoło?~ [O#XAN228]
@834  = ~Nie jestem jakimś cholernym, narzekającym marudą! Jeśli mam umrzeć to trudno, ale co zdobyłem to moje!~
@835  = ~Twoje? Chcesz zabrać ze sobą złoto do Otchłani? A może do Dziewięciu Piekieł? Na co może się tam przydać twojej duszy?~
@836  = ~Złoto zawsze jest złotem, zakuta pało.~
@837  = ~A śmierć, niewątpliwie, jest zawsze śmiercią.~
@838  = ~A mój topór jest zawsze moim toporem, i lepiej zamknij jadaczkę, czarodzieju, albo z przyjemnością mu ciebie przedstawię!~
@839  = ~Myślisz często o przyszłości, Mazzy?~ [O#XAN229]
@840  = ~Tak, zdarza mi się, kiedy sen nie nadchodzi, a świt już blisko. A ty?~
@841  = ~Mi też się zdarza. Zbyt często. Co widzisz w swoich rozmyślaniach?~
@842  = ~Ja... nie przywykłam do takich rozmów, przyjacielu. W naszej wędrówce musimy skupić się na teraźniejszości, inaczej zginiemy. Ale czasami... czasami...~
@843  = ~Wyobrażasz sobie dom, prawda? Prawdziwy dom i rodzinę?~
@844  = ~(westchnienie) Tak samo jak ja.~
@845  = ~Po co miałbyś mieć rodzinę, Xan? Przecież potrafisz mówić tylko o śmierci i zagładzie.~
@846  = ~Ale wciąż przecież żyję. Może jest jakaś szansa na przyszłość inną niż nasze dzisiejsze życie? Może błędem było to, że szukaliśmy chwały i zaszczytów, zamiast prostych przyjemności?~
@847  = ~Przyjemność przynosi marazm i bezczynność. Do wyższych rzeczy jesteśmy stworzeni.~
@848  = ~Tak, może masz rację... ale czy nie dokonaliśmy już wystarczająco wielkich czynów? Bardowie śpiewają już pieśni o dzielnej wojowniczce-niziołku, i jestem pewien, że o mnie też krąży niejedna opowieść. Wiem, że wzywa cię szlak, Mazzy - ale może ten szlak prowadzi cię do domu?~
@849  = ~Być może. Ale to tak odległa perspektywa, że boję się o tym myśleć.~
@850  = ~Odległa? Każdy z nas ma tylko jedno życie. To nie żaden wstyd, podążać za pragnieniami twojego serca... to raczej dowód odwagi.~
@851  = ~Powiedz mi, Xan... tak naprawdę próbujesz przekonać mnie, czy siebie samego?~
@852  = ~Minsc, mój druhu! I jak się czujesz jako bohater, o którym śpiewają pieśni?~ [O#XAN230]
@853  = ~Ach, to przypomina nam o czasach, gdy słodka Dynaheir jeszcze żyła. Kiedy podróżowaliśmy przez Wybrzeże Mieczy, wciąż powtarzała, jak wspaniałymi herosami kiedyś zostaniemy.~
@854  = ~I tak się stało. Ale skąd Dynaheir mogła być tego taka pewna?~
@855  = ~Och, śliczna Dynaheir opowiadała nam o starych przepowiedniach. Mówiła, że wybuchnie wielka wojna na Południu. Mówiła, że będę towarzyszył Namiotowi... Pomiotowi Bhaala. I że pomogę przyjaciołom skopać tyłek Zła naszymi Butami Sprawiedliwości!~
@856  = ~Ach, więc nawet ona wiedziała, jak to wszystko się potoczy. Ciekawe jestem, czy swoją własną śmierć też przewidziała.~
@857  = ~Ja... Dynaheir...~
@858  = ~Dynaheir, wybacz! Zawiodłem cię... zawiodłem... DYNAHEIR!~
@859  = ~Och, tylko nie to. Przepraszam, Minscu. Przepraszam, że wzbudziłem w tobie bolesne wspomnienia. Ale przecież Dynaheir wypełniła swoją misję, prawda? To dzięki niej ty i <CHARNAME> się spotkaliście, chociaż... bogowie tylko wiedzą, co z tego wyniknie...~
@860  = ~Tak! Będziemy walczyć ze złem w imię Dynaheir, a ona uśmiechnie się do nas z... z...~
@861  = ~Z góry. Chodź, Minscu. Jeszcze raz cię przepraszam. Widzisz - ścieżki bohaterów nie zawsze usłane są różami...~
@862  = ~Zastanawiam się, czy w naszej sztuce pozostały nam jeszcze jakieś wyzwania.~ [O#XAN231]
@863  = ~Oboje jesteśmy Arcymagami. Znamy arkana Sztuki, magiczna energia niemal rozsadza nasze umysły i ciała, nie ma zaklęcia, którego nie potrafilibyśmy zgłębić. ~
@864  = ~Więc co jeszcze nam pozostało?~
@865  = ~Doskonałość? Dążenie do niej?~
@866  = ~Chyba tak...ale czy nie mamy innego zadania? Przecież cała ta moc, którą władamy, nie może być nam dana tylko w imię śmierci i zniszczenia. Musi być w tym coś więcej... coś, czego nie mogę zrozumieć.~
@867  = ~Oczywiście że jest coś więcej. Xan, musimy po prostu czynić dobro. Pomagać potrzebującym, którzy nie mają takiej władzy jak my. Po to tu jesteśmy.~
@868  = ~Aha, pewnie. Szczerze mówiąc, wątpię, żeby jakiekolwiek dobro miało wyniknąć z faktu, że <CHARNAME> podróżuje w naszym towarzystwie. Nikt na tym nie skorzysta. Nawet <CHARNAME>. A poza tym, skąd wiesz, że to co jest dobre dla nas, jest też dobre dla innych?~
@869  = ~Nie próbuj mnie zwieść gładkimi słowami. Xan, przecież Dobro istnieje! Wiesz o tym tak dobrze jak i ja.~
@870  = ~Ty naprawdę wierzysz, że nasze magiczne pociski i kule ogniste mogą pomóc twojemu Dobru przez duże "D"? Tym właśnie jest dla ciebie magia?~
@871  = ~Nie do mnie należy odpowiedź. Ja dokonałam już swojego wyboru.~
@872  = ~Jeśli chodzi o moje wybory... to coś mi mówi, że cokolwiek zrobię, będę tego żałował.~
@873  = ~Well, you were the one to complain there was nothing left for us to do.~
@874  = ~Elfie! Tak, ty! Zdaje się że wiesz całkiem dużo o ciemnych stronach ludzkiej duszy, choć sam nie masz odwagi, aby z nich skorzystać.~ [O#XAN000]
@875  = ~<CHARNAME>, nie zamierzam wysłuchiwać obelg tego... tego rzeźnika. Czy to na pewno był dobry po..~ [O#XAN232]
@876  = ~Nie potrafisz służyć ani dobru, ani złu. Wiesz, jak nazywają takich w dalekich krajach? "Bagno"; niezdecydowani. Właśnie kimś takim jesteś, elfie - a ty nazywasz to cnotą! Phi!~
@877  = ~Uważasz się za lepszego ode mnie?~
@878  = ~Spojrzałem w oczy bogom mroku. Wątpię, żebyś mógł pochwalić się tym samym.~
@879  = ~Och, czyżby? Ośmielę się stwierdzić, że patrzę w oczy bogu mroku w tej właśnie chwili. I?~
@880  = ~Magu, poświęć mi chwilę swego cennego czasu. Chcę zadać ci pytanie?~ [O#XAN000]
@881  = ~Och. Nie mogę się doczekać, aż trzęsę się z niecierpliwości. Widzisz? Widzisz, jak mi drga mały palec?~ [O#XAN233]
@882  = ~Nie udawaj idioty. Chcę wiedzieć, czy mi ufasz. Czy uważasz, że z uwagi na lęk, jaki wzbudza we mnie <CHARNAME>, czy może jakieś resztki honoru, kołaczące się na dnie mojej zniszczonej duszy, potrafię powstrzymać żądzę zemsty? Czy może raczej śpisz z nożem pod poduszką, czekając tylko, aż usłyszysz moje skradające się kroki?~
@883  = ~Jakoś nie wydaje mi się, żeby moja opinia w tym względzie była dla ciebie istotna. odkąd to obchodzi cię moje zdanie?~
@884  = ~To czysta kalkulacja. Mam gdzieś, czy uważacie się za moich przyjaciół, czy traktujecie mnie z sympatią czy wrogością - nie zależy mi na przyjaźni ani tak zwanych więziach międzyludzkich. Ale w obliczu takich zadań, jakie stawia przed nami los, musimy trzymać się razem. Nieważne, czy z racji na lojalność, sympatię, umowę, zastraszanie, czy nadzieję odniesienia korzyści. Musimy walczyć ramię w ramię, jeśli mamy coś osiągnąć. A ja, w przeciwieństwie do co poniektórych, zamierzam.~
@885  = ~Cóż. Dobrze powiedziane. A co do twojego pytania - tak, Sarevoku, ufam ci. Nawet trochę bardziej, niż wielu ludziom, których znam.~
@886  = ~Naprawdę? Coś mi się zdaje, że nie mówisz poważnie. Czemu miałbyś mi ufać? Wiesz, ile gardeł poderżnąłem, ile krwi przelałem własnymi rękami. Wiesz, do czego jestem zdolny.~
@887  = ~Jeśli tak bardzo chcesz wiedzieć - właśnie dlatego. Właśnie dlatego, że wiem, do czego jesteś zdolny.~
@888  = ~Widziałem jak najmroczniejsze strony twojej duszy biorą górę. Widziałem, do jakich okropieństw możesz się posunąć. Podążając za tym tokiem myślenia, możnaby powiedzieć, że <CHARNAME> budzi we mnie większy lęk niż ty - bo jeśli chodzi o ciebie, znam już granice zła. A <CHARNAME>... Ach, to nieważne. Nie zamierzam znowu wplątywać się w te dywagacje. Wiem dobrze, czym możesz się stać - tak samo jak wiem, że raz już cię pokonaliśmy.~
@889  = ~cała ta sprawa przypomina mi o pewnej elfiej legendzie. Kiedy Corellon walczył z siłami mroku, spotkał na swojej drodze niezwykle potężnego demona, który próbował przeciągnąć go na swoją stronę. Corellon odpowiedział mu tylko - "zejdź mi z oczu, potworze". I wiesz co? Tego właśnie nigdy nie mogłem zrozumieć.~
@890  = ~Czemu ktokolwiek chciałby stracić potwora z oczu? Ja wolę mieć go ciągle w zasięgu wzroku.~
@891  = ~Ach, a więc to tak. Punkt dla ciebie.~
@892  = ~Lecz to nie rozwiązuje naszego małego dylematu, czyż nie? Mam nadzieję, elfie, że tej nocy będziesz spał spokojnie...~
@893  = ~Dziwnie wyglądasz, Xan. Wszystko w porządku?~ [O#XAN000]
@894  = ~Mmm? Och, tak, w zupełnym. Nie masz się czym przejmować, to naprawdę śmieszna sprawa..~ [O#XAN234]
@895  = ~Nie spytałbym, gdybym nie zauważył w twoich oczach tego żalu... które sam znam zbyt dobrze.~
@896  = ~Każdy spogląda czasem w lustro...a czasem lustrem jest twarz przyjaciela. Czy cierpisz z tych samych powodów co ja, Valygarze?~
@897  = ~Cierpię?~
@898  = ~Nasza wspólna podróż wkrótce dobiegnie końca. Każdy z nas pójdzie swoją własną drogą.~
@899  = ~Miałem czas przyzwyczaić się do odosobnienia. To nie żaden problem.~
@900  = ~Kilka miesięcy temu zgodziłbym się z tobą. Ale teraz - teraz, kiedy znaleźliśmy przyjaciół? Zmieniliśmy się, Valygarze. Otworzyliśmy nasze serca przed innymi, więc odosobnienie nie jest już dobrym towarzyszem. Staje się wrogiem - samotnością.~
@901  = ~Dla mnie nic się nie zmieni. Będę miał swoją chatkę w lesie, spokój...~
@902  = ~...i swoją rozpacz.~
@903  = ~Być może. Ale nie zmienimy tego. Nasza misja wkrótce zostanie wypełniona, i niech tak się to wszystko skończy. Tak jak powinno. Z ulgą powitam dzień, w którym będę wolny od złowrogiej magii dookoła... i lęku, że przyjaciele podzielą los moich rodziców. Niech tak się to skończy.~
@904  = ~Viconio, chciałbym poprosić cię... o wybaczenie.~ [O#XAN235]
@905  = ~O wybaczenie? Straciłeś rozum?~
@906  = ~Cóż, być może. Ale tak czy inaczej...~
@907  = ~Przyznam, że od dawna obserwowałem cię - nie byłem wolny od podejrzeń. Ale teraz widzę, że od początku byłaś lojalna. <CHARNAME> i my wszyscy zawsze mogliśmy na ciebie liczyć; nigdy nie zrobiłaś najmniejszego kroku, aby nas zdradzić. Leczyłaś nasze rany, wspomagałaś nas w walce, nie obawiałaś się nawet innych drowów.~
@908  = ~Czyż nie było oczywiste od początku, że będę służyć waszej sprawie? Na mą duszę, pierwszy lepszy drider jest w porównaniu z tobą geniuszem.~
@909  = ~Ach, oczywiście. A potem otwierałaś usta i przemawiałaś do mnie, a ja zastanawiałem się, jak w ogóle mogłem poczuć do ciebie jakąkolwiek sympatię. Do osoby wypełnionej taką nienawiścią i złośliwością.~
@910  = ~(parsknięcie) Jakieś wnioski, oprócz twojego wiecznego użalania się nad sobą?~
@911  = ~Oczywiście. Słowa są niczym, Viconio. Bałaś się - i boisz się nadal, dlatego ukrywasz swoje uczucia za tą odpychającą maską.~
@912  = ~Jak...jak śmiesz tak do mnie mówić!~
@913  = ~A czy nie mam racji?~
@914  = ~Powiedziałabym raczej, że prosisz się właśnie o długą i powolną śmierć, mężczyzno. Te żałosne próby psychoanalizy działają mi na nerwy.~
@915  = ~(westchnienie) Viconio, widzę przecież, że gdzieś za tym wszystkim - za obelgami, złowrogimi spojrzeniami, i Seldarine wie jeszcze czym - jesteś dobrą towarzyszką, która nie raz ocaliła mi życie, a której ja sam nigdy za to nie podziękowałem. Teraz chcę to naprawić. Tak trudno ci to pojąć?~
@916  = ~I czego teraz niby oczekujesz? Spodziewasz się, że zostaniemy najlepszymi przyjaciółmi?~
@917  = ~Nie. Ale spodziewam się zasnąć z czystym sumieniem tej nocy.~
@918  = ~Samolubny głupcze... wykorzystasz każdą okazję, aby przypomnieć wszystkim o swojej szlachetności i wielkoduszności. Żałosne... i tak dla ciebie typowe. Zejdź mi z oczu ze swoimi obrzydliwymi przeprosinami. Nie dbam o nie bardziej, niż o piach na tej drodze.~
@919  = ~<CHARNAME>, jesteś naprawdę niezwykłą kobietą.~ [O#XAN000]
@920  = ~Tak sądzisz, Valygarze? Dlaczego?~
@921  = ~Och, tak. My, dzieci Bhaala, tak już mamy.~
@922  = ~Dziękuję bardzo.~
@923  = ~Nie chciałbym wyjść na gbura, albo wtrącać się w nie swoje sprawy... ale patrzę na ciebie, pani, i widzę kogoś, kto bardzo cierpi po stracie kogoś bliskiego.~
@924  = ~Widzę szlachetną i piękną kobietę, dla której nawet na jedna dziesiąta bólu, jaki odczuwa, to zbyt wiele.~
@925  = ~Gdyby było w mojej mocy przywrócić zmarłych światu... cóż, normalnie wahałbym się, czy to uczynić, bo to ze wszech miar nienaturalne. Ale kiedy patrzę na ciebie, i myślę, że mógłbym jakoś złagodzić twoją rozpacz, nie zastanawiałbym się ani chwili.~
@926  = ~Dziękuję ci, Valygarze.~
@927  = ~Hmm... jesteś pewien, że przypadkiem się we mnie nie zakochałeś?~
@928  = ~Ale to niemożliwe. Nikt nie może powrócić z Arvandoru.~
@929  = ~Przecież wszystko ze mną w porządku. Czemu uważasz, że jest inaczej?~
@930  = ~Wiem, że nie powinienem tak mówić... ale Xan był bez wątpienia największym szczęściarzem w całym Faerunie. A za takie szczęście każdy mężczyzna zapłaciłby swoim życiem bez chwili wahania.~
@931  = ~Przepraszam, jeśli moje słowa zabrzmiały niegrzecznie. Lepiej już dam ci spokój... ale pamiętaj, że zawsze masz we mnie przyjaciela.~
@932  = ~Martwię się o ciebie, <CHARNAME>. Widzę, że coś jest nie w porządku.~ [O#XAN000]
@933  = ~Mam chyba prawo czuć się nienajlepiej, zwłaszcza po tych ostatnich walkach.~
@934  = ~No cóż, chyba domyślasz się, dlaczego?~
@935  = ~A ty, Keldornie? Jak twoje samopoczucie?~
@936  = ~Myślałem ostatnio dużo o Marii i moich córkach... i modlę się, aby Torm zezwolił mi zobaczyć je w dobrym zdrowiu, gdy wrócę do domu.~
@937  = ~Trzeba było śmierci Xana, abym zrozumiał, jak wielkim głupcem byłem. Maria potrzebowała mnie, a ja nie potrafiłem poświęcić jej wystarczająco dużo czasu... i nie wiem, czy będę miał jeszcze szansę to naprawić. Ale jeśli wrócę do domu, wszystko się zmieni, przysiągłem to sobie.~
@938  = ~Nasza sytuacja jest zbyt poważna, aby tracić czas na rozmowach, więc nie będę więcej już rozwodzić się nad moimi problemami. Co ma być, to będzie. Ale wierzę, że wrócę do mojej Marii - a ty znów będziesz szczęśliwa.~
@939  = ~Uważasz, że to w ogóle możliwe?~
@940  = ~O czym ty w ogóle mówisz?~
@941  = ~Życzę ci szczęścia, ale dla mnie nie ma już nadziei. Ja nie trafię do Arvandoru, a Xan nie wróci do życia.~
@942  = ~Nie trać nadziei, <CHARNAME>. Ofiara Xana nie poszła na marne. Uratowałaś miasto elfów i odzyskałaś swoją duszę... a z pomocą bogów, może odnajdziesz jeszcze spokój.~
@943  = ~Dziękuję ci za te słowa, Keldornie.~
@944  = ~Nie chcę spokoju. Chcę jego!~
@945  = ~Po śmierci i tak trafię w inne sfery... jeżeli już mam gdziekolwiek trafić.~
@946  = ~Rzeczywiście, los nie była dla ciebie łaskawy. Będę się za ciebie modlić, przyjaciółko.~
@947  = ~Niech Torm cię strzeże, <CHARNAME>.~
@948  = ~Jesteś blada, <CHARNAME>. Dobrze spałaś?~ [O#XAN000]
@949  = ~Tak... i nie. Widziałam Xana we śnie.~
@950  = ~Śnił mi się Xan.~
@951  = ~Wszystko w porządku, nie martw się.~
@952  = ~Słyszałam jak mówisz przez sen. Czy... czy to był kolejny koszmar? Widziałaś Irenicusa?~
@953  = ~Nie Irenicusa. Xana.~
@954  = ~Widziałam Xana w Arvandorze.~
@955  = ~Ja i Xan znowu byliśmy razem. Byłam taka szczęśliwa...~
@956  = ~Przestań podsłuchiwać!~
@957  = ~Wątpię, czy odrzucanie mojej wyciągniętej ręki jakoś ci pomoże. Ale jak sobie życzysz.~
@958  = ~Ach, tak przypuszczałam. Khalid... wciąż do mnie przychodzi.~
@959  = ~To nie tak, Jaheiro. Ja widziałam go naprawdę. Mówiłam, a on mi odpowiadał.~
@960  = ~A możecie rozmawiać? Bo my tak...~
@961  = ~Co znaczą takie sny? Możesz mi powiedzieć coś więcej?~
@962  = ~Nie wiem. Być może twoja rozpacz szuka jakiegoś ujścia? A może to wspomnienia przybierają realną postać? Ale skoro mówisz, że to coś więcej...~
@963  = ~Khalid nigdy nie przemówił do mnie. Raz się uśmiechnął... ale zwykle widzę tylko niewyraźną, mglistą postać. Jeśli z tobą jest inaczej, nie wiem, co o tym myśleć.~
@964  = ~Może to ostrzeżenie - albo znak, że coś się zbliża? Uważaj, <CHARNAME>. Straciłam już Goriona i Khalida; nie chcę stracić i ciebie.~
@965  = ~Będę uważać. Ale tak chciałabym zobaczyć go znowu...~
@966  = ~W porządku. Dziękuję ci, Jaheiro.~
@967  = ~A jak ty się trzymasz? Khalid nie odszedł aż tak dawno, jego wspomnienie jest wciąż żywe... prawda?~
@968  = ~Chodźmy już. Może później jeszcze porozmawiamy.~
@969  = ~To naturalne. Oby czas szybko uleczył twoje rany... Całe życie przed tobą.~
@970  = ~Khalid... odszedł zbyt wcześnie. Ale zrozumiałby, że jestem ci winna pomoc, i nie mogę pogrążyć się w rozpaczy. Muszę żyć.~
@971  = ~Hej, siostrzyczko!~ [O#XAN000]
@972  = ~Hmm. Hej.~
@973  = ~To nie ja jestem tutaj czyjąś małą siostrzyczką.~
@974  = ~Hej, Imoen.~
@975  = ~Rany, nie bądź nudna! Dzisiaj to moja kolej na bycie starszą siostrą.~
@976  = ~Ja... ja słyszałam jak coś mówisz przez sen. Wszystko w porządku? Czy... czy to chodzi o Xana?~
@977  = ~Nie, nie o niego. A ze mną wszystko w porządku. Temat zamknięty... coś jeszcze?~
@978  = ~Spałam bardzo dobrze. Nie wiem, o co ci chodzi.~
@979  = ~Spotkałam go we śnie. To było cudowne...~
@980  = ~Tak.~
@981  = ~Daj spokój, <CHARNAME>, wiem że to nieprawda. No pooowiedz, jak to było?~
@982  = ~No dobrze, skoro tak bardzo chcesz. Masz rację, śnił mi się Xan. Wystarczy?~
@983  = ~Spotkałam Xana we śnie. Rozmawialiśmy.~
@984  = ~Imoen, daj mi spokój.~
@985  = ~Posłuchaj teraz uważnie: "NIE".~
@986  = ~Och. Ty... i on...~
@987  = ~Pamiętam, jak ładnie razem wyglądaliście. Od samego początku, kiedy spotkaliśmy go w Nashkel. Pamiętasz, jak zrobił ci ten wianek z kwiatów? Albo jak wyczarował dla ciebie bransoletkę? A potem... heh, potem zniknęliście razem w lesie. Na bardzo długo. Śmiesznie potem wyglądaliście, tacy zadowoleni z siebie.~
@988  = ~Naprawdę szkoda, że nie żyje. Tak mi przykro. Ale... skoro możesz go spotkać w snach, to zawsze coś, nie?~
@989  = ~Chciałabym, żebyśmy znowu byli wszyscy razem w Candlekeep. Wtedy wszystko było takie proste.~
@990  = ~Wciąż wierzę, że jeszcze go spotkam i będziemy znów razem.~
@991  = ~Niestety, te sny to wszystko, co mi pozostało.~
@992  = ~Tak, pamiętam to wszystko.~
@993  = ~Przecież nie było cię z nami w Nashkel.~
@994  = ~No dobrze, dobrze. Nie będę ci przeszkadzać... ale jeszcze pogadamy, prawda?~
@995  = ~Musi ci być bardzo ciężko, prawda? <CHARNAME>, tak mi przykro, że tak to się skończyło. Wy dwoje zasługiwaliście na dużo, dużo więcej.~
@996  = ~To prawda, ale słyszałam to i owo. <CHARNAME>, tak mi przykro, że tak to się skończyło. Wy dwoje zasługiwaliście na dużo, dużo więcej.~
@997  = ~A tak przy okazji, siostro... gdzie się podział ten wiecznie narzekający mag, który zawsze plątał się gdzieś koło ciebie?~ [O#XAN000]
@998  = ~Nie żyje, tak jak twoja Tamoko.~
@999  = ~A co cię to obchodzi? Pilnuj swego nosa.~
@1000 = ~Xan nie żyje.~
@1001 = ~Czemu pytasz?~
@1002 = ~Boisz się odpowiedzieć?~
@1003 = ~Nie, nie boję się. Xan nie żyje.~
@1004 = ~Po prostu nie chcę.~
@1005 = ~Sarevok, Xan nie żyje. O czym tu rozmawiać?~
@1006 = ~Ach. Czekam więc niecierpliwie, aż znajdziesz sobie kolejnego kochasia. To bywa... interesujące.~
@1007 = ~Tamoko... Tak, ona też zginęła... z twojej ręki, siostro, prawda?~
@1008 = ~To ty zabiłeś ją pierwszy.~
@1009 = ~Nie miałam wyboru, wiesz o tym. ~
@1010 = ~Tak.~
@1011 = ~Rozumiem.~
@1012 = ~Jesteś więc sama? Czy może...?~
@1013 = ~Co to, przesłuchanie?~
@1014 = ~Wciąż jestem sama.~
@1015 = ~Nie, jest ktoś... inny.~
@1016 = ~Od czasu do czasu biorę sobie kochanków, jeśli o to ci chodzi.~
@1017 = ~Czego nie chcesz mi powiedzieć, siostro?~
@1018 = ~To dziwne, że taka kobieta jak ty świadomie rezygnuje z tego...aspektu życia.~
@1019 = ~Och, rozumiem. Sam pamiętam, jak pocieszałem się w ramionach Cythandrii.~
@1020 = ~Gdy straciłem Tamoko, wkrótce straciłem też wszystko inne. Uważaj, bo możesz podzielić mój los.~
@1021 = ~Xan mnie kochał. I poświęcił dla mnie swoje życie.~
@1022 = ~Nasze historie różnią się od siebie, Sarevoku, tak samo jak historie naszych miłości. Tamoko chciała uciec, gdy zobaczyła kim się stałeś; Xan wspierał mnie w mojej walce z samą sobą.~
@1023 = ~Ty wysłałeś Tamoko na śmierć. Ja... nie wysłałam... Xana.~
@1024 = ~Nie, bracie. Ja nie popełnię twoich głupich błędów.~
@1025 = ~Być może. Jeszcze zobaczymy.~
@1026 = ~Tak, siostrzyczko... teraz rozumiesz, jak to jest. Ale masz jeszcze szanse uniknąć moich błędów.~
@1027 = ~Xan, uważasz, że tak łatwo wszystko naprawić? Najpierw musimy porozmawiać.~
@1028 = ~I porozmawiamy. Masz rację. Byłoby głupotą i samolubstwem z mojej strony, gdybym nie wysłuchał cię tak, jak ty wysłuchałaś mnie.~
@1029 = ~Proszę tylko o to, żebyś pozwoliła mi słuchać cię... trzymać cię za rękę, mówić do ciebie, wspierać cię - tak, jak wspiera się ukochaną.~
@1030 = ~Czy... czy dasz mi szansę? Przysięgam ci, że będziesz mogła porozmawiać ze mną o wszystkim, wyjaśnić wszystkie wątpliwości... ale odpowiedz mi teraz. Błagam cię. Nie zniosę dłużej tej niepewności, albo pęknie mi serce.~
@1031 = ~Dobrze. Dostaniesz swoją szansę, jeśli ja będę miała swoją.~
@1032 = ~Wierzę ci. Ale nie myśl sobie, że tak łatwo mnie przekonać.~
@1033 = ~Kocham cię, co innego mogłabym ci odpowiedzieć?~
@1034 = ~Wybacz, Xan. Jest już zbyt późno.~
@1035 = ~Obiecuję ci to. Och, na Seldarine... czy ja śnię?~
@1036 = ~Jak mógłbym tak w ogóle pomyśleć? I tak nie mogę uwierzyć, że wciąż chcesz ze mną rozmawiać.~
@1037 = ~Melamin... To chyba cud.~
@1038 = ~Nigdy.... nigdy nie czułem się taki szczęśliwy jak teraz. Pewnie to strasznie samolubne, lekkomyślne i w ogóle... ale co ja na to poradzę?~
@1039 = ~Dziękuję bogom za tę chwilę... i dziękuję tobie.~
@1040 = ~(Budzi cię czyjś jęk.)~ [O#XAN000]
@1041 = ~(Wszyscy wydają się spać spokojnie, ale po chwili jakieś szamotanie na posłaniu obok upewnia cię, że Xanowi znów śni się koszmar.)~
@1042 = ~Xan? Xan, obudź się!~
@1043 = ~(Potrząśnij nim)~
@1044 = ~(Spróbuj z powrotem zasnąć)~
@1045 = ~Co? <CHARNAME>, co się dzieje?~
@1046 = ~To chyba ja powinnam cię o to spytać.~
@1047 = ~Nic, przynajmniej nie ze mną. Natomiast ty wydajesz się mieć jakieś problemy.~
@1048 = ~Miałeś koszmar.~
@1049 = ~Spróbuj tak nie hałasować, dobrze? Próbuję spać.~
@1050 = ~(Kładziesz się, i po chwili spokojnie zasypiasz. Nad ranem Xan wygląda normalnie, nic nie wskazuje na to, aby coś go kłopotało.)~
@1051 = ~Ach...Obudziłem cię?~
@1052 = ~Nie szkodzi. Jak się czujesz, wszystko w porządku?~
@1053 = ~Xan, co ci się śniło?~
@1054 = ~Tak, obudziłeś. Jeśli możesz, postaraj się radzić sobie z tymi koszmarami po cichu. Byłabym wdzięczna.~
@1055 = ~Chyba już tak, ale... posiedzisz ze mną przez chwilę? Nie jestem pewien, czy będę mógł teraz zasnąć.~
@1056 = ~Oczywiście. Co się stało?~
@1057 = ~Musiał ci się przyśnić niezły koszmar.~
@1058 = ~Wybacz, ale musimy już ruszać.~
@1059 = ~Przecież wiesz.~
@1060 = ~Znów śniła mi się twoja śmierć. Ale tym razem było... inaczej.~
@1061 = ~Normalnie - jeśli w ogóle możemy tu mówić o jakiejkolwiek normalności - rozsypujesz się w pył na moich oczach, a potem wszystko się rozmywa. Czasem jesteś sama, czasem jakiś inny mężczyzna trzyma cię w ramionach, czasem ja sam leżę u twoich stóp i umieram. Ale nieważne jakie jest tło; za każdym razem kończy się tak samo. W chmurze iskrzącego, ulotnego pyłu.~
@1062 = ~Dzisiaj widziałem cię, stojącą na bladozielonej platformie. Przypominałoby to Suldenesselar... gdyby nie zło, które czuć było w powietrzu. I oczywiście Solar, stojący przed nami... ech, ta dama w błękicie i jej lśniący miecz nawiedzają mnie ostatnio stanowczo zbyt często.~
@1063 = ~Ale nie zmieniajmy tematu. Mój sen... A więc byłaś tam - jak najbardziej żywa, i jak najbardziej zwycięska. Popatrzyłaś na nas wszystkich... pocałowałaś mnie... i odwróciłaś się, aby podejść do środka platformy. Zrobiłaś pierwszy krok... potem drugi, trzeci... a potem upadłaś. Bez słowa.~
@1064 = ~Podbiegłem do ciebie, spodziewając się, że twoje ciało zniknie, zanim zdążę go dotknąć... ale tak się nie stało. Nie żyłaś, co do tego nie miałem wątpliwości. Twoje oczy były zamknięte, twoje ręce - zimne, w twoim ciele nie było życia.~
@1065 = ~A jednak, jakaś część mnie wiedziała, że nie umarłaś. Że opuściłaś to życie, ale nie odeszłaś. Że jesteś... nieśmiertelna.~
@1066 = ~Ale dla mnie umarłaś.~
@1067 = ~To tylko zły sen, kochanie. Spokojnie, wszystko będzie dobrze.~
@1068 = ~Więc objęłam Tron Bhaala?~
@1069 = ~Fuuj. Solar mógłby chociaż zrobić coś z moim ciałem.~
@1070 = ~Interesując sen. Ale skoro moje ciało nie zniknęło, to moja dusza musiała odejść do... raju?~
@1071 = ~(westchnienie) To nie będzie łatwe, ale spróbuję. Dobranoc, <CHARNAME>. Chyba że czas już ruszać.~
@1072 = ~Niestety. Chodź, musimy iść.~
@1073 = ~Możemy odpocząć jeszcze chwilę, jeśli chcesz.~
@1074 = ~Powiedz, co ci się śniło?~
@1075 = ~Więc jestem gotowy do drogi.~
@1076 = ~Naprawdę? Dziękuję ci, Melamin. Jestem taki zmęczony...~
@1077 = ~Nie rozumiesz o co mi chodzi, <CHARNAME>. Teraz jesteś zbyt potężna, abym dłużej bał się o twoje życie. Zamiast tego, nawiedza mnie myśl o twoim osiągnięciu boskości.~
@1078 = ~(westchnienie) Nie wiem jak to przeżyję, jeśli coś takiego miałoby się stać naprawdę. Wiedzieć, że nigdy już nie będę mógł wziąć cię w ramiona... A co więcej, być świadkiem twojego odejścia...~
@1079 = ~Xan, kto ci powiedział, że będę miała w ogóle szansę przejąć potęgę Bhaala?~
@1080 = ~A więc boisz się, tak? Nie spodziewałam się tego po tobie...~
@1081 = ~Jakoś przeżyjesz. Nie musisz przecież zostawać przy mnie do końca.~
@1082 = ~Xan, posłuchaj teraz uważnie: Zostanę. Z. Tobą. Wszystko jasne?~
@1083 = ~Kocham cię, wiesz? A póki co, jesteśmy razem.~
@1084 = ~Najpierw myślałem, że to tylko moje paranoiczne obawy. Potem przeczytałem dokładnie przepowiednię Alaunda... odwiedziłem kilka świątyń, rozmawiałem z mędrcami... no i oczywiście twoje rodzeństwo rzuca coraz więcej światła na tę sprawę.~
@1085 = ~Tak, boję się. Cały czas, w dzień i w nocy. Nie potrafię pozbyć się tej myśli.~
@1086 = ~Och, <CHARNAME>, nie o siebie się boję. Wiesz, że nie jestem w stanie cię opuścić, najdroższa.~
@1087 = ~Chciałbym, żeby tak było.~
@1088 = ~Ach, <CHARNAME>... mów mi to od czasu do czasu, dobrze? To... pomaga.~
@1089 = ~Czy naprawdę będę musiał cię stracić? Czasem patrzę na ciebie, jak walczysz, i jestem prawie pewien, że tak. Kilka chwil później słyszę twój śmiech, i cały ten pomysł wydaje mi się niedorzeczny. Ale kiedy zamykam oczy... (jęk) Nie wytrzymam tego dłużej. Po prostu nie potrafię.~
@1090 = ~Mi też nie jest łatwo.~
@1091 = ~Wiem, jak ci ciężko. Ale jestem przy tobie.~
@1092 = ~Na bogów, musisz pogarszać moją sytuację? Twoje jęki mi nie pomagają, wierz mi.~
@1093 = ~Poradzimy sobie z tym. We dwoje.~
@1094 = ~(westchnienie) Tak, wiem. Twoja siła i tak mnie zadziwia.~
@1095 = ~Wiem. Dziękuję ci, ukochana.~
@1096 = ~Normalnie może powstrzymałbym się od rozczulania się nad sobą, ale ta noc... To było za dużo, nawet dla mnie. Proszę, wybacz mi te chwile słabości. Postaram się, aby to się nie powtarzało. Potrzebujesz mojej pomocy. Chodźmy dalej, <CHARNAME>.~
@1097 = ~Wiem, że podejmiesz właściwą decyzję. Zawsze tak było - i zawsze tak będzie. Możesz się śmiać z mojej pewności, ale naprawdę w ciebie wierzę. Bo nigdy nie spotkałem kogoś takiego, jak ty.~
@1098 = ~Mam tylko nadzieję, że nie będziesz żałować życia, które wybierzesz. A jeśli chodzi o mnie... czas, który spędziłem przy tobie, był wart wszystkiego na świecie.~
@1099 = ~Wybacz, że znów odzywam się niepytany... ale ciężko podróżować w towarzystwie kogoś, o kogo się martwisz, i zachować milczenie.~ [O#XAN000]
@1100 = ~Martwisz się o mnie?~
@1101 = ~Nie przepraszaj, nic mi to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie, dobrze mieć czasem z kim porozmawiać.~
@1102 = ~Oczywiście, Valygarze. Rozumiem cię.~
@1103 = ~Jasne, ale na przyszłość spróbuj się opanować.~
@1104 = ~Tak jak wszyscy, <CHARNAME>. Twoja sytuacja nie jest lekka, i dobrze to rozumiemy.~
@1105 = ~Mhm. Ale nie mówmy już o tym.~
@1106 = ~Dobrze wiedzieć. Dziękuję ci, Valygarze.~
@1107 = ~Twoja pomoc dużo dla mnie znaczy.~
@1108 = ~Dobrze to słyszeć. Dziękuję, <CHARNAME>.~
@1109 = ~Przepraszam, jeśli cię uraziłem.~
@1110 = ~<CHARNAME>? Masz dla mnie chwilę?~ [O#XAN000]
@1111 = ~Oczywiście. O co chodzi?~
@1112 = ~Jeśli musisz, to mów. O co chodzi?~
@1113 = ~Teraz? Nie możemy porozmawiać później?~
@1114 = ~Och, już nieważne.~
@1115 = ~Nie mogłem spać ostatniej nocy... i zauważyłem, że coś mówisz. Miałaś zły sen?~
@1116 = ~Zbliżasz się niebezpiecznie do granicy wścibstwa, wiesz o tym?~
@1117 = ~Tak... Tak, zły sen.~
@1118 = ~To chyba nie twoja sprawa, co?~
@1119 = ~Naprawdę chcesz wiedzieć?~
@1120 = ~Przepraszam, może nie powinienem był pytać. Jeżeli chcesz, zostawię cię w spokoju.~
@1121 = ~Nie, nie odchodź. Powiem ci, jeśli chcesz.~
@1122 = ~Tak, szczerze mówiąc, wolałabym zostać teraz sama.~
@1123 = ~To nie żadna tajemnica. Śnił mi się Xan.~
@1124 = ~Chciałbym móc ci pomóc, ale skoro tak sobie życzysz...~
@1125 = ~Chcę tylko pomóc. Sprawia ci to przykrość?~
@1126 = ~I tak, i nie. Widzisz, śnił mi się Xan.~
@1127 = ~Śniło mi się, że rozmawiam z Xanem.~
@1128 = ~Śniłam o przeszłości... i o tym, którego straciłam.~
@1129 = ~Rozumiem.~
@1130 = ~Byliście sobie bardzo bliscy, <CHARNAME>, i nic w tym dziwnego, że wciąż go wspominasz. Utrata tych, których kochasz, jest bardzo bolesna. Wiem o tym aż za dobrze.~
@1131 = ~Nic nie wiesz. Nie łączyła cię z nikim taka wieź... nie straciłeś połowy swojego serca wraz z czyjąś śmiercią.~
@1132 = ~Tak, wiem, że ty też kogoś straciłeś... i przykro mi z tego powodu.~
@1133 = ~Wszyscy kiedyś kogoś straciliśmy, prawda?~
@1134 = ~Myślałem, że te rany zagoją się z czasem, ale tak się nie stało.~
@1135 = ~Nie mogę dać ci pocieszenia, ale mam nadzieję, że z czasem twój ból się zmniejszy.~
@1136 = ~Nie sądzę... ale dziękuję ci, tak czy inaczej.~
@1137 = ~Te sny przynoszą mi ulgę, a nie ból. To rzeczywistość mnie rani.~
@1138 = ~Mam nadzieję.~
@1139 = ~Wiem, jak jest ci ciężko. Ale jestem z tobą.~
@1140 = ~Oddajesz cześć jakimś bogom, <CHARNAME>?~ [O#XAN000]
@1141 = ~Przecież jestem elfem. Zawsze czuję w sercu zew Seldarine.~
@1142 = ~Tak.~
@1143 = ~Oczywiście, po tym całym treningu, którzy przeszłam w zakonie. Wiesz przecież.~
@1144 = ~A po co?~
@1145 = ~Tak myślałem.~
@1146 = ~Zgadzam się z tobą.~
@1147 = ~Ja wiem, że gdy nadejdzie koniec mojego życia, nie obudzę się już w innym świecie. Czasem zastanawiam się, czy oddanie się bogom jest warte życia po śmierci... ale wiem, że nie.~
@1148 = ~Ty jednak jesteś dzieckiem Bhaala. Co więc czeka cię po śmierci?~
@1149 = ~Nic. Esencja Bhaala powróci po prostu do swego źródła.~
@1150 = ~Sarevok po swojej śmierci we Wrotach Baldura rozsypał się w proch. Stracił swoją boską duszę.~
@1151 = ~Nie mam pojęcia.~
@1152 = ~Ale mimo wszystko Sarevok jakimś cudem skończył w twojej sferze kieszeniowej. Nie, to musi być znacznie bardziej skomplikowane.~
@1153 = ~Mówię, że wszystkie elfy odchodzą w jakieś wspaniałe miejsce... tam, gdzie są już poza zasięgiem wszystkich śmiertelników. Może to i dobre przeznaczenie, ale tobie chyba aż za bardzo się śpieszy. Martwię się o ciebie, <CHARNAME>. Mało mówisz, śmiejesz się jeszcze mniej... Niedługo już zupełnie zamienisz się w swojego własnego ducha.~
@1154 = ~Na twoim miejscu martwiłabym się raczej o siebie. Bo robisz właśnie straszny błąd.~
@1155 = ~A z czego niby mam się śmiać?~
@1156 = ~Jeśli taka byłaby cena ponownego spotkania z Xanem, nie wahałabym się ani chwili.~
@1157 = ~Próbuję jakoś się trzymać, ale jest ciężko.~
@1158 = ~Nie myśl o mnie. Myśl o sobie.~
@1159 = ~Wiem.~
@1160 = ~Jednak, mimo wszystko, jesteś silną dziewczyna - nie, źle się wyraziłem. Jesteś odważną, piękną, godną podziwu kobietą. Nie porzucaj swojego doczesnego życia, proszę cię. Zrób to dla siebie samej.~
@1161 = ~Dla siebie - czy dla ciebie?~
@1162 = ~Dziękuję ci za te słowa, przyjacielu.~
@1163 = ~I tak nie mam po co.~
@1164 = ~Myślę o tobie częściej, niż mam odwagę do tego się przyznać. Ale nie powinienem już mówić nic więcej.~
@1165 = ~A zatem pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że jeszcze znajdziesz motywację do życia... albo że twoi bogowie jakoś połączą cię z twoim ukochanym, zanim będzie za późno.~
@1166 = ~Już dawno chciałem ci coś powiedzieć... ale nie miałem odwagi. <CHARNAME>, możemy chwilę porozmawiać na osobności?~ [O#XAN000]
@1167 = ~O rany. Niby po co?~
@1168 = ~Chyba nie chcesz mi niczego wyznawać, prawda?~
@1169 = ~Oczywiście.~
@1170 = ~Wolałabym nie. Rozumiesz, czuję się dość... niezręcznie.~
@1171 = ~Ciii... chodź, chodź ze mną. Wszystko ci wytłumaczę.~
@1172 = ~Dziękuję ci, przyjaciółko.~
@1173 = ~Wiem. Ale proszę, daj mi szansę. Wszystko ci wytłumaczę.~
@1174 = ~Dobrze.~
@1175 = ~Nie. Przepraszam.~
@1176 = ~Dobrze. A więc...~
@1177 = ~Po pierwsze, muszę ci się przyznać, <CHARNAME>, że od dłuższego czasu dużo o tobie myślę. Martwię się o ciebie... ale i nie tylko to.~
@1178 = ~Ale słuchaj. Nie jestem aż tak niewychowany ani nietaktowny, żeby o cokolwiek cię prosić. Chciałbym ci po prostu powiedzieć jedną rzecz.~
@1179 = ~Dorastałem w domu, w którym nie było miłości - i dlatego niewiele wiem o prawdziwym uczuciu. Ale kiedy patrzę na ciebie, czuję się... czuję się jak chłopiec, którym kiedyś byłem.~
@1180 = ~Być może się mylę. Ale chcę, żebyś wiedziała, że jeśli tylko będziesz mnie potrzebowała, będę przy tobie. Dopóki nie zapragniesz znów być szczęśliwą.~
@1181 = ~Szczęśliwą? To ma być dowcip?~
@1182 = ~Tak, mylisz się. Bardzo przeżyłam śmierć Xana, i brakuje mi go jak nikogo na świecie... ale jestem wystarczająco silna, żeby poradzić sobie bez niczyjej pomocy.~
@1183 = ~Dobrze, że tak mówisz. Już się bałam, że się we mnie zakochałeś, albo... hej, czekaj. Zakochałeś się.~
@1184 = ~Dziękuję ci, Valygarze. Ja... ja też spróbuję być przy tobie.~
@1185 = ~Och, ja chcę czegoś więcej. Chcę, żebyś był ze mną jako mężczyzna, nie tylko przyjaciel.~
@1186 = ~Nie, pani. Nie śmiałbym z ciebie żartować.~
@1187 = ~Wiem, jak silną jesteś kobietą - a mimo to twoja wrażliwość wciąż potrafi mnie zadziwić.~
@1188 = ~Nie, <CHARNAME>. Będziesz kiedyś żałować tych słów. Wcześniej czy później, ale będziesz.~
@1189 = ~Ty i Xan byliście sobie przeznaczeni. Trzeba być ślepym albo głupim, żeby twierdzić inaczej. Ale nie możesz przez całe życie tłumić cierpienia po jego odejściu w środku. Potrzebujesz... przyjaciela.~
@1190 = ~Jesteś zbyt szlachetny. Nie możesz się tak dla mnie poświęcać.~
@1191 = ~Jeszcze kiedyś znajdziesz prawdziwą miłość. Wiem o tym.~
@1192 = ~Twoja przyjaźń będzie dla mnie zaszczytem, Valygarze.~
@1193 = ~Tęsknie za nim. Tak bardzo tęsknię...~
@1194 = ~W takim razie zostawię cię w spokoju. Na pewno tego chcesz?~
@1195 = ~Tak, proszę.~
@1196 = ~Nie. Proszę, nie zostawiaj mnie.~
@1197 = ~Być może. Kto wie, co przyniesie przyszłość. Ale w tej chwili martwię się o ciebie.~
@1198 = ~Nie, to ja czuję się zaszczycony.~
@1199 = ~Ciii.... Wiem o tym. Ale jeszcze kiedyś go spotkasz.~
@1200 = ~Jak sobie życzysz.~
@1201 = ~Chodź już. Nie powinniśmy zostawać w tyle.~
@1202 = ~<CHARNAME>, czy mi się zdaje, czy rzucasz mi jakieś figlarne spojrzenia?~ [O#XAN000]
@1203 = ~Zastanawiam się po prostu, co Mazzy musi myśleć o naszej przyjaźni.~
@1204 = ~Myślałam o Anomenie. Chyba jest zazdrosny.~
@1205 = ~Może trochę.~
@1206 = ~Może tak, może nie. Kto wie!~
@1207 = ~Nie. Zdaje ci się.~
@1208 = ~Mazzy i ja jesteśmy bliskimi przyjaciółmi. Wiesz o tym.~
@1209 = ~"Bliscy przyjaciele" nie planują zwykle wspólnych podróży.~
@1210 = ~Tak, ale zdaje mi się, że ona coś do ciebie czuje.~
@1211 = ~A ona wie, że ty nic do niej nie czujesz?~
@1212 = ~W porządku.~
@1213 = ~Mazzy wciąż opłakuje Patryka. Pomaga ci w twojej misji, ale wątpię, że czuła coś do mnie... i w ogóle, do kogokolwiek.~
@1214 = ~Oprócz Korgana. Dobrze, dobrze, rozumiem, o co ci chodzi.~
@1215 = ~Wierzę ci, chociaż wciąż mam pewne wątpliwości.~
@1216 = ~A co z tobą?~
@1217 = ~Mazzy to moja przyjaciółka. Tylko i wyłącznie przyjaciółka. Chodźmy już, zabrałem ci wystarczająco dużo czasu..~
@1218 = ~(westchnienie) Chodźmy już, zabrałem ci wystarczająco dużo czasu.~
@1219 = ~On cię kocha.~
@1220 = ~Hmm? Jakoś tego nie pokazuje.~
@1221 = ~Wiem. Ale co mogę zrobić?~
@1222 = ~I?~
@1223 = ~Ma swoją dumę. Ale i wie dobrze, komu oddał serce.~
@1224 = ~I prędzej czy później się z tym pogodzi.~
@1225 = ~A ty? Pogodzisz się z tym?~
@1226 = ~Mam nadzieję. Jego cierpienie nie czyni mojego łatwiejszym.~
@1227 = ~Chciałabym móc tak samo łatwo pogodzić się ze śmiercią Xana.~
@1228 = ~Będę musiał.~
@1229 = ~Hmm? O czym myśli ta piękna pani?~
@1230 = ~O Mazzy. Myślisz, że jest o ciebie zazdrosna?~
@1231 = ~O Anomenie. Wygląda ostatnio na trochę przygnębionego.~
@1232 = ~Myślę sobie, że mimo wszystko, świat nie jest aż taki zły.~
@1233 = ~Nic, po prostu cieszę się z twojego towarzystwa.~
@1234 = ~Ach, o niczym konkretnym. Tak sobie.~
@1235 = ~Przepraszam.~
@1236 = ~Nie przejmuj się mną, Valygarze. Wiem, że nie jestem ostatnio specjalnie miła.~
@1237 = ~Przykro mi.~
@1238 = ~Dziękuję ci. Już mi lepiej.~
@1239 = ~Ależ jesteś.~
@1240 = ~To dobrze, że czujesz się lepiej.~
@1241 = ~Dzięki tobie.~
@1242 = ~Teraz ty też się uśmiechasz... i wiesz co? Do twarzy ci z tym.~
@1243 = ~Wierz mi lub nie, ale też się z tego cieszę.~
@1244 = ~Zapamiętam to, przyjaciółko.~
@1245 = ~Nie wiem, co mógłbym ci powiedzieć... ale dobrze być w twoim towarzystwie.~
@1246 = ~Chyba jednak nie zawsze, co?~
@1247 = ~W twoim tak samo.~
@1248 = ~Dziękuję ci.~
@1249 = ~Nigdy nie żałowałem, że się do ciebie przyłączyłem. Nigdy.~
@1250 = ~Nie miałbym nic przeciwko, gdybyśmy wrócili znowu do Amn. Ten upał jest nie do wytrzymania.~ [O#XAN000]
@1251 = ~W Amn też nie jest jakoś specjalnie chłodno.~
@1252 = ~Tęsknisz za domem?~
@1253 = ~Zgadzam się w zupełności. Przydałby się łyk chłodnego powietrza.~
@1254 = ~Nie, czemu? Podoba mi się ten klimat.~
@1255 = ~Amn może nie jest najpiękniejszym z krajów, ale i tak za nim tęsknię. Dobrze będzie wrócić do domu.~
@1256 = ~Do domu? Zamierzasz wrócić do domu, gdy to wszystko się skończy?~
@1257 = ~O tak, Zakapturzeni Czarodzieje na pewno się za tobą stęsknili.~
@1258 = ~Będę za tobą tęsknić... ale życzę ci szczęścia.~
@1259 = ~Dziękuję, <CHARNAME>.~
@1260 = ~Wiem, że nie zostanę ciepło przyjęty w Athkatli. Ale mimo to, chciałbym tam wrócić.~
@1261 = ~Myślałam, że najpierw spędzimy trochę czasu razem.~
@1262 = ~Do swojego domku w lesie? Czy do Dzielnicy Portowej?~
@1263 = ~Nie chcę się z tobą rozstawać tak szybko...~
@1264 = ~Może pojadę z tobą?~
@1265 = ~Chyba do Portowej. Nie myślałem o tym jeszcze.~
@1266 = ~Twoje przeznaczenie prowadzi cię gdzie indziej. Wiesz o tym.~
@1267 = ~Co wiesz o moim przeznaczeniu, Valygarze?~
@1268 = ~Jak to jest, że wszyscy wiedzą o moim przeznaczeniu więcej, niż ja sama?~
@1269 = ~To prawda, ale nie chcę przez nie stracić przyjaciela.~
@1270 = ~Widziałem ciebie - i Xana. Co więcej powinienem wiedzieć.~
@1271 = ~Nic nie stracisz. Nieważne co się stanie, zawsze pozostanę twoim przyjacielem.~
@1272 = ~Chciałbym móc dalej z tobą podróżować, jeśli byś się na to zgodziła. Ale prędzej czy później, będziemy musieli pójść osobnymi ścieżkami...~
@1273 = ~Ale ja nie chcę!~
@1274 = ~... a ja znów spotkam się z Xanem.~
@1275 = ~Będzie mi ciebie brakowało.~
@1276 = ~Wszystko będzie dobrze, <CHARNAME>. Zaufaj mi.~
@1277 = ~Chyba sypiasz już lepiej.~ [O#XAN000]
@1278 = ~To nie jest pytanie.~
@1279 = ~Jeśli chodzi ci o to, czy nie mam już tych snów, to nie. Nie mam.~
@1280 = ~Wciąż mam te... wizje.~
@1281 = ~Nie chcę o tym rozmawiać.~
@1282 = ~Martwię się o ciebie, i przyglądam ci się, gdy śpisz. Ostatniej nocy się uśmiechałaś.~
@1283 = ~Naprawdę? Och, teraz to dopiero czuję się niezręcznie.~
@1284 = ~Podglądacz!~
@1285 = ~Bo miałam dobry sen.~
@1286 = ~Przepraszam, jeżeli przeze mnie czujesz się... niekomfortowo. Ale wyglądałaś tak spokojnie, że nie mogłem oderwać od ciebie oczu.~
@1287 = ~Dziękuję ci. Miło, że ktoś o mnie myśli.~
@1288 = ~Wiem, że nie powinnam... Ale jest mi tak ciężko. Nie chcę cię odtrącać.~
@1289 = ~To wszystko przestaje mi się podobać, Valygarze.~
@1290 = ~Cieszę się.~
@1291 = ~Chciałbym, żeby moje słowa były w stanie zmienić przeszłość... ale jak na razie, mogą tylko nieco rozjaśnić przyszłość. Tak jak twoje sny.~
@1292 = ~Twoja obecność naprawdę mi pomaga, wiesz? Dziękuję ci.~
@1293 = ~I pamiętnik Xana.~
@1294 = ~I inni moi towarzysze.~
@1295 = ~I cała reszta świata, zaczynając od Solara, a kończąc na Saemonie Havarianie.~
@1296 = ~I moi wrogowie, i Piątka... Wiesz, przegraliśmy.~
@1297 = ~Kiedyś oddałbym wszystko, aby zdobyć twoje serce. A dzisiaj... dzisiaj wystarczą mi tylko twoje proste słowa, aby być szczęśliwym.~
@1298 = ~Xan zawsze będzie z tobą, wiesz o tym.~
@1299 = ~Wszyscy chcemy ci pomóc.~
@1300 = ~Wcale nie.~
@1301 = ~Jakieś ponure myśli?~ [O#XAN000]
@1302 = ~Myślę po prostu o przyszłości.~
@1303 = ~Nie, przyglądałam się tylko otoczeniu.~
@1304 = ~Mniej więcej.~
@1305 = ~Jakiś ty spostrzegawczy.~
@1306 = ~Jakoś poradzisz sobie z tym, co cię czeka. Nie martw się.~
@1307 = ~A ja myślałem o tobie.~
@1308 = ~<CHARNAME>, jesteś jedyna w swoim rodzaju. Na początku przerażało mnie twoje dziedzictwo; ta mroczna magia, która płynie w twoich żyłach. Ale zmieniłaś mnie - tak samo, jak zmieniasz wszystkich i wszystko wokół siebie.~
@1309 = ~Jesteś niezwykłą kobietą. I odniesiesz zwycięstwo, na które zasłużyłaś.~
@1310 = ~Postaram się nie zawieść pokładanego we mnie zachowania.~
@1311 = ~Ale chyba nie zasługuję na miłość.~
@1312 = ~To miłe, że tak mówisz, ale nie da się ukryć, że mimo to pozostaję dzieckiem Bhaala.~
@1313 = ~O tak, rzeczywiście zmieniam wszystkich dookoła. Zwykle zmieniam ich z żywych w martwych.~
@1314 = ~Cokolwiek zamierzasz zrobić, możesz na mnie liczyć. Czas pokaże, czy to wystarczy..~
@1315 = ~Nie daj się przytłoczyć poczuciu winy. Wiesz, że któregoś dnia, znowu spotkasz się ze swoim ukochanym.~
@1316 = ~Jesteś tym, kim jesteś. Zabójca to część ciebie, ale nauczyłaś się ją kontrolować.~
@1317 = ~Niezależnie od swojego pochodzenia i reputacji, jesteś wielką bohaterką. Nie mam wątpliwości, że pokonasz wszystkich wrogów - i ocalisz swoich przyjaciół.~
@1318 = ~Zrobię wszystko, co mogę.~
@1319 = ~Jeśli tylko będziesz przy mnie.~
@1320 = ~Xan też miał jakieś nagłe przypływy optymizmu. Na krótko, przed swoim spotkaniem z Bodhi.~
@1321 = ~Razem jakoś sobie poradzimy, i wszystko skończy się dobrze. Ra...~
@1322 = ~Mam nadzieję, że nigdy nie będziesz musiała już przechodzić przez coś takiego.~
@1323 = ~A więc zbliżamy się do końca naszej podróży. Dzisiaj, jutro, lub za parę dni, będzie już po wszystkim.~ [O#XAN000]
@1324 = ~Co chcesz przez to powiedzieć?~
@1325 = ~Czy to pożegnanie?~
@1326 = ~Nie dzisiaj i nie jutro. Wciąż mamy jeszcze parę spraw do załatwienia.~
@1327 = ~Tak czy inaczej, to może być moja ostatnia szansa, aby z tobą porozmawiać.~
@1328 = ~<CHARNAME>...~
@1329 = ~...~
@1330 = ~Tak?~
@1331 = ~Lepiej już nic nie mówmy.~
@1332 = ~Mam coś powiedzieć?~
@1333 = ~Tak, proszę.~
@1334 = ~Nie. Nie trzeba.~
@1335 = ~Tylko, jeśli naprawdę chcesz.~
@1336 = ~Masz rację. Poza tym, i tak wiesz, co chciałbym ci powiedzieć.~
@1337 = ~Chodźmy już.~
@1338 = ~Znajdź jeszcze szczęście, <CHARNAME>. Znajdź szczęście, i znajdź miłość. Podróżuj po całym świecie, po wszystkich sferach, korzystaj z życia, póki możesz. Nauczyłaś mnie wiele - a teraz sama musisz z tego skorzystać.~
@1339 = ~A któregoś dnia, znowu wszystko będzie w porządku.~
@1340 = ~Dziękuję ci, Valygarze. Dziękuję ci za wszystko.~
@1341 = ~Kiedy tak się stanie, dam ci znać. Nie zapomnę o tobie.~
@1342 = ~Spodziewałam się raczej... innych słów.~
@1343 = ~To ja ci dziękuję... za to, że choć przez chwilę byłaś częścią mojego życia.~
@1344 = ~Może któregoś dnia, gdy spojrzę w niebo, zobaczę, jak uśmiechasz się do mnie z góry. I wtedy będę szczęśliwy.~
@1345 = ~Ale wiesz, że nie mam prawa ich wypowiedzieć.~
@1346 = ~Zawsze będę o tobie myślał.~
@1347 = ~Ty chyba też jesteś szczęśliwa, prawda? Och, spójrz tylko na siebie. Powiedz mi, ty małe, tajemnicze stworzenie, co teraz myślisz? O CZYM myślisz?~
@1348 = ~(Z płaczem rzucasz mu się w ramiona)~
@1349 = ~<CHARNAME>... na bogów...~